Kion Mi Devas Fari por Esti Savita? — Biblia Studo laŭ KJV kun Strong-Numeroj

(Miaj personaj pensoj — la elaĉeto kaj la pardono de pekoj estas EN LI. Tial ni estas baptitaj EN Lin: la sango, kiu nin purigas, kaj la pardono, kiun ĝi aĉetas, troviĝas ĝuste en Tiu, en kiun ni estas baptitaj.)

(Miaj personaj pensoj — legu ĝin malrapide, kaj sciu, ke ĝi estis por VI. La vizaĝo, kiu faris la stelojn, estis malbeligita preter rekono. La dorso, kiu subtenas ĉion, estis malfermita per la vipo. La manoj, kiuj resanigis la lepron, estis trapikitaj per fero. Liaj ostoj eliĝis por esti kalkulitaj. La ŝvito falis kiel sango antaŭ ol eĉ unu najlo estis metita. Li ne estis venkita perforte: Li donis Sian dorson memvole; Li ne kaŝis Sian vizaĝon. Ĉiu vipbato estis via peko metita sur Lin, ĉiu vundo via malbonago, ĉiu guto via ŝuldo. Kaj kiam estis finite, sango kaj akvo elfluis el Lia flanko — la sango por lavi vin, kaj la akvo por enterigi vin en Lin. Do kiam oni diras al vi pentofari kaj esti baptata, oni ne petas vin fari ion malfacilan. Oni petas vin ricevi, sur viaj genuoj, tion, kio kostis al Li ĉion tion.)

(Miaj personaj pensoj — metu ĉi tiujn du unu apud la alian kaj lasu ilin instrui. En la dezerto, mortantaj homoj ne estis diritaj perlabori kuracon. Al ili estis dirite rigardi, per fido, tion, kion Dio levis sur stangon — kaj ili vivis. Jesuo diras, ke tiu stango estis bildo de Lia propra kruco. Kredi estas la rigardo. Antaŭ ol homo pentas pri io ajn, aŭ obeas ion ajn, li devas unue rigardi per sia tuta koro Tiun levitan, kaj fidi Lin. Kaj rimarku Abrahamon: li kredis, kaj Dio kalkulis tion al li kiel justecon — antaŭ la leĝo, antaŭ ia ceremonio. Fido estas kie ĉio komenciĝas. Sed observu kiel rapide fido moviĝas al obeo en la sekvaj versoj — la sama nokto, la sama horo.)

(Miaj personaj pensoj — nur dufoje en la tuta Biblio oni demandas ĉi tiun precizan demandon laŭte: ĉi tie en la malliberejo en Filipoj, kaj en Pentekosto en la Agoj 2. Metu la du respondojn unu apud la alia. La homamaso en Pentekosto jam aŭdis kaj jam kredis — tial ili estis pikitaj en la koro — do Petro komencis ĉe la sekva paŝo: pentu, kaj baptiĝu. La malliberejestro ankoraŭ nenion sciis, do Paŭlo komencis ĉe la unua paŝo: kredu — kaj poste parolis al li la vorton de la Sinjoro, kaj en tiu sama horo de la nokto la viro estis baptita. Du komencoj, unu vojo. Kredado ne estas rivalo de bapto, kaj bapto ne estas rivalo de kredado; fido estas la koro, kiu obeas, kaj la sama horo estas sufiĉe baldaŭ.)

(Miaj personaj pensoj — ne pensu, ke tio estas malgranda vorto, dirita unufoje kaj finita. Pentu, kaj similaj vortoj, sonas tra la tuta Biblio cent dek du fojojn — kvardek ses en la Malnova Testamento, kaj sesdek ses en la Nova. De la profetoj kriantaj turniĝu, turniĝu, ĝis Johano kriante pentu, ĝis la Sinjoro Mem, ĝis la apostoloj, ĝis la releviĝinta Kristo skribanta al la eklezioj — unu voko kuras de Genezo ĝis Malkaŝo: TURNIĜU. Dio neniam eĉ unufoje ĉesis voki homojn al tio. Kaj neniu rajtas ĉesi fari tion.)

(Miaj personaj pensoj — ne estas la akvo, kiu savas. Estas la respondo de bona konscienco al Dio: la sango aplikata al la konscienco per la obeo de bapto, kaj la persono levita al nova vivo.)

