چه باید بکنم تا نجات یابم؟ — یک مطالعه کتاب مقدس KJV با شماره‌های استرانگ

(افکار شخصی من — رستگاری و آمرزش گناهان در او هستند. به همین دلیل است که ما در او تعمید می‌یابیم: خونی که ما را می‌شوید، و آمرزشی که آن خون خریداری می‌کند، در همان کسی یافت می‌شود که در او تعمید می‌یابیم.)

(افکار شخصی من — آن را آهسته بخوان، و بدان که برای تو نوشته شد. چهره‌ای که ستارگان را ساخت، تا سرحد ناشناختن مسخ شد. پشتی که همه چیز را نگاه می‌دارد، با تازیانه شکافته شد. دست‌هایی که جذامی را شفا داد، با میخ‌های آهنین سوراخ شد. استخوان‌هایش چنان نمایان شد که می‌شد آن‌ها را شمرد. عرق او پیش از آنکه حتی یک میخ کوبیده شود، چون خون بر زمین ریخت. او مغلوب نشده بود: او پشت خود را از روی اراده تسلیم کرد؛ او روی خود را پنهان نکرد. هر ضربه، گناه تو بود که بر او نهاده شد، هر زخم، خطای تو، هر قطره، دِین تو. و چون تمام شد، خون و آب از پهلوی او جاری گشت — خون برای شستشوی تو، و آب برای دفن‌شدنِ تو در او. پس هنگامی که به تو گفته می‌شود توبه کن و تعمید گیر، از تو خواسته نمی‌شود کار دشواری انجام دهی. از تو خواسته می‌شود که بر زانوانت بپذیری آنچه برای او تمام آن‌ها را به قیمتِ جانش تمام کرد.)

(افکار شخصی من — این دو را کنار هم بگذارید و بگذارید تعلیم دهند. در بیابان، به مردمی که در حال مرگ بودند گفته نشد که شفا را به دست آورند. به آنان گفته شد که با ایمان به آنچه خدا بر چوبی بلند کرده بود بنگرند — و زنده ماندند. عیسی می‌گوید آن چوب تصویری از صلیب خودش بود. ایمان آوردن همان نگریستن است. پیش از آنکه انسان از چیزی توبه کند، یا از چیزی اطاعت کند، باید نخست با تمام دل خود به آن کسی که بلند شده است بنگرد و به او توکل کند. و به ابراهیم توجه کنید: او ایمان آورد، و خدا آن را برایش به عنوان عدالت به حساب آورد — پیش از شریعت، پیش از هر آیینی. ایمان همان جایی است که همه چیز از آن آغاز می‌شود. اما ببینید چگونه ایمان در آیات بعدی به سرعت به اطاعت می‌رسد — همان شب، همان ساعت.)

(افکار شخصی من — تنها دو بار در کل کتاب مقدس دقیقاً همین سؤال به‌صورت گفتاری پرسیده می‌شود: یک‌بار اینجا در زندان فیلیپی، و یک‌بار در روز پنطیکاست در اعمال رسولان ۲. این دو پاسخ را کنار هم بگذارید. جمعیت در پنطیکاست پیش‌تر شنیده و ایمان آورده بودند — به همین دلیل دلشان به‌شدت متأثر شد — پس پطرس از گام بعدی آغاز کرد: توبه کنید و تعمید بگیرید. اما زندان‌بان هنوز چیزی نمی‌دانست، پس پولس از گام نخست آغاز کرد: ایمان بیاور — و سپس کلام خداوند را به او بیان کرد، و در همان ساعت از شب آن مرد تعمید گرفت. دو آغاز، یک راه. ایمان آوردن رقیب تعمید نیست، و تعمید رقیب ایمان آوردن نیست؛ ایمان همان دلی است که اطاعت می‌کند، و همان ساعت به‌اندازه کافی زود است.)

(افکار شخصی من — گمان نکنید که این کلمه‌ای کوچک است که یک بار گفته شود و تمام گردد. توبه کن، و واژه‌هایی مانند آن، در سرتاسر کتاب مقدس صد و دوازده بار طنین‌انداز می‌شوند — چهل و شش بار در عهد عتیق، و شصت و شش بار در عهد جدید. از انبیا که فریاد می‌زنند بازگردید، بازگردید، تا یوحنا که فریاد می‌زند توبه کنید، تا خود خداوند، تا رسولان، تا مسیح رستاخیزکرده که به کلیساها می‌نویسد — یک ندا از پیدایش تا مکاشفه جاری است: بازگرد. خدا هرگز حتی یک بار از دعوت کردن مردم به این کار باز نایستاده است. و هیچ‌کس نمی‌تواند از انجام آن دست بکشد.)

(افکار شخصی من — نجات‌دهنده آب نیست. آن پاسخ ضمیر پاک به خداست: خونی که از طریق اطاعت تعمید بر ضمیر پاشیده می‌شود، و شخصی که به زندگی تازه برخیزانیده می‌شود.)

(افکار شخصی من — این همان حقیقتی است که مدت‌ها پیش به تصویر کشیده شد. نعمان مردی بزرگ و جذامی بود، و به او گفته شد کاری کوچک انجام دهد: برو و هفت بار در اردن شست‌وشو کن و پاک شو. او خشمگین شد، و انتظار عملی بزرگ را داشت، و گمان می‌کرد رودهای سرزمین خودش از آب‌های اسرائیل بهترند — درست همان‌گونه که مردم هنوز هم در برابر چنین فرمانی ساده می‌لغزند. اما هرگز آب اردن نبود که او را شفا داد؛ بلکه اطاعت از کلام خدا در آبی بود که خدا نام برده بود. او پایین رفت و هفت بار خود را فرو برد، و پوستش همچون پوست یک کودک کوچک بازگشت. این‌گونه است که انسان از نو زاده می‌شود: نه با تلاش بزرگ خودش، بلکه با فرورفتن در اطاعت، و برخاستن به‌صورت کودکی تازه و پاک.)

(نظرات شخصی من — این دو حقیقت را با هم نگاه دار، و هیچ تضادی میان آنها نیست. فیض عطاست؛ ایمان آن را دریافت می‌کند؛ و تعمید عملی نیست که چیزی را کسب کند، درست همان‌گونه که نعمان با فرو رفتن در رودخانه، شفای خود را به دست نیاورد، یا محتضران با نگاه کردن به مار برنجی، جان خود را به دست نیاوردند. خدا همه چیز را فراهم کرد؛ انسان فقط اطاعت می‌کند و دریافت می‌کند. کسی که از آب بیرون می‌آید چیزی برای فخر کردن ندارد — او دفن شد، و خدا او را برخیزانید. همان‌طور که پیش‌تر درباره اول پطرس ۳:۲۱ گفته شد، اینجا نیز درست است: این آب نیست، و این کارهای دست‌های خودمان نیست. این فیض است که از طریق اطاعت ایمان دریافت می‌شود. و آیه بعدی دقیقاً می‌گوید کارها برای چیست: نه بنیاد نجات، بلکه ثمره آن — ما ساخته دست خود خدا هستیم، در مسیح عیسی از نو آفریده شده‌ایم تا در کارهای نیکویی که او از پیش برای ما آماده کرده است، رفتار کنیم. هیچ‌کس که فرمان را اطاعت می‌کند، هدیه را کسب نکرده است، و هیچ‌کس که آن را کسب کردن می‌نامد، فرمان را نفهمیده است.)

(افکار شخصی من — توجه کنید که گناهان چه کسی با این اطاعت شسته شد. شائول طرسوسی راه مسیح را تا پای مرگ تعقیب می‌کرد. او مردان و زنان را دستگیر می‌کرد و به زندان می‌کشاند، کفرگویی می‌کرد و آزاردهنده‌ی قوم خدا بود. خود خداوند در راه با او روبرو شد، او را بر زمین افکند، و از آسمان با او سخن گفت. و با این همه، سه روز بعد، حنانیا فرستاده شد تا بگوید: برخیز، و تعمید بگیر، و گناهانت را بشوی، در حالی که نام خداوند را می‌خوانی. اگر نوری که در راه دمشق تابید گناهان شائول را نشست، بلکه آبِ اطاعت آن‌ها را شست، پس نگذارید کسی گمان کند که گناهان خودش به راهی آسان‌تر از آنچه خدا برای بدترین گناهکاران مقرر کرده، برطرف می‌شود.)

(افکار شخصی من — روح‌القدس پاداشی برای عده‌ای برگزیده نیست. او مُهرِ پادشاه است بر کسانی که از آنِ او هستند، و بیعانه — نخستین بخش از میراث که پیشاپیش پرداخت شده است — که نشان می‌دهد تا روز رستگاری از آنِ او هستی. پس این پرسش به‌روشنی برجاست، و باید پرسیده شود: آیا روح‌القدس را دریافت کرده‌ای؟ زیرا کلام به‌روشنی می‌گوید: هر که روح مسیح را ندارد، از آنِ او نیست. نامه‌ای بدون مُهر، نامهٔ پادشاه نیست. کسی که روح را ندارد، هنوز از آنِ مسیح نیست. او را بجوی تا او را بیابی.)

(افکار شخصی من — توجه کنید که کلمه «هر روز» چقدر تکرار می‌شود. آنان هر روز ادامه می‌دادند. از خانه‌ای به خانه‌ای نان را پاره می‌کردند. هر روز یکدیگر را تشویق می‌کردند. این دینی نیست که تنها یک ساعت در روز یکشنبه و یک ساعت در میانه‌ی هفته باشد — صندلی‌ای دوبار گرم‌شده، و باقی زندگی از آنِ خود شخص. کلیسای نخستین آن را هر روز، با هم، زندگی می‌کرد، و خداوند هر روز کسانی را که نجات می‌یافتند به آنان می‌افزود. ایمانی که تا نشست بعدی کنار گذاشته شود، ایمانی است که از فریب گناه سخت می‌گردد. او دیداری را نمی‌خواهد. او زندگی‌ای را می‌خواهد.)

(افکار شخصی من — توجه کنید که خداوند با ولرم‌ها چه می‌کند. نه فقط با سردها، بلکه با ولرم‌ها — کسی که فقط به اندازه‌ای دین دارد که راحت باشد، و نه به اندازه‌ای که زنده باشد — او را از دهان خود بیرون خواهد افکند. پیوسته ماندن با او این نیست که با نخی آویزان باشیم، یکشنبه گرم و تمام هفته سرد. پیوسته ماندن یعنی سوختن. او می‌گوید بهتر است داغ باشی، یا حتی سرد، تا آن حالت میانه‌ای که او را بیمار می‌کند. در او بمان، و بگذار او تو را تا پایان در حال سوختن نگاه دارد.)

(افکار شخصی من — نوزادی در مسیح ممکن است حتی پس از آن که پدر گفته «نه»، باز دست به سوی شعله دراز کند. این لغزش کودکی است که هنوز در حال آموختن است، و پدر این را می‌داند. اما پسر یا دختری بالغ باید بهتر بداند. ولی رحمت این‌جاست: حتی وقتی گناه می‌کنیم، دور انداخته نمی‌شویم. ما مدافعی داریم — عیسی مسیحِ عادل — که همواره زنده است و همواره از جانب ما با پدر سخن می‌گوید. پس دوباره برمی‌خیزیم. مرد عادل هفت بار می‌افتد و باز برمی‌خیزد. خود را می‌آزماییم، آنچه کرده‌ایم اعتراف می‌کنیم، از آن روی می‌گردانیم، و به کار پدر خود بازمی‌گردیم، و گذشته را پشت سر می‌گذاریم — زیرا خدا از پیش گناهان ما را به اندازه‌ی فاصله‌ی مشرق از مغرب دور کرده، و دیگر آن‌ها را به یاد نمی‌آورد. اما این رحمت را بهانه نکن. حزقیال روی دیگر سکه را نشان می‌دهد: مرد عادلی که از عدالت خود روی برگرداند و در گناه خویش بمیرد، به‌سبب عدالتی که پیش‌تر داشت نجات نخواهد یافت. پطرس نیز در عهد جدید همین تصویر را نشان می‌دهد، و برای این کار مثل قدیمی را نقل می‌کند: سگی که به قی خود بازمی‌گردد، خوکی شسته‌شده که به لجن بازمی‌گردد — کسی که از آلودگی جهان از راه شناخت خداوند رهایی یافته بود، و سپس به آن بازگشت، و در پایان بدتر از آغاز شد. و عیسی به آنانی که به نام او کار شرارت کردند می‌گوید: «هرگز شما را نشناختم.» اکنون هر دو تیغه‌ی این شمشیر را در دست نگاه‌دار، و هیچ‌یک را کند نکن. خداوند می‌گوید هیچ‌کس نمی‌تواند گوسفندان او را از دست او برباید — نه دشمنی، نه قدرتی، نه انسانی. این امنیت واقعی است، و این دست اوست که نگه می‌دارد، نه دست ما. اما ببین چگونه او این گوسفندان را وصف می‌کند: آن‌ها صدای او را می‌شنوند، و از او پیروی می‌کنند. کلام هرگز گوسفندی را نشان نمی‌دهد که از دست او ربوده شده باشد؛ بلکه آن شسته‌شده را نشان می‌دهد که به میل خود روی برمی‌گرداند و به سوی لجن بازمی‌گردد. کتاب مقدس هر دوی این‌ها را نگه می‌دارد — دستی که نمی‌توان گشود، و هشداری که از روی‌گردانی بازدارد — و آن‌ها را در یک فرمول آسان ذوب نمی‌کند، پس ما نیز چنین نخواهیم کرد. هنگامی که می‌افتی ناامید نشو: مدافع واقعی است، و راه بازگشت به خانه باز است. گمان نکن که می‌توانی آزادانه روی برگردانی: هشدار نیز واقعی است. بیفت، اما برخیز. برخیز، و تا پایان پایدار بمان.)

(افکار شخصی من — خوب توجه کنید: اگر آنچه ما باور داریم با آنچه رسولان اعلام کردند مطابقت نداشته باشد، پس ما اشتباه می‌کنیم، نه ایشان. آنان او را دیدند، و از او شنیدند، و از جانب او فرستاده شدند. هر که به خدا گوش می‌دهد، به ایشان گوش می‌دهد. برتر دانستن یک معلم از رسولان، گوش دادن به روح گمراهی است.)

(افکار شخصی من — حتی در روزگار خودِ رسولان نیز، افرادی نفوذ کردند و تعلیم را تحریف نمودند. چقدر بیشتر در روزگار ما، که بسیاری از آنچه تعلیم داده می‌شود تازه است، ریشه‌ای در کلام قدیم ندارد، و به‌درستی به کار گرفته نشده است. چیزی به این دلیل که بسیاری به آن باور دارند حقیقی نیست، و نه از این رو که در دهان مردم کهنه شده است. تنها زمانی حقیقی است که با آنچه رسولان تحویل دادند موافق باشد.)

(افکار شخصی من — و این دقیقاً همان ساعت است: مردمی که تعلیم درست را تحمل نمی‌کنند، بلکه برای خود معلمانی به تعداد انبوه گرد می‌آورند — هر چند نفری که خارش گوش‌هایشان را برطرف کنند، و آنچه را می‌خواهند بشنوند به ایشان بگویند. انسان می‌تواند خانه‌ای پر از معلمان بسازد، که همه با او موافق‌اند، و همه در اشتباه. حقیقت هرگز با اکثریت ثابت نشده، هرگز با شمار کسانی که آن را باور دارند حقیقی نگشته، و هرگز برای خوشایند گوش خم نشده است. از حقیقت روی برگردان، و برگردانده می‌شوی — کلام چنین می‌گوید — به سوی افسانه‌ها.)

(افکار شخصی من — ما آزاد نیستیم که از میان کلام خدا دست‌چین کنیم، سخنان آسان را نگاه داریم و سخنان دشوار را کنار بگذاریم. انسان به هر کلمه زندگی می‌کند. افزودن بر آن، یا کاستن از آن، یافت‌شدن به دروغگویی در برابر خدایی است که آن را گفته است.)

(افکار شخصی من — این است آن سنگی که بسیاری تمام استدلال خود را بر آن بنا می‌کنند: دزد در حال مرگ نجات یافت، می‌گویند، و او هرگز تعمید نگرفت؛ پس تعمید ضروری نیست. اکنون آن را در پرتو کلام بسنجیم، و ببینیم واقعاً بر چه چیزی استوار است.)

(افکار شخصی من — حالا این دزد را در این پرتو بسنجید. کلام هرگز حتی یک بار نگفته که او تعمید نگرفته بود. این چیزی است که مردم فرض می‌کنند، و سپس یک آموزه کامل را بر فرض خودشان بنا می‌کنند. اما به آنچه کلام واقعاً می‌گوید گوش دهید: اورشلیم، و تمامی یهودیه، و تمامی حوالی اردن بیرون آمدند و تعمید یافتند، در حالی که به گناهان خود اعتراف می‌کردند. مردم عادی و باجگیران تعمید گرفتند. فاحشه‌ها ایمان آوردند. تنها فریسیان و فقیهان امتناع کردند، و تعمید نگرفتند. آن دزد فریسی نبود — او یکی از مردم عادی بود، یک تبهکار، دقیقاً از همان نوعی که به سوی تعمید توبه یوحنا هجوم می‌آوردند. و بر روی صلیب او دقیقاً همان کاری را کرد که تعمید برای آن بود: او به گناه خود اعتراف کرد — ما به سزای اعمال خود می‌رسیم. به این بیفزایید این واقعیت را که شاگردان خود خداوند حتی بیشتر از یوحنا مردم را تعمید دادند، در سراسر آن سرزمین، طی بیش از سه سال. پس حقیقت برخلاف این بهانه است: کلام ما را به دزدی که هرگز تعمید نگرفته هدایت نمی‌کند، بلکه به کسی هدایت می‌کند که تقریباً به یقین همراه با دیگران تعمید گرفته بود. آنانی که بر او تکیه کرده‌اند، بر مردی تکیه کرده‌اند که پیشاپیش شسته شده بود.)

(افکار شخصی من — و فرض کنید بدترین حالت را، که او هرگز غسل تعمید نگرفت: حتی در آن صورت نیز او قاعده‌ای برای شما نیست. او پیش از آن که عهد جدید به اجرا درآید مرد. وصیت‌نامه تا زمانی که وصیت‌کننده زنده است اعتباری ندارد، و خداوند هنوز نمرده بود. پس آن دزد به همان شیوه‌ای که مردم در ایام گذشته، پیش از آن که در این عهد جدید هرگز گشوده شود، پذیرفته می‌شدند، پذیرفته شد. و او دست و پا بر صلیب کوبیده شده بود و نمی‌توانست فرود آید تا غسل تعمید گیرد. خدا از انسان اطاعت را در آنچه او قادر به انجام آن است می‌طلبد. آنچه که یک مرد در حال مرگ نمی‌توانست انجام دهد، بهانه‌ای برای مردی که زنده است و می‌تواند، نیست. شما بر صلیب کوبیده نشده‌اید؛ شما می‌توانید اطاعت کنید.)

(افکار شخصی من — پس تمام این بهانه بر فرضی استوار است که کلام هرگز آن را بیان نکرده است. این بر ضد شواهد آشکاری است که کلام ارائه می‌دهد. این خانه‌ای است که بر شن بنا شده، و سقوط آن عظیم خواهد بود. اما فرمان بر صخره استوار است، و تکان نخورده است: توبه کنید، و هر یک از شما تعمید گیرید.)

(این افکار شخصی من است — اما حتی این را نیز با احترام بشنو، و نه با این پیش‌فرض بی‌احتیاطانه که همه‌چیز را از پیش می‌دانی. بسیاری چنین پیش‌فرضی داشته‌اند و در اشتباه بوده‌اند. و ما که این سخنان را برای شما می‌آوریم، مدعی نیستیم که همه‌چیز را می‌دانیم. ما هنوز در حال آموختنیم و آماده‌ایم تا توسط کلام و توسط کسانی که فرستاده شده‌اند اصلاح شویم. اما جرأت نمی‌کنیم آنچه را که پیام‌آوران به‌روشنی گفته‌اند تغییر دهیم. پس خود آن را بررسی کن: اگر ما اشتباه کرده‌ایم، بگذار کلام ما را اصلاح کند. اما مراقب باش که با شنیدن صدای انسان‌ها بیش از صدای رسولان بره، به گمراهی کشیده نشوی. ما به این پرسش خاص با چنین دقتی نگاه می‌کنیم به‌عنوان نمونه‌ای از اینکه چگونه می‌توان همچنان چیزی را باور داشت حتی زمانی که کتاب‌مقدس در ظاهر به‌شدت به سوی دیگری فشار می‌آورد. ما باید کلام را به‌درستی تقسیم کنیم: نمی‌توانیم بر آن بیفزاییم، و نمی‌توانیم از آن کم کنیم.)