Διὰ Τί ὁ Θεὸς Ποιεῖ Σε Περιμένειν; Χρείαν Ἔχετε Ὑπομονῆς

Ἡ δοκιμὴ τῆς πίστεως ὑμῶν κατεργάζεται ὑπομονήν, καὶ τὴν ὑπομονὴν χρὴ ἀφεθῆναι ὥστε τελεσθῆναι τὸ ἔργον αὐτῆς τὸ τέλειον. Τοῦτο ἐστὶ τὸ θεμέλιον τὸ ἤδη ἡμῖν προκείμενον· νῦν δὲ περαιτέρω πορευόμεθα, μεθ᾽ ἑτέρων μαρτύρων τῆς αὐτῆς ἀληθείας. Ἡ Ἑλληνικὴ λέξις ἐστὶν ὑπομονή (G5281, ὑπομονή), καρτερία τις καὶ ὑπομονητικὴ ἀνθεκτικότης ὑπὸ πίεσιν· τὸ δὲ ῥῆμά ἐστιν ὑπομένω (G5278, ὑπομένειν), τὸ ὑπομεῖναι ὑπὸ τὸ βάρος καὶ μὴ φυγεῖν. Παρὰ ταύτῃ δὲ ἵσταται ἡ μακροθυμία (G3115, μακροθυμία), τὸ μακρόθυμον πνεῦμα τὸ ἐκδεχόμενον τὸν καιρόν. Ἡ δὲ παλαιὰ Ἑβραϊκὴ λέξις ἐστὶ קָוָה (H6960, τὸ προσδέχεσθαι), καὶ ὁ Στρόγγος λέγει ὅτι ἡ ῥίζα αὐτῆς σημαίνει σύνδεσίν τινα, ὥσπερ σχοινίον· ὁ γὰρ προσδεχόμενος συνδεδεμένος ἐστὶ τῷ Θεῷ αὐτοῦ. Παρατηρήσατε δὲ ἐπιμελῶς ποῦ ἵσταται ἡ ὑπομονὴ ἐν τῇ Γραφῇ· μετὰ τὸ γενέσθαι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ πρὸ τοῦ κομίσασθαι τὴν ἐπαγγελίαν. Τρέχει δρόμον. Κατέχει τὴν ψυχήν. Κληρονομεῖ τὰς ἐπαγγελίας. Ἐκδέχεται, ὥσπερ ὁ γεωργὸς τὸν τίμιον καρπόν, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου. Καὶ οὐ λαμβάνεις αὐτὴν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ μόνος· αἱ γὰρ Γραφαὶ διδάσκουσιν αὐτήν, καὶ ὁ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς δίδωσιν αὐτήν. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὑπομένων. Ἐξερευνήσατε αὐτό.

ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΟΙΣ ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ:

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΣ ΗΔΗ ΤΕΘΕΙΣΑ — ΥΠΟΜΟΝΗ

Τοῦτο τὸ Μέρος Δεύτερον βεβαιοῖ τὴν αὐτὴν ἀλήθειαν ἐκ καινῆς τινος μαρτύρων ὁμηγύρεως.

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — παρατήρησον τὰς δύο μεγάλας λέξεις, ὅτι στενῶς μὲν συνάπτονται, οὐ ταὐτὸν δέ εἰσιν. ἡ ὑπομονή (G5281, ὑπομονή) ἐστιν ὑπομένειν ὑπὸ πίεσιν — ἡ λέξις ἡ περὶ φορτίου ὃ δεῖ βαστάζεσθαι. ἡ μακροθυμία (G3115, μακροθυμία) ἐστὶ τὸ μακρόθυμον πνεῦμα — ἡ λέξις ἡ περὶ χρόνου ὃν δεῖ ὑπομεῖναι. ὁ Ἰὼβ δείκνυσι τὸ πρῶτον· ὁ γεωργὸς δείκνυσι τὸ δεύτερον. καὶ ἡ γραφὴ τίθησιν ἑκάστην λέξιν ἐν τῷ ἰδίῳ αὐτῆς τόπῳ· χρείαν γὰρ ἔχεις τῆς ὑπομονῆς εἰς τὸν δρόμον καὶ τὸν πειρασμόν, οἱ δὲ κληρονόμοι κληρονομοῦσι τὰς ἐπαγγελίας διὰ τῆς μακροθυμίας, ἐπεὶ ἡ ἐπαγγελία βραδύνει. ὁ Θεὸς ἐξελέξατο ἑκάστην λέξιν εἰς τὸν τόπον εἰς ὃν αὐτὴν ἔθηκε, καὶ αὕτη ἡ ἐκλογὴ διδάσκει ἡμᾶς ὅτι δεῖ σε καὶ τὸ φορτίον βαστάζειν καὶ τὸν χρόνον ὑπομεῖναι.)