(Miaj personaj pensoj — jen la sama vero pripentrita antaŭ longe. Naaman estis granda viro, kaj lepro-malsanulo, kaj al li estis dirite fari malgrandan aferon: iri lavi sin en la Jordano sep fojojn, kaj esti pura. Li koleriĝis, kaj atendis ian grandiozan geston, kaj pensis ke la riveroj de lia propra lando estis pli bonaj ol la akvoj de Izrael — same kiel homoj ankoraŭ stumblas pro tia simpla ordono. Sed neniam la akvo de la Jordano resanigis lin; estis la obeo al la vorto de Dio en la akvo, kiun Dio nomis. Li malsupreniris kaj trempis sin sep fojojn, kaj lia haŭto revenis kiel la haŭto de MALGRANDA INFANO. Tiel homo renaskiĝas: ne per ia granda peno propra, sed per malsupreniro en obeo, kaj supreniro kiel nova infano, kaj pura.)

(Miaj personaj pensoj — tenu ĉi tiujn du verojn kune, kaj ne estas konflikto inter ili. Graco estas la donaco; fido ricevas ĝin; kaj bapto ne estas faro, kiu meritas ion ajn, same kiel Naaman ne meritis sian resaniĝon per trempiĝo en rivero, nek la mortantoj meritis siajn vivojn per rigardado al la kupra serpento. Dio disponigis ĉion; la persono nur obeas kaj ricevas. La viro, kiu suprenvenas el la akvo, havas nenion por fanfaroni — li estis entombigita, kaj Dio relevigis lin. Tio estis dirita supre pri 1 Petro 3:21, kaj tio veras ankaŭ ĉi tie: ne estas la akvo, kaj ne estas la faroj de niaj propraj manoj. Estas graco, ricevita per la obeo de la fido. Kaj la tuj sekva verso diras por kio la faroj estas: ne la fundamento de la savo, sed ĝia frukto — ni estas la propra faritaĵo de Dio, faritaj novaj en Kristo Jesuo, por ke ni iru en la bonaj faroj, kiujn Li jam preparis por ni. Neniu, kiu obeas la ordonon, meritis la donacon, kaj neniu, kiu nomas tion meritado, komprenis la ordonon.)

(Miaj personaj pensoj — rimarku KIES pekoj estis forlavitaj per tiu obeo. Saŭlo de Tarso persekutis la vojon de Kristo ĝis morto. Li arestis virojn kaj virinojn kaj trenis ilin al malliberejo, blasfemanto kaj persekutanto de la popolo de Dio. La Sinjoro Mem renkontis lin sur la vojo, faligis lin teren, kaj parolis al li el la ĉielo. Kaj TAMEN, tri tagojn poste, Ananias estis sendita por diri: leviĝu, kaj estu baptita, kaj forlavu viajn pekojn, alvokante la nomon de la Sinjoro. Se la lumo sur la vojo al Damasko ne forlavis la pekojn de Saŭlo, sed la akvo de obeo tion faris, do neniu imagu, ke liaj propraj pekoj estas forigitaj per iu pli facila maniero ol tiu, kiun Dio donis al la plej granda el pekuloj.)

(Miaj personaj pensoj — la Sankta Spirito ne estas rekompenco por elektita malmultaj. Li estas la SIGELO de la Reĝo sur tiuj, kiuj estas Liaj propraj, kaj la ANTAŬPAGO — la unua parto de la heredaĵo pagita anticipe — ke vi apartenas al Li ĝis la tago de la elaĉeto. Do la demando staras klare, kaj ĝi devas esti demandita: ĉu vi ricevis la Sanktan Spiriton? Ĉar la vorto diras klare: kiu ne havas la Spiriton de Kristo, tiu ne apartenas al Li. Letero sen la sigelo ne estas la letero de la Reĝo. Persono sen la Spirito ankoraŭ ne estas de Kristo. Serĉu Lin ĝis vi havos Lin.)

(Miaj personaj pensoj — rimarku kiom ofte la vorto diras ĈIUTAGE. Ili daŭrigis ĉiutage. Ili dispecigis panon de domo al domo. Ili kuraĝigis unu la alian ĉiutage. Ĉi tio ne estas religio de unu horo dimanĉe, kaj unu horo meze de la semajno — sidloko varmigita dufoje, kaj la resto de la vivo laŭ la propra volo de la homo. La unua eklezio vivis ĝin ĉiutage, kune, kaj la Sinjoro aldonis al ili ĉiutage tiujn, kiuj estis savataj. Kredo flankenmetita ĝis la sekva kunveno estas kredo, kiu malmoliĝas per la trompemo de la peko. Li ne petas viziton. Li petas vivon.)

(Miaj personaj pensoj — rimarku, kion la Sinjoro faras kun la varmeta. Ne nur la malvarma, sed la varmeta — tiu, kiu havas ĝuste sufiĉe da religio por esti komforta, kaj ne sufiĉe por esti vivanta — tiun Li elspuos el Sia buŝo. Resti kunigita kun Li ne signifas pendi per fadeno, varma dimanĉe kaj malvarma la tutan semajnon. Ĝi signifas bruli. Pli bone varmega, Li diras, aŭ eĉ malvarma, ol tiu meza aĵo, kiu naŭzas Lin. Restu en Li, kaj lasu Lin teni vin brulanta ĝis la fino.)

