Co muszę czynić, abym był zbawiