Τί λέγει ἡ Βίβλος περὶ τῆς σπουδῆς; — Ζῶντες Αὐτὴν Ἐκτελοῦντες · Γραφαὶ κατὰ τὴν KJV μετὰ τῶν Ἀριθμῶν τοῦ Strong

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἴδε πῶς ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Ἑβραϊκὴ γλῶσσα συμφωνοῦσιν ἐκ δύο διαφόρων ὁδῶν. Ἡ σπουδή (G4710, ἐπιμέλεια) σημαίνει τάχος — τοὺς πόδας κινουμένους. Τὸ χαρούτς (H2742, ἐπιμελές) σημαίνει ὀξὺ καὶ ὀρωρυγμένον, ὥσπερ χρυσίον ἐκ τῆς γῆς ἀνασπώμενον. Ἡ μία γλῶσσα λέγει ὅτι ἡ ἐπιμέλεια κινεῖται· ἡ δὲ ἑτέρα λέγει ὅτι ἡ ἐπιμέλεια ὀρύσσει. Σύνθες αὐτάς· ἡ ἐπιμέλεια ἐστὶ κίνησις μὴ παυομένη ἕως ἂν ἐξορύξῃ ὃ ἐζήτησεν.)

(Αἱ ἐμαὶ διάνοιαι — πᾶσα πορεία ἄρχεται ἐκ τοῦ χαμαιτάπεινου. Οὐδεὶς γεννᾶται ἤδη ἐπιμελής· χρὴ γὰρ πρῶτον τὸ πρᾶγμα εὑρεθῆναι, ζητηθῆναι, καὶ ἐπιθυμηθῆναι, πρὶν ἢ ἐν αὐτῷ περιπατεῖσθαι δύνασθαι. Οὗτοι οἱ μάρτυρες δεικνύουσιν ἄνθρωπον χαμαὶ ὄντα καὶ ὀρεγόμενον — καὶ τὸν Θεὸν ἐγγὺς ὄντα, ὥστε εὑρεθῆναι ὑπὸ τοῦ ζητοῦντος αὐτόν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι — ἡ φάραγξ τῆς κρίσεως ἐστὶν ἡ φάραγξ τοῦ χαρούτς (H2742, ἐπιμελής), αὐτὴ ἡ λέξις ἡ σημαίνουσα τὸν ἐπιμελῆ. Ὁ μηδέποτε ἕρπων πρὸς τὸν Θεὸν οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος ὁ κατ᾽ αὐτοῦ κρίνας· ἀλλ᾽ ἔστιν ἄνθρωπος ὁ μηδέποτε ὅλως κρίνας. Τὸ ἄρξασθαι ἐπιμελῆ εἶναι ἐστὶ τὸ κρίνειν. Ὁ χρυσὸς ὀρύττεται· ἡ σοφία πρωὶ ζητεῖται· ὁ Θεὸς εὑρίσκεται ὑπὸ τοῦ ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ζητοῦντος. Ἄρξαι ταπεινῶς, ἄρξαι μικρῶς, καὶ ἄρξαι.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἐπειδὰν ἡ σπουδὴ εὑρεθῇ, δεῖ αὐτὴν φυλάττεσθαι, ἢ ἀπολεῖται τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾗ εὑρέθη. Οὗτοι οἱ μάρτυρες δηλοῦσι τὴν καθ' ἡμέραν φυλακήν· καρδίαν τηρουμένην, λόγον τοῖς τέκνοις διδασκόμενον, χεῖρα οὐ παυομένην ἐργαζομένην. Ἡ σπουδὴ οὐκ ἐν κιβωτῷ ἀπόκειται· ἐν ὁδῷ περιπατεῖται, καθ' ἡμέραν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἡ ὁδὸς αἰτεῖ τὸν ὅλον ἄνθρωπον· καρδίαν, ψυχήν, δύναμιν. Διδάσκεται τοῖς παισὶ καθημένοις, καὶ πορευομένοις ἐν ὁδῷ, καὶ κατακειμένοις, καὶ ἀνισταμένοις· οὐδεμία γὰρ ὥρα ἐστὶν ἐν ᾗ οὐ φυλάττεται. Καὶ πᾶν ὅ τι ἂν εὕρῃ ἡ χείρ σου ποιῆσαι, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος ποιητέον, ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις. Οὕτως περιπάτησον, καὶ ἕτοιμος ἔσῃ τρέχειν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἡ πορεία γίνεται δρόμος, καὶ ὁ δρόμος γίνεται πόλεμος. Ὁ ἄνθρωπος ὁ σπουδάσας ζητεῖν καὶ σπουδάσας φυλάσσειν νῦν σπουδάζει ἐργάζεσθαι καὶ μάχεσθαι — ἀκολουθῶν τῷ αὐτῷ λόγῳ τῷ εἰρημένῳ "ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν," νῦν προστιθεμένῳ ὑπὸ χειρῶν κοπιωσῶν καὶ οὐκ ἐκλυομένων.)