(Αἱ ἴδιαι σκέψεις μου — ὁ Strong λέγει ὅτι ἡ λέξις qavah (H6960, περιμένειν) κατὰ τὴν ῥίζαν αὐτῆς σημαίνει σύνδεσμον, ὡς σχοινίον στρεφόμενον· καὶ ἐντεῦθεν, τὸ ζητεῖν καὶ τὸ προσδοκᾶν. Ὁ περιμένων τὸν ΚΥΡΙΟΝ οὐκ ἀπολύεται ἀπ' αὐτοῦ ἐν τῇ ἀναμονῇ· ἀλλὰ δέδεται πρὸς αὐτὸν ὡς σχοινίον, καὶ αὐτὴ ἡ ἀναμονὴ ἐστὶν ὁ δεσμός. Καὶ chul (H2342, ὑπομένειν καρτερικῶς) σημαίνει τὸ πονεῖν ἐν ὠδῖν

ΑΓΚΥΡΑ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — Ἡ Γραφὴ λέγει ὅτι ΧΡΕΙΑΝ ἔχεις ὑπομονῆς. Οὐκ ἔστι κόσμος τισὶν ὀλίγοις· ἀνάγκη ἐστὶ πᾶσιν. ἡ ὑπομονή (G5281, ὑπομονή) ἐστιν ὑπομονὴ καρτερική, βάστασις ὑπὸ πίεσιν. Καὶ ἴδε ποῦ κεῖται· μετὰ τὸ ποιῆσαι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ πρὸ τοῦ κομίσασθαι τὴν ἐπαγγελίαν. Πολλοὶ ἐποίησαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ εἶτα ἀπέκαμον ἐν τῇ ἀναμονῇ — ἡ ἐπαγγελία οὐκ ἀπόλωλεν, μόνον βραδύνεται. Ἡ ὑπομονὴ φέρει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τοῦ ποιεῖν εἰς τὸ κομίσασθαι.)

1. ΤΡΕΧΕ ΔΙ' ΥΠΟΜΟΝΗΣ — ΚΤΗΣΑΣΘΕ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΥΜΩΝ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἡ ὑπομονή οὔκ ἐστι τὸ ἑστάναι· ἀλλὰ τὸ ΤΡΕΧΕΙΝ ἐστίν. Ὁ δρόμος πρόκειται ἔμπροσθεν ἡμῶν· οὐχ ᾑρήμεθα τὸν δρόμον, ἀλλ' αἱρούμεθα τὸ τρέχειν αὐτόν. Καὶ οὐδεὶς τρέχει βεβαρημένος· ἀποθέμενοι πᾶν βάρος καὶ τὴν ἁμαρτίαν, τότε τρέχωμεν. hupomone (G5281, ὑπομονή) ὑπομένει διὰ παντὸς τοῦ μήκους τοῦ δρόμου.)

2. ΔΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙΝ ΤΑΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — οὗτός ἐστιν ὁ Ἀβραάμ. Ἡ ἐπαγγελία οὐκ ἀφίκετο τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾗ ἐλέχθη· ἦν γάρ τι ΜΕΤΑ ταῦτα μεταξὺ τοῦ λόγου καὶ τῆς λήψεως, καὶ τὸ διάστημα τοῦτο ἐπληρώθη ὑπομονῆς καρτερικῆς. μακροθυμέω (G3114, τὸ μακροθυμεῖν) — ἐπὶ πολὺν χρόνον ὑπέμεινεν, καὶ ἔλαβεν αὐτήν. Οὕτω καὶ πᾶς κληρονόμος ὁ μὴ ἐκλυόμενος λήψεται.)