(Miaj personaj pensoj — bebo en Kristo eble etendas la manon al la flamo eĉ post kiam la Patro diris ne. Tio estas la stumblo de infano, kiu ankoraŭ lernas, kaj la Patro tion scias. Plenkreska filo aŭ filino devus scii pli bone. Sed jen la kompato de tio: eĉ kiam ni pekas, ni ne estas forĵetitaj. Ni havas Advokaton — Jesuo Kristo, la justulo — kiu ĉiam vivas kaj ĉiam parolas al la Patro pro nia bono. Do ni releviĝas. Justulo falas sepfoje kaj releviĝas. Ni ekzamenas nin mem, konfesas tion, kion ni faris, deturniĝas de ĝi, kaj reiras al nia Patra afero, lasante la pasintecon malantaŭ ni — ĉar Dio jam forigis niajn pekojn tiel malproksime, kiel la oriento estas de la okcidento, kaj Li ne plu memoras ilin. Sed ne faru el ĉi tiu kompato senkulpigon. Jeĥezkel montras la alian flankon: justulo, kiu sin deturnas de sia justeco kaj mortas en sia peko, ne estos savita per la justeco, kiun li iam havis. Petro montras la samon en la Nova Testamento, kaj li citas la malnovan proverbon por tion fari: hundo, kiu reiras al sia vomaĵo, lavita porko, kiu reiras al la koto — iu, kiu eskapis el la malpuraĵo de la mondo per la ekkono de la Sinjoro, kaj poste turnis sin reen al ĝi, pli malbone fine ol komence. Kaj Jesuo diras al tiuj, kiuj faris malbonon en Lia nomo: "Mi neniam konis vin." Nun tenu ambaŭ tranĉrandojn de ĉi tiu glavo, kaj ne malakrigu nek unu nek la alian. La Sinjoro diras, ke neniu povas forkapti Liajn ŝafojn el Lia mano — nenia malamiko, nenia potenco, nenia homo. Tiu sekureco estas reala, kaj estas Lia teno, kiu tenas, ne nia. Sed rigardu, kiel Li priskribas tiujn ŝafojn: ili aŭdas Lian voĉon, kaj ili sekvas Lin. La vorto neniam montras ŝafon forŝiritan de Lia mano; ĝi montras la lavitan ŝafon, kiu turnas sin kaj reiras al la koto, propravole. La Skribo tenas ambaŭ el ĉi tiuj — la manon, kiu ne povas esti malfermita per forto, kaj la averton ne deturni sin — kaj ĝi ne kunfandas ilin en unu facilan formulon, do nek ni faros tion. Ne malesperiĝu, kiam vi falas: la Advokato estas reala, kaj la vojo hejmen estas malfermita. Ne supozu, ke vi povas libere returniĝi: la averto ankaŭ estas reala. Falu, sed releviĝu. Releviĝu, kaj eltenu ĝis la fino.)

(Miaj personaj pensoj — rimarku bone: se tio, kion ni kredas, ne konsentas kun tio, kion la senditoj predikis, tiam NI eraras, ne ili. Ili vidis Lin, kaj aŭdis Lin, kaj estis senditaj de Li. Kiu aŭskultas Dion, tiu aŭskultas ilin. Meti instruiston super la apostoloj estas aŭskulti la spiriton de eraro.)

(Miaj personaj pensoj — eĉ en la propra tempo de la apostoloj, homoj ŝteliris kaj tordis la instruadon. Kiom pli en nia propra tempo, kiam tiom multo el tio, kio estas instruata, estas nova, ne havas radikon en la malnova vorto, kaj ne estas ĝuste pritraktata. Io ne estas vera ĉar multaj homoj ĝin kredas, kaj ne ĉar ĝi estas malnova en la buŝoj de homoj. Ĝi estas vera nur se ĝi konsentas kun tio, kion la senditoj transdonis.)

(Miaj personaj pensoj — kaj tio estas ĝuste tiu horo: homoj, kiuj ne toleros sanan instruon, sed amasigos por si instruistojn laŭ la amaso — tiom multajn, kiom nutros la jukon de iliaj oreloj, kaj diros al ili tion, kion ili volas aŭdi. Homo povas konstrui tutan domon de instruistoj, ĉiu konsentanta kun li, kaj ĉiu malprava. La vero neniam estis pruvita per plimulto, neniam fariĝis vera per la nombro de tiuj, kiuj kredas ĝin, kaj neniam fleksiĝis por plaĉi al la orelo. Forturniĝu de la vero, kaj vi estas turnita — la vorto tion diras — al fabeloj.)

(Miaj personaj pensoj — ni ne rajtas elekti kaj apartigi inter la vortoj de Dio, konservante la facilajn kaj forlasante la malfacilajn. Homo vivas per ĈIU vorto. Aldoni al ĝi, aŭ depreni de ĝi, estas trovi sin mensoganto antaŭ la Dio, kiu ĝin parolis.)

(Miaj personaj pensoj — jen la unu ŝtono sur kiu multaj homoj apogas sian tutan argumenton: la mortanta ŝtelisto estis savita, ili diras, kaj li neniam estis baptita; tial la bapto ne estas necesa. Ni pesu ĝin nun en la lumo de la vorto, kaj vidu sur kio ĝi vere staras.)

(Miaj personaj pensoj — nun pesu la ŝteliston en ĉi tiu lumo. La vorto neniam eĉ unufoje diras, ke li ne estis baptita. Tio estas io, kion homoj supozas, kaj poste konstruas tutan doktrinon sur sia propra supozo. Sed aŭskultu, kion la vorto EFEKTIVE diras: Jerusalemo, kaj TUTA Judujo, kaj la tuta ĉirkaŭa lando de Jordano eliris kaj estis baptitaj, konfesante siajn pekojn. La ordinaraj homoj kaj la impostistoj estis baptitaj. La malĉastulinoj kredis. Nur la Fariseoj kaj la leĝistoj rifuzis, kaj ne estis baptitaj. La ŝtelisto ne estis Fariseo — li estis unu el la popolo, krimulo, ĝuste tia, kia amasiĝis al la bapto de pento de Johano. Kaj sur la kruco li faris ĝuste tion, por kio la bapto ekzistis: li konfesis sian pekon — ni ricevas tion, kion niaj faroj meritas. Aldonu al tio la fakton, ke la propraj disĉiploj de la Sinjoro baptis eĉ pli da homoj ol Johano, tra la tuta lando, dum pli ol tri jaroj. Do la vero estas la malo de la senkulpigo: la vorto ne kondukas nin al ŝtelisto, kiu neniam estis baptita, sed al tia, kiu preskaŭ certe ESTIS baptita kune kun la ceteraj. Tiuj, kiuj apogas sin sur li, apogis sin sur homo, kiu jam estis lavita.)

(Miaj personaj pensoj — kaj supozu la plej malbonan, ke li neniam entute estis baptita: eĉ tiam li ne estas regulo por vi. Li mortis antaŭ ol la nova interligo ekvalidis. Testamento ne havas forton dum tiu, kiu ĝin faris, ankoraŭ vivas, kaj la SINJORO ankoraŭ ne estis mortinta. Do la ŝtelisto estis akceptita tiel, kiel homoj estis akceptataj en la malnovaj tempoj, antaŭ ol la pordo de ĉi tiu nova interligo estis iam malfermita. Kaj li estis najlita al kruco, mane kaj piede, kaj ne povis malsupreniri por baptiĝi. Dio postulas obeon de homo laŭ tio, kion tiu povas fari. Kion mortanta homo NE POVIS fari, tio ne estas senkulpigo por vivanta homo, kiu POVAS. Vi ne estas najlita al kruco; vi povas obei.)

(Miaj personaj pensoj — do la tuta senkulpigo pendas sur supozo, kiun la vorto neniam esprimas. Ĝi staras kontraŭ la klara atesto, kiun la vorto ja donas. Tio estas domo konstruita sur la sablo, kaj ĝia falo estos granda. Sed la ordono staras sur la roko, kaj ĝi ne moviĝis: pentu, kaj estu baptita, ĉiu el vi.)

(Miaj personaj pensoj — tamen aŭdu eĉ ĉi tion kun respekto, kaj ne kun senzorga supozo, ke vi jam komprenas ĉion. Multaj supozis, kaj eraris. Kaj ni, kiuj alportas al vi ĉi tiujn vortojn, ne pretendas scii ĉion. Ni ankoraŭ estas lernantoj, kaj pretas esti korektataj de la vorto kaj de tiuj, kiuj estis senditaj. Sed ni ne kuraĝas ŝanĝi tion, kion la mesaĝistoj klare diris. Do ekzamenu tion mem: se ni eraris, la vorto korektu nin. Sed atentu, ke vi ne estu forlogita, aŭskultante la voĉojn de homoj super la voĉo de la apostoloj de la Ŝafido. Ni rigardas ĉi tiun apartan demandon en tia detalo kiel unu ekzemplon de tio, kiel vi ankoraŭ povas kredi ion, eĉ kiam la Biblio ŝajnas, surface, forte puŝi en la alian direkton. Ni devas ĝuste dividi la vorton: ni ne povas aldoni al ĝi, kaj ni ne povas depreni de ĝi.)