(Ἐμαὶ ἴδιαι σκέψε

(Αἱ ἐμαὶ διάνοιαι — πᾶς δρόμος τέλος ἔχει, καὶ τὸ τέλος οὔκ ἐστι τεῖχος· γραμμή ἐστι, καὶ ὑπὲρ τὴν γραμμὴν μισθὸς ἀπόκειται. Ἄκουσον τοῦ Παύλου ἐγγὺς ὄντος τοῦ ἰδίου τέλους· ἑτοίμου ὄντος σπένδεσθαι, τὸν δρόμον τετελεκότος, τὴν πίστιν τετηρηκότος — καὶ ἴδε τί ἀπόκειται παντὶ τῷ ἀγαπῶντι τὸ αὐτὸ τέλος, οὐ τῷ ἑνὶ δρομεῖ μόνον.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — τοῦτό ἐστι τὸ ἀνάλωμα ὃ ἡ σπουδὴ οὐκ ἀποκρύπτει· τὸ γρηγορεῖν, τὸ ὑπομένειν, τὸ κοπιᾶν, ἕως ἂν ἡ διακονία ἡ δοθεῖσα πληρωθῇ. Ἡ σπουδὴ ἥτις θλῖψιν οὐχ ὑπομενεῖ οὔπω πρὸς τὸ τέλος ἀφῖκται· μόνον τὸν δρόμον ἤρξατο.)

Οἱ ἴδιοί μου λογισμοί — ὁ στέφανος οὐκ ἔστιν ἑνὶ δρομεῖ μόνον. Οὐ τῷ Παύλῳ μόνον, ἀλλὰ πᾶσι τοῖς ἀγαπῶσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ, καὶ πᾶσι τοῖς εὑρισκομένοις πιστοῖς ἐπὶ ὀλίγα. Καὶ ἴδε τὸν ἔσχατον λόγον ἐφεστῶτα ἐπὶ πάντα τὸν δρόμον· ὁ λόγος ὁ ἐκπορευόμενος ἐκ στόματος τοῦ Θεοῦ οὐκ ἀναστρέφει κενός· ποιεῖ, εὐοδοῦται. Ὅ τι ἂν ἄνθρωπος φυτεύσῃ μετὰ σπουδῆς, ὁ Θεὸς ἵστησιν. Αὕτη ἐστὶν ἡ πᾶσα ἐλπὶς τοῦ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἵσταται πᾶν ῥῆμα, καὶ ἐνταῦθα τρίτος τοῦτο βεβαιοῖ. Τῷ Νεεμίᾳ ὁ λαὸς πρόθυμος ἦν πρὸς τὸ ἔργον, καὶ τὸ τεῖχος συνήφθη. Ὁ χρονογράφος σαφῶς λέγει, ὁ μισθὸς τοῦ ἔργου ὑμῶν ἀποδοθήσεται ὑμῖν. Ὁ Ἀγγαῖος λέγει ὅτι αὐτὸς ὁ Κύριος ἐξήγειρε τὸ πνεῦμα τοῦ λαοῦ, ὥστε ἐλθόντας ἐργάζεσθαι. Τρία βιβλία, ἓν σχῆμα· ὁ Θεὸς ἐγείρει τὴν προαίρεσιν, καὶ ἡ ἐπιμελὴς χεὶρ οἰκοδομεῖ.)

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις αὗται — ἡ σκιὰ συναγωγή τις καθημερινή ἐστιν· ἄρτος γὰρ ἔδει ζητεῖσθαι νέος καθ᾽ ἑκάστην πρωΐαν, καὶ οὐκ ἦν ἀποθησαυρίσαι αὐτόν. Ἡ δὲ πλήρωσις πόνος τις καθημερινός ἐστιν καὶ αὐτή, ἀλλὰ νῦν πρὸς ἄρτον τετραμμένη τὸν μηδέποτε φθειρόμενον· τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δίδωσιν. Ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ σπουδὴ μέτρον τι ὥρισμένον καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν συνέλεγεν· ἡ δὲ ἐν Χριστῷ σπουδὴ ἐργάζεται πρὸς τὸ μὴ ἀπολλύμενον. Ὁ δὲ τύπος ἡ αὐτὴ χείρ ἐστιν, καθημερινῶς ἐκτεινομένη, διδαχθεῖσα τέλος τίνος ἄρτου ἄξιόν ἐστιν ὄντως ἐκτείνεσθαι.)

(Οἱ ἴδιοι λογισμοί μου — συνάγειν τὴν ὅλην ὁδὸν ἕως οἴκου. Πρῶτον τὸ ἕρπειν· ἡ σπουδὴ οὐ γίγνεται τέλειος εὐθύς· εὑρίσκεται δὲ ὑπὸ τοῦ ζητοῦντος ἐν πρωΐᾳ καὶ ζητοῦντος ἐξ ὅλης τῆς καρδίας. Ἔπειτα τὸ περιπατεῖν· ἡ καρδία φυλάττεται, ὁ λόγος διδάσκεται τοῖς παισὶν ἐν πάσῃ ὥρᾳ, ἡ χεὶρ ποιεῖ πᾶν ὅτι ἂν εὕρῃ ποιῆσαι ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος. Ἔπειτα ὁ δρόμος καὶ ὁ πόλεμος· ἐπιχορηγεῖν τῇ πίστει τὴν ἀρετήν, ἐνδύεσθαι τὴν πανοπλίαν ὅλην, κακοπαθεῖν ὡς καλὸν στρατιώτην, ζητεῖν σπουδαίως ἕως ἂν εὕρῃς. Ἔπειτα ἡ γραμμή· ὁ δρόμος τετέλεσται, ἡ διακονία πεπληροφόρηται, ὁ στέφανος τῆς ζωῆς δέδοται — οὐ μόνον ἑνὶ δρομεῖ, ἀλλὰ πᾶσι τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτὸν καὶ εὑρισκομένοις πιστοῖς. Ὁ ἐναρξάμενος τὸ ἀγαθὸν τοῦτο ἔργον ἐν ὑμῖν ἐπιτελέσει αὐτὸ ἄχρι τῆς ἡμέρας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πορεύου ἔτι.)