3. ΜΑΚΡΟΘΥΜΗΣΑΤΕ ΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

(Αἱ ἐμαὶ διάνοιαι — μέχρι πόσου δεῖ τὴν ὑπομονὴν καρτερεῖν; Ἕως τῆς ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ — τοῦτο γάρ ἐστι τὸ σημεῖον. Καὶ ἴδε τὴν εἰκόνα· ὁ γεωργὸς οὐ δύναται ἐπισπεῦσαι τὸν ὑετόν, καὶ ἐκδέχεται αὐτόν, ὅτι τίμιός ἐστιν ὁ καρπός. Οὕτω καὶ ὁ σός.)

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις — δύο λέξεις ἐνθάδε συναντῶνται· τὸ ὑπομένειν ἐστὶν ὑπομένω (G5278, ὑπομένω), καὶ ἡ ὑπομονὴ τοῦ Ἰώβ ἐστιν ὑπομονή (G5281, ὑπομονή) — ἡ τοῦ ὑποφέρειν λέξις, οὐχὶ ἡ τοῦ περιμένειν λέξις. Ὁ Ἰὼβ πλέον τι ἐποίησεν ἢ περιέμενεν· ὑπέμεινε τὸ βάρος. Καὶ σημείωσαι τὸ ΤΕΛΟΣ αὐτοῦ· οἱ ἀκούσαντες τὴν ὑπομονὴν τοῦ Ἰὼβ ΕΙΔΟΝ τὸ τέλος ὃ ὁ Κύριος ἐπήγαγεν, καὶ τὸ τέλος τοῦτο ἔλεός ἐστι καὶ οἰκτιρμὸς. Ὁ πειρασμὸς ἔχει τέλος, καὶ τὸ τέλος ἀποκαλύπτει τὴν καρδίαν αὐτοῦ.)

4. ΠΟΘΕΝ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ — ΑΙ ΓΡΑΦΑΙ, ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

(Αἱ ἐμαὶ διάνοιαι — πόθεν λαμβάνει ἄνθρωπος τὴν ὑπομονήν; δύο ἀποκρίσεις ὁμοῦ ἵστανται· αἱ ΓΡΑΦΑΙ, καὶ ὁ ΘΕΟΣ αὐτὸς τῆς ὑπομονῆς. Τὰ πάλαι γεγραμμένα — Ἰώβ, Ἀβραάμ, Δαβίδ — εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν ἐγράφη, ἵνα ΗΜΕΙΣ ἐλπίδα ἔχωμεν. Καὶ ὅ,τι αἱ Γραφαὶ διδάσκουσιν, ὁ Θεὸς χαρίζεται· καλεῖται γὰρ ὁ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς, καὶ ὅ ἐστιν αὐτός, τοῦτο δίδωσιν. Αἴτησον αὐτόν, καὶ ἐρεύνησον τὸ βιβλίον.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — παρατήρησον εἰς τί πᾶσα ἐκείνη ἡ δύναμις τείνει. Ἐνδυναμούμενοι ἐν πάσῃ δυνάμει, κατὰ τὸ κράτος τῆς δόξης αὐτοῦ — καὶ τὸ τέλος αὐτοῦ οὔκ ἐστι σημεῖα καὶ τέρατα, ἀλλὰ πᾶσα ὑπομονή. Ἡ μακροθυμία δὲ ἡ παρακειμένη ἐστὶ μακροθυμία (G3115 makrothumia), τεθειμένη ὁμοῦ μετὰ τῆς ὑπομονῆς (G5281 hupomone) ἐν ἑνὶ τόπῳ — τὸ φέρειν καὶ τὸ περιμένειν ὁμοῦ — καὶ ἀμφότερα μετὰ χαρᾶς. Ἡ ὑπομονὴ ἄνευ χαρᾶς βαρύ τι ἐστίν· ἡ δὲ δύναμις αὐτοῦ εὐφραίνει αὐτήν.)

5. ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ — Ἡ ΠΑΛΑΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — τρεῖς λόγοι ἐν ἑνὶ πνεύματι· ἀναπαύου, ὑπόμενε, μὴ ἀγανάκτει. Ὁ λόγος ὁ περὶ τῆς ἀναπαύσεως ἐστὶ damam (H1826, τὸ σιωπᾶν, τὸ ἥσυχον εἶναι) — ἡσύχαζε ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ τὸ ὑπομένειν μετὰ μακροθυμίας ἐστὶ chul (H2342, τὸ ὠδίνειν, τὸ προσδέχεσθαι) — ὑπομονὴ ἥτις δύναται εἶναι ὡς ὠδῖνες τόκου, καὶ ὅμως ἐστὶν αὕτη μακροθυμία. Ὁ ἀγανακτῶν ἀφορᾷ εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸν εὐοδούμενον· ὁ δὲ ἀναπαυόμενος ἀφορᾷ εἰς τὸν Κύριον.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι — ἡ παλαιὰ λέξις ἐνθάδε ἐστὶ τὸ qavah (H6960, ὑπομένειν), καὶ ἐν τῇ Ἑβραϊκῇ ὁ Δαβὶδ δὶς αὐτὸ λέγει — ἐν ὑπομονῇ ὑπέμεινα — ὑπομονὴ εἰς τὸ πλῆρος αὐτῆς μῆκος ἐκτεταμένη. Ὁ Στρόγγος λέγει ὅτι ἡ ῥίζα σημαίνει συνδεῖν ὥσπερ σχοινίον· ἡ ὑπομένουσα ψυχὴ συνδεδεμένη ἐστὶ τῷ Θεῷ αὐτῆς. Καὶ ἰδὲ τὴν ἀπόκρισιν· αὐτὸς ἔκλινε κάτω — ὁ ὕψιστος Θεὸς ἔκλινε τὸ οὖς αὐτοῦ πρὸς τὸν ὑπομείναντα.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι — ἡ ἐλπὶς ἐνθάδε ἐστὶ yachiyl (H3175, προσδοκῶν), ἣ ἔρχεται ἀπὸ τοῦ yachal (H3176, ὑπομένειν, ἐλπίζειν) — αὐτοῦ τοῦ Ἰώβ ἡ λέξις, ὡς ἡ σκιὰ δείξει. Ἡ ἐλπὶς καὶ ἡ ἥσυχος ὑπομονὴ ὁμοῦ ἵστανται, καὶ ἡ Γραφὴ καλεῖ τοῦτο ΑΓΑΘΟΝ. Τὸ σωτήριον τοῦ Κυρίου ἔρχεται πρὸς τὸν ἡσύχως ὑπομένοντα.)

ΣΤΟΜΑ ΔΥΟ

(Οἱ ἴδιοί μου λογισμοί — παραθέτω τοὺς μάρτυρας τὸν ἕνα παρὰ τὸν ἄλλον. Ὁ εἷς λέγει, ὑπομονῆς ΧΡΕΙΑΝ ἔχετε, ἵνα τὴν ἐπαγγελίαν ΚΟΜΙΣΗΣΘΕ. Ὁ ἄλλος λέγει, διὰ πίστεως καὶ μακροθυμίας ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΣΙ τὰς ἐπαγγελίας· καὶ ὁ Ἀβραάμ, μακροθυμήσας, ΕΠΕΤΥΧΕ τῆς ἐπαγγελίας. Κομίσασθαι, κληρονομῆσαι, ἐπιτυχεῖν — τρεῖς λέξεις, μία ἀλήθεια· ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ ἐπαγγελία συνδέδενται ἀλλήλαις, καὶ οὐδεὶς λαμβάνει τὴν μίαν ἄνευ τῆς ἑτέρας. Καὶ ὁ Κύριος προστίθησι τὴν ἰδίαν αὐτοῦ μαρτυρίαν· ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν. Ἡ ὑπομονὴ ἐστὶν ἡ χεὶρ ἡ κρατοῦσα ἰσχυρῶς ἐκεῖνο ὅπερ ὁ Θεὸς ἐπηγγείλατο.)

Η ΣΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΙΣ

(Οἱ ἐμαυτοῦ λογισμοί — ἡ λέξις πεποιθέναι ἐπὶ τῶν χειλῶν τοῦ Ἰώβ ἐστὶν yachal (H3176, προσδέχεσθαι, ἐλπίζειν)· κἂν ἀποκτείνῃ με, ὅμως προσδέξομαι αὐτόν, ὅμως ἐλπιῶ ἐπ᾽ αὐτῷ. Τοῦτο ἔστιν ἡ ὑπομονὴ ἐν τῇ σκοτεινοτάτῃ ὥρᾳ. Ὁ Ἰὼβ ἐν τῷ πάθει αὐτοῦ ἐστὶν ἡ σκιά· ὁ δὲ Ἰάκωβος δείκνυσι τὸ τέλος· οἱ ἀκούσαντες τὴν ὑπομονὴν τοῦ Ἰὼβ ΕΙΔΟΝ τὸ τέλος ὃ ὁ Κύριος ἐπήγαγε, καὶ τὸ τέλος τοῦτο μεστόν ἐστιν εὐσπλαγχνίας καὶ οἰκτιρμῶν. Ὁ πειρασμὸς ἔχει τέλος, καὶ ἐπὶ τῷ τέλει ἵσταται ὁ Κύριος, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ ἐστὶν εὔσπλαγχνος πρὸς τοὺς ὑπομένοντας.)

ΤΕΛΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ

ΕΒΡΑΪΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ

ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ

ΠΩΣ ΚΛΑΔΟΥΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΕΤΗ

Πῶς ἡ παλαιὰ ἐπαγγελία συναντᾷ τῇ καινῇ· οἱ ὑπομένοντες τὸν Κύριον ἀλλάξουσιν ἰσχύν· δραμοῦνται καὶ οὐ κοπιάσουσιν (Ἠσαΐας 40:31) — ἡ ἀναμονὴ ἐκεῖ εἶναι τὸ qavah (H6960, περιμένειν), ἡ ἴδια λέξις τοῦ Δαβίδ — καὶ ἡ καινὴ λέγει, δι᾽ ὑπομονῆς τρέχωμεν

Πῶς διαφέρουσιν αἱ λέξεις· ἡ ὑπομονὴ ἡ ἐν τῇ πρὸς Ἑβραίους 10:36 ἐστὶν ὑπομονή (G5281, καρτερικὴ ὑπομονή), ἡ δὲ ὑπομονὴ ἡ ἐν τῇ πρὸς Ἑβραίους 6:12 ἐστὶ μακροθυμία (G3115, μακροθυμία) — ἡ μὲν βαστάζει τὸ βάρος, ἡ δὲ ἀναμένει τὸν μακρὸν χρόνον — σημείωσαι ποία λέξις ἐν ποίῳ τόπῳ κεῖται, καὶ διὰ τί.

Πῶς κέκρυπται ἐν Χριστῷ· Ἰωάννης ἦν ἀδελφὸς ὑμῶν καὶ συγκοινωνὸς ἐν τῇ θλίψει καὶ ἐν τῇ βασιλείᾳ καὶ ὑπομονῇ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ἀποκάλυψις 1:9), καὶ ὁ Κύριος λέγει, ὅτι ἐφύλαξας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε φυλάξω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ (Ἀποκάλυψις 3:10) — ἡ ὑπομονὴ αὐτοῦ ἐστιν πρότερον ἢ ἡ ἡμετέρα.

Πῶς τοῦτο εἰς τὸν αἰῶνα φθάνει· εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν (Τιμοθέου Βʹ 2:12) — τὸ ἐκεῖ ὑπομένειν ἐστὶν ὑπομένω (G5278, τὸ ὑπομένειν) — καὶ μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς (Ἰακώβου 1:12).

Τί λέγει ἡ Γραφὴ περὶ ὑπομονῆς; — Μέρος Β' · Χωρία κατὰ τὴν KJV μετὰ τῶν ἀριθμῶν Strong

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΟΙΜΙΑΚΟΣ

ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΟΙΣ ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ:

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΣ ΗΔΗ ΤΕΘΕΙΣΑ — ΥΠΟΜΟΝΗ

ΑΓΚΥΡΑ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ

1. ΤΡΕΧΕ ΔΙ' ΥΠΟΜΟΝΗΣ — ΚΤΗΣΑΣΘΕ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΥΜΩΝ

2. ΔΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙΝ ΤΑΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ

3. ΜΑΚΡΟΘΥΜΗΣΑΤΕ ΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

4. ΠΟΘΕΝ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ — ΑΙ ΓΡΑΦΑΙ, ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

5. ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ — Ἡ ΠΑΛΑΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΣΤΟΜΑ ΔΥΟ

Η ΣΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΙΣ

ΤΕΛΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ

ΕΒΡΑΪΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ

ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ

ΠΩΣ ΚΛΑΔΟΥΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΕΤΗ

Εὖ γε — πρόσεχε ἔτι.

SOURCES & CREDITS