Τί δεῖ με ποιεῖν ἵνα σωθῶ; — Μελέτη τῆς Γραφῆς κατὰ τὴν KJV μετὰ τῶν ἀριθμῶν Strong

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι — ἡ ἀπολύτρωσις καὶ ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν ΕΝ ΑΥΤΩ εἰσιν. Διὰ τοῦτο βαπτιζόμεθα ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ· τὸ γὰρ αἷμα τὸ καθαῖρον ἡμᾶς, καὶ ἡ ἄφεσις ἣν ὠνήσατο, ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ εὑρίσκονται εἰς ὃν βαπτιζόμεθα.)

(Οἱ ἴδιοί μου λογισμοί — ἀνάγνωθι αὐτὸ βραδέως, καὶ γίνωσκε ὅτι ὑπὲρ ΣΟΥ ἐγένετο. Τὸ πρόσωπον τὸ ποιῆσαν τοὺς ἀστέρας ἠχρειώθη ὥστε μὴ ἐπιγινώσκεσθαι. Ὁ νῶτος ὁ βαστάζων τὰ πάντα ἠνοίχθη ὑπὸ τῆς μάστιγος. Αἱ χεῖρες αἱ θεραπεύσασαι τὸν λεπρὸν διεπάρησαν σιδήρῳ. Τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ ἐξείχετο ὥστε ἀριθμεῖσθαι. Ὁ ἱδρὼς κατέπεσεν ὡς αἷμα πρὶν ἕνα ἧλον παγῆναι. Οὐκ ἐβιάσθη· ἑκουσίως ἔδωκε τὸν νῶτον αὐτοῦ· τὸ πρόσωπον αὐτοῦ οὐκ ἀπέκρυψεν. Πᾶσα πληγὴ ἡ ἁμαρτία σου ἦν ἐπ' αὐτὸν ἐπιτεθεῖσα, πᾶν τραῦμα ἡ ἀδικία σου, πᾶσα ῥανὶς τὸ ὀφείλημά σου. Καὶ ὅτε ἐτετέλεστο, αἷμα καὶ ὕδωρ ἐξῆλθεν ἐκ τῆς πλευρᾶς αὐτοῦ — τὸ αἷμα εἰς τὸ λοῦσαί σε, καὶ τὸ ὕδωρ εἰς τὸ θάψαι σε εἰς αὐτόν. Ὅθεν ὅταν λέγηταί σοι μετανοῆσαι καὶ βαπτισθῆναι, οὐκ αἰτῇ ποιῆσαί τι χαλεπόν. Αἰτῇ δέξασθαι, ἐπὶ γόνασιν, ὃ πάντα ταῦτα αὐτῷ ἐστοίχησεν.)

(Οἱ ἐμαυτοῦ λογισμοί — θὲς τὰ δύο ταῦτα παρ' ἀλλήλοις καὶ ἄφες αὐτὰ διδάσκειν. Ἐν τῇ ἐρήμῳ οἱ ἀποθνήσκοντες οὐκ ἐκελεύσθησαν κτήσασθαι ἴασιν δι' ἔργων. Ἐκελεύσθησαν βλέπειν, ἐν πίστει, εἰς ὃ ὁ Θεὸς ὕψωσεν ἐπὶ ξύλου — καὶ ἔζησαν. Ὁ Ἰησοῦς λέγει ὅτι ἐκεῖνο τὸ ξύλον εἰκὼν ἦν τοῦ ἰδίου αὐτοῦ σταυροῦ. Τὸ πιστεύειν ἐστὶ τὸ βλέπειν. Πρὶν ὁ ἄνθρωπος μετανοήσῃ περί τινος, ἢ ὑπακούσῃ τινί, δεῖ αὐτὸν πρῶτον βλέπειν ἐξ ὅλης καρδίας εἰς τὸν ὑψωθέντα, καὶ πεποιθέναι ἐπ' αὐτῷ. Καὶ ἴδε τὸν Ἀβραάμ· ἐπίστευσε, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην — πρὸ τοῦ νόμου, πρὸ πάσης τελετῆς. Ἡ πίστις ἐστὶν ὅθεν πάντα ἄρχεται. Ἀλλὰ ἴδε πῶς ταχέως ἡ πίστις μεταβαίνει εἰς ὑπακοὴν ἐν τοῖς ἑπομένοις στίχοις — τῇ αὐτῇ νυκτί, τῇ αὐτῇ ὥρᾳ.)

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις — μόνον δὶς ἐν πάσῃ τῇ Γραφῇ τοῦτο τὸ ἐρώτημα αὐτολεξεὶ ἐρωτᾶται· ἐνταῦθα ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τῶν Φιλίππων, καὶ ἐν τῇ Πεντηκοστῇ ἐν ταῖς Πράξεσιν. Θὲς τὰς δύο ἀποκρίσεις πλησίον ἀλλήλων. Ὁ ὄχλος ἐν τῇ Πεντηκοστῇ ἤδη ἠκηκόει καὶ ἤδη ἐπεπιστεύκει — διὰ τοῦτο κατενύγησαν τὴν καρδίαν — ὅθεν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἀπὸ τοῦ ἑπομένου βήματος· μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος. Ὁ δεσμοφύλαξ οὐδὲν ἤδη ᾔδει, ὅθεν ὁ Παῦλος ἤρξατο ἀπὸ τοῦ πρώτου βήματος· πίστευσον — καὶ ἔπειτα ἐλάλησεν αὐτῷ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτῇ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἐβαπτίσθη ὁ ἄνθρωπος. Δύο ἀρχαί, μία ὁδός. Ἡ πίστις οὐκ ἔστιν ἀντίπαλος τοῦ βαπτίσματος, οὐδὲ τὸ βάπτισμα ἀντίπαλον τῆς πίστεως· ἡ πίστις ἐστὶν ἡ καρδία ἡ ὑπακούουσα, καὶ ἡ αὐτὴ ὥρα ἀρκετά ἐστι ταχέως.)

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις — μὴ νομίσῃς τοῦτο εἶναι λόγον μικρόν, ἅπαξ λεχθέντα καὶ πεπερασμένον. Τὸ μετανοεῖτε, καὶ λόγοι ὅμοιοι αὐτῷ, ἠχοῦσιν διὰ πάσης τῆς Γραφῆς ἑκατὸν δώδεκα φοράς — τεσσαράκοντα ἓξ ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ, καὶ ἑξήκοντα ἓξ ἐν τῇ Καινῇ. Ἀπὸ τῶν προφητῶν βοώντων ἐπιστράφητε, ἐπιστράφητε, ἕως Ἰωάννου βοῶντος μετανοεῖτε, ἕως αὐτοῦ τοῦ Κυρίου, ἕως τῶν ἀποστόλων, ἕως τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ γράφοντος ταῖς ἐκκλησίαις — μία κλῆσις τρέχει ἀπὸ τῆς Γενέσεως ἕως τῆς Ἀποκαλύψεως· ΕΠΙΣΤΡΑΦΗΤΕ. Ὁ Θεὸς οὐδέποτε ἐπαύσατο καλῶν τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τοῦτο. Καὶ οὐδεὶς δύναται παύσασθαι τοῦτο ποιῶν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — οὐ τὸ ὕδωρ ἐστὶ τὸ σῷζον. Ἀλλ' ἐπερώτημα συνειδήσεως ἀγαθῆς εἰς θεόν ἐστιν· τὸ αἷμα ἐπιτιθέμενον τῇ συνειδήσει διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ βαπτίσματος, καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐγειρόμενος εἰς καινὴν ζωήν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — ἥδε ἡ αὐτὴ ἀλήθεια πάλαι εἰκονίζετο. Ναιμὰν ἀνὴρ μέγας ἦν, καὶ λεπρός, καὶ ἐκελεύσθη μικρόν τι ποιῆσαι· πορευθεὶς λούσασθαι ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ἑπτάκις, καὶ καθαρισθῆναι. Καὶ ὠργίσθη, καὶ προσεδόκησέ τι μέγα καὶ λαμπρόν, καὶ ἐνόμισε τοὺς ποταμοὺς τῆς ἑαυτοῦ χώρας κρείττους εἶναι τῶν ὑδάτων τοῦ Ἰσραήλ — ὥσπερ καὶ νῦν οἱ ἄνθρωποι προσκόπτουσιν εἰς τοιαύτην ἁπλῆν ἐντολήν. Ἀλλ᾽ οὐδέποτε τὸ ὕδωρ τοῦ Ἰορδάνου αὐτὸν ἐθεράπευσεν· ἀλλὰ τὸ πείθεσθαι τῷ λόγῳ τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ὕδατι ᾧ ὁ Θεὸς ὠνόμασεν. Κατέβη καὶ ἐβάπτισεν ἑαυτὸν ἑπτάκις, καὶ ἡ σὰρξ αὐτοῦ ἀπεκατέστη ὡς ἡ σὰρξ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΙΚΡΟΥ. Οὕτως ἄνθρωπος γεννᾶται ἄνωθεν· οὐ διὰ μεγάλου τινὸς ἔργου ἑαυτοῦ, ἀλλὰ διὰ τοῦ καταβαίνειν ἐν ὑπακοῇ, καὶ ἀναβαίνειν παιδίον καινόν, καὶ καθαρόν.)

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις — κράτει ὁμοῦ τὰς δύο ταύτας ἀληθείας, καὶ οὐδεμία μάχη ἔσται μεταξὺ αὐτῶν. Ἡ χάρις ἐστὶ τὸ δῶρον· ἡ πίστις αὐτὸ δέχεται· καὶ τὸ βάπτισμα οὔκ ἐστιν ἔργον κτώμενόν τι, οὐδὲν μᾶλλον ἢ ὁ Νεεμὰν ἐκτήσατο τὴν ἴασιν αὐτοῦ βαπτισάμενος ἐν ποταμῷ, ἢ οἱ ἀποθνήσκοντες ἐκτήσαντο τὴν ζωὴν αὐτῶν βλέψαντες εἰς τὸν χαλκοῦν ὄφιν. Ὁ Θεὸς πάντα παρέσχεν· ὁ δὲ ἄνθρωπος μόνον ὑπακούει καὶ δέχεται. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀναβαίνων ἐκ τοῦ ὕδατος οὐδὲν ἔχει καυχήσασθαι — αὐτὸς γὰρ ἐτάφη, καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν. Ἐλέχθη ἀνωτέρω περὶ τοῦ Αʹ Πέτρου 3:21, καὶ ἀληθεύει καὶ ἐνθάδε· οὔκ ἐστι τὸ ὕδωρ, οὐδέ εἰσι τὰ ἔργα τῶν χειρῶν ἡμῶν. Χάρις ἐστίν, δεχθεῖσα διὰ τῆς ὑπακοῆς τῆς πίστεως. Καὶ ὁ εὐθὺς ἐπόμενος στίχος λέγει εἰς τί χρησιμεύουσι τὰ ἔργα· οὐχὶ τὸ ἔδαφος τῆς σωτηρίας, ἀλλὰ ὁ καρπὸς αὐτῆς — αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα περιπατήσωμεν ἐν τοῖς ἔργοις τοῖς ἀγαθοῖς οἷς προητοίμασεν ἡμῖν. Οὐδεὶς ὁ ὑπακούων τῇ ἐντολῇ ἐκτήσατο τὸ δῶρον, καὶ οὐδεὶς ὁ καλῶν τοῦτο κτῆσιν συνῆκε τὴν ἐντολήν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — παρατηρήσατε ΤΊΝΟΣ αἱ ἁμαρτίαι ἀπενίφθησαν διὰ ταύτης τῆς ὑπακοῆς. Σαῦλος ὁ Ταρσεὺς ἐδίωκε τὴν ὁδὸν τοῦ Χριστοῦ ἄχρι θανάτου. Συλλαμβάνων ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας ἔσυρεν αὐτοὺς εἰς φυλακήν, βλάσφημος ὢν καὶ διώκτης τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ὁ Κύριος ἀπήντησεν αὐτῷ ἐν τῇ ὁδῷ, κατέβαλεν αὐτὸν εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐλάλησεν αὐτῷ ἀπ᾽ οὐρανοῦ. Καὶ ΟΜΩΣ, μετὰ τρεῖς ἡμέρας, ἀπεστάλη Ἁνανίας ἵνα εἴπῃ· ἀνάστηθι, καὶ βάπτισαι, καὶ ἀπόλουσαι τὰς ἁμαρτίας σου, ἐπικαλεσάμενος τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Εἰ τὸ φῶς τὸ ἐν τῇ ὁδῷ τῇ εἰς Δαμασκὸν οὐκ ἀπένιψε τὰς ἁμαρτίας τοῦ Σαύλου, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ τῆς ὑπακοῆς τοῦτο ἐποίησεν, μηδεὶς οὖν νομιζέτω τὰς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας ἀφαιρεῖσθαι ὁδῷ τινι ῥᾳδιωτέρᾳ ἢ ἐκείνῃ ἣν ὁ Θεὸς ἔδωκε τῷ χειρίστῳ τῶν ἁμαρτωλῶν.)

(Αἱ ἐμαὶ διάνοιαι — τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον οὐκ ἔστι μισθὸς ὀλίγοις τισὶν ἐκλεκτοῖς δεδομένος. Αὐτό ἐστιν ἡ ΣΦΡΑΓΙΣ τοῦ Βασιλέως ἐπὶ τοὺς αὐτοῦ ὄντας, καὶ ὁ ΑΡΡΑΒΩΝ — τὸ πρῶτον μέρος τῆς κληρονομίας προκαταβεβλημένον — ὅτι αὐτοῦ εἶ ἕως τῆς ἡμέρας τῆς ἀπολυτρώσεως. Οὕτως οὖν τὸ ἐρώτημα φανερῶς ἵσταται, καὶ δεῖ αὐτὸ ἐρωτηθῆναι· ἔλαβες τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον; Διότι ὁ λόγος σαφῶς λέγει· ὅστις Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ. Ἐπιστολὴ ἄνευ σφραγῖδος οὐκ ἔστιν ἐπιστολὴ τοῦ Βασιλέως. Ἄνθρωπος ἄνευ τοῦ Πνεύματος οὔπω ἐστὶ Χριστοῦ. Ζήτει αὐτὸν ἕως ἂν αὐτὸν ἔχῃς.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — παρατηρήσατε πόσον συχνῶς ὁ λόγος λέγει ΚΑΘ' ἩΜΕΡΑΝ. Προσεκαρτέρουν καθ' ἡμέραν. Ἔκλων τὸ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — σκόπησον τί ποιεῖ ὁ Κύριος τοῖς χλιαροῖς. Οὐ μόνον τοῖς ψυχροῖς, ἀλλὰ καὶ τοῖς χλιαροῖς — τῷ ἔχοντι θρησκείαν τοσαύτην ὅσην ἀρκεῖ πρὸς ἄνεσιν, οὐ δὲ τοσαύτην ὅσην πρὸς ζωήν — τοῦτον μέλλει ἐμέσαι ἐκ το

(Αἱ ἴδιαί μου ἔννοιαι — νήπιον ἐν Χριστῷ δύναται ἐκτείνειν τὴν χεῖρα πρὸς τὴν φλόγα καὶ μετὰ τὸ εἰπεῖν τὸν Πατέρα, Οὔ. Τοῦτο πτῶμά ἐστι παιδίου ἔτι μανθάνοντος, καὶ ὁ Πατὴρ οἶδεν αὐτό. Υἱὸς ἢ θυγάτηρ τέλειος ὀφείλει πλέον γινώσκειν. Ἀλλ' ἰδοὺ τὸ ἔλεος τούτου· καὶ ὅταν ἁμαρτάνωμεν, οὐκ ἀποβαλλόμεθα. Ἔχομεν Παράκλητον — Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν δίκαιον — ὃς πάντοτε ζῇ καὶ πάντοτε λαλεῖ πρὸς τὸν Πατέρα ὑπὲρ ἡμῶν. Διὸ ἀνιστάμεθα πάλιν. Δίκαιος ἑπτάκις πίπτει καὶ ἀνίσταται. Ἑαυτοὺς δοκιμάζομεν, ὁμολογοῦμεν ὃ ἐποιήσαμεν, ἀποστρεφόμεθα ἀπ' αὐτοῦ, καὶ ἐπανερχόμεθα εἰς τὸ ἔργον τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, καταλείποντες τὰ παρελθόντα ὄπισθεν — διότι ὁ Θεὸς ἤδη ἀπήλασε τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ὅσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν, καὶ οὐ μνησθήσεται αὐτῶν ἔτι. Ἀλλὰ μὴ ποιεῖτε τὸ ἔλεος τοῦτο πρόφασιν. Ὁ Ἰεζεκιὴλ δίδωσι τὴν ἑτέραν ὄψιν· δίκαιος ὁ ἀποστρέφων ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ καὶ ἀποθνήσκων ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ αὐτοῦ οὐ σωθήσεται διὰ τὴν δικαιοσύνην ἣν πρότερον εἶχεν. Ὁ Πέτρος δεικνύει τὴν αὐτὴν εἰκόνα ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ, καὶ παρατίθησι τὴν παλαιὰν παροιμίαν ἵνα τοῦτο ποιήσῃ· κύων ἐπιστρέφων ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καὶ ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου — τις ἐκφυγὼν τὰ μιάσματα τοῦ κόσμου διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Κυρίου, καὶ πάλιν εἰς αὐτὰ ἐπιστρέψας, χείρων γενόμενος ἐπ' ἐσχάτων ἢ ἐν ἀρχῇ. Καὶ ὁ Ἰησοῦς λέγει πρὸς τοὺς ἐργασαμένους τὴν ἀνομίαν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς. Νῦν κράτει ἀμφοτέρας τὰς ἀκμὰς τῆς μαχαίρας ταύτης, καὶ μὴ ἀμβλύνῃς μηδεμίαν. Ὁ Κύριος λέγει ὅτι οὐδεὶς δύναται ἁρπάσαι τὰ πρόβατα αὐτοῦ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ — οὐκ ἐχθρός, οὐ δύναμις, οὐκ ἄνθρωπος. Ἡ ἀσφάλεια αὕτη ἀληθής ἐστι, καὶ ἡ κράτησις αὐτοῦ ἐστιν ἡ κρατοῦσα, οὐχ ἡ ἡμετέρα. Ἀλλ' ἴδε πῶς περιγράφει τὰ πρόβατα ἐκεῖνα· ἀκούουσι τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ. Ὁ λόγος οὐδέποτε δεικνύει πρόβατον ἁρπαγὲν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ· δεικνύει δὲ τὸ λουσθὲν ἐπιστρέφον καὶ πάλιν εἰς τὸν βόρβορον περιπατοῦν, ἑκουσίως. Ἡ Γραφὴ κρατεῖ ἀμφότερα ταῦτα — τὴν χεῖρα τὴν ἀδιάρρηκτον, καὶ τὴν παραίνεσιν τοῦ μὴ ἀποστρέφεσθαι — καὶ οὐ συγχέει αὐτὰ εἰς ἕνα εὔκολον τύπον, ὥστε οὐδὲ ἡμεῖς τοῦτο ποιήσομεν. Μὴ ἀπελπίζου ὅταν πίπτῃς· ὁ Παράκλητος ἀληθής ἐστι, καὶ ἡ ὁδὸς ἡ πρὸς οἶκον ἀνεῳγμένη ἐστίν. Μὴ ὑπολαμβάνῃς ὅτι δύνασαι ἐλευθέρως ἀποστρέφεσθαι· ἡ παραίνεσις ἀληθής ἐστι καὶ αὐτή. Πίπτε, ἀλλὰ ἀνίστασο. Ἀνίστασο, καὶ ὑπόμενε ἕως τέλους.)

(Ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καλῶς σημείωσαι· εἰ ἃ πιστεύομεν οὐ συμφωνεῖ οἷς οἱ ἄγγελοι ἐκήρυξαν, ἡμεῖς ἐσμὲν οἱ πλανώμενοι, οὐ ἐκεῖνοι. Αὐτοὶ αὐτὸν εἶδον, καὶ αὐτοῦ ἤκουσαν, καὶ ὑπ᾽ αὐτοῦ ἀπεστάλησαν. Ὁ ἀκούων τοῦ Θεοῦ ἀκούει αὐτῶν. Τὸ ὑπὲρ τοὺς ἀποστόλους διδάσκαλόν τινα τιθέναι ἐστὶ τῷ πνεύματι τῆς πλάνης ἀκούειν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις τῶν ἀποστόλων παρεισέδυσάν τινες καὶ διέστρεψαν τὴν διδασκαλίαν. Πόσῳ μᾶλλον

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καὶ αὕτη ἐστὶν ἀκριβῶς ἡ ὥρα ἐκείνη· ἄνθρωποι οἳ οὐκ ἀνέξονται τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας, ἀλλὰ ἐπισωρεύουσιν ἑαυτοῖς διδασκάλους κατὰ τὸ πλῆθος — ὅσοι κνήσουσι τὴν ἀκοὴν αὐτῶν, καὶ ἐροῦσιν αὐτοῖς ἃ θέλουσιν ἀκούειν. Δύναται ἄνθρωπος οἰκοδομῆσαι ὅλον οἶκον διδασκάλων, πάντων αὐτῷ συμφωνούντων, καὶ πάντων πεπλανημένων. Ἡ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν ἐκλέγεσθαι ἐκ τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, τοὺς μὲν εὐκόλους φυλάττοντες, τοὺς δὲ δυσκόλους καταλείποντες. Ὁ γὰρ ἄνθρωπος ζήσεται ἐπὶ ΠΑΝΤΙ ῥήματι. Τὸ προσθεῖναι αὐτῷ, ἢ τὸ ἀφελεῖν ἀπ' αὐτοῦ, ψεύστην εὑρίσκεσθαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ λαλήσαντος αὐτόν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — ἰδοὺ ὁ εἷς λίθος ἐφ᾽ ᾧ πολλοὶ τὸν πάντα λόγον αὐτῶν ἀναπαύουσιν· ὁ γὰρ ἀποθνήσκων λῃστὴς ἐσώθη, φασίν, καὶ οὐδέποτε ἐβαπτίσθη· ὥστε τὸ βάπτισμα οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστιν. Σταθμήσωμεν οὖν νῦν τοῦτο ἐν τῷ φωτὶ τοῦ λόγου, καὶ ἴδωμεν ἐπὶ τίνος τῇ ἀληθείᾳ ἕστηκεν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — νῦν στάθμισον τὸν λῃστὴν ἐν τούτῳ τῷ φωτί. Ὁ λόγος οὐδέποτε λέγει ὅτι οὐκ ἐβαπτίσθη. Τοῦτο ἐστιν ὅ οἱ ἄνθρωποι ὑποτίθενται, καὶ ἔπειτα ὅλην διδασκαλίαν ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ αὐτῶν ὑποθέσει οἰκοδομοῦσιν. Ἀλλὰ ἄκουσον τί ὁ λόγος ΛΕΓΕΙ· Ἱεροσόλυμα, καὶ πᾶσα ἡ Ἰουδαία, καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος τοῦ Ἰορδάνου ἐξήρχοντο καὶ ἐβαπτίζοντο, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Ὁ λαὸς ὁ κοινὸς καὶ οἱ τελῶναι ἐβαπτίσθησαν. Αἱ πόρναι ἐπίστευσαν. Μόνοι οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ ἠρνήσαντο, καὶ οὐκ ἐβαπτίσθησαν. Ὁ λῃστὴς οὐκ ἦν Φαρισαῖος — ἦν εἷς ἐκ τοῦ λαοῦ, κακοῦργος, ἀκριβῶς τοιοῦτος οἷοι συνέρρεον πρὸς τὸ βάπτισμα Ἰωάννου τῆς μετανοίας. Καὶ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ αὐτὸ τοῦτο ἐποίησεν εἰς ὃ τὸ βάπτισμα ἦν· ὡμολόγησε τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ — ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν. Πρόσθες τούτῳ ὅτι οἱ ἴδιοι μαθηταὶ τοῦ Κυρίου πλείονας ἔτι τοῦ Ἰωάννου ἐβάπτισαν, καθ' ὅλην ἐκείνην τὴν γῆν, ἐπὶ πλέον ἢ τρία ἔτη. Ὥστε ἡ ἀλήθεια ἐναντία ἐστὶ τῇ προφάσει· ὁ λόγος οὐκ ἄγει ἡμᾶς πρὸς λῃστὴν οὐδέποτε βαπτισθέντα, ἀλλὰ πρὸς ἕνα ὃς σχεδὸν βεβαίως ἐβαπτίσθη μετὰ τῶν λοιπῶν. Οἱ ἐπ' αὐτῷ πεποιθότες ἐπὶ ἀνδρὶ ἤδη λελουμένῳ πεποίθασιν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καὶ ὑποθώμεθα τὸ χείριστον, ὅτι οὐδέποτε ὅλως ἐβαπτίσθη· καὶ οὕτως οὐκ ἔστιν αὐτὸς κανὼν σοι. Ἀπέθανε γὰρ πρὶν ἡ καινὴ διαθήκη ἐνεργὴς γενέσθαι. Διαθήκη γὰρ οὐδεμίαν ἰσχὺν ἔχει ζῶντος ἔτι τοῦ διαθεμένου, ὁ δὲ ΚΥΡΙΟΣ οὔπω ἀποτεθνήκει. Οὕτως οὖν ὁ λῃστὴς παρελήφθη καθὼς οἱ ἄνθρωποι τὸ παλαιὸν παρελαμβάνοντο, πρὶν ἡ θύρα τῆς καινῆς ταύτης διαθήκης ἀνοιχθῆναι ποτέ. Καὶ προσηλώθη ἐπὶ σταυροῦ κατά τε χεῖρας καὶ πόδας, καὶ οὐκ ἠδύνατο καταβῆναι ἵνα βαπτισθῇ. Ὁ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — ὥστε πᾶσα ἡ πρόφασις ἐξήρτηται ἔκ τινος ὑποθέσεως ἣν ὁ λόγος οὐδέποτε λέγει. Αὕτη δὲ ἀντέστηκε πρὸς τὴν σαφῆ

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις—ὅμως καὶ ταύτας ἄκουε μετὰ εὐλαβείας, καὶ μὴ μετὰ ἀμελοῦς ὑπολήψεως ὡς ἤδη πάντα συνιεὶς. Πολλοὶ γὰρ ὑπέλαβον, καὶ διήμαρτον. Καὶ ἡμεῖς οἱ τούσδε τοὺς λόγους σοι φέροντες οὐκ ἰσχυριζόμεθα πάντα εἰδέναι. Ἔτι μανθάνομεν, καὶ ἕτοιμοί ἐσμεν διορθωθῆναι ὑπὸ τοῦ λόγου καὶ ὑπὸ τῶν ἀπεσταλμένων. Ἀλλ᾽ οὐ τολμῶμεν ἀλλάξαι ἃ οἱ ἄγγελοι φανερῶς εἶπον. Δοκίμαζε οὖν αὐτὸς σεαυτῷ· εἰ ἡμάρτομεν, ὁ λόγος ἡμᾶς διορθωσάτω. Ἀλλὰ βλέπε μὴ πλανηθῇς ἀκούων τὰς φωνὰς τῶν ἀνθρώπων ὑπὲρ τὴν φωνὴν τῶν ἀποστόλων τοῦ Ἀρνίου. Θεωροῦμεν δὲ τοῦτο τὸ ζήτημα μετὰ τοσαύτης ἀκριβείας ὡς ἓν παράδειγμα τοῦ πῶς δύνασαί τι ἔτι πιστεύειν καίπερ τῆς Γραφῆς ἐπιφανείᾳ δοκούσης σφόδρα τὸ ἐναντίον ὠθεῖν. Δεῖ ἡμᾶς ὀρθοτομεῖν τὸν λόγον· οὔτε γὰρ δυνάμεθα προσθεῖναι αὐτῷ, οὔτε ἀφελεῖν ἀπ᾽ αὐτοῦ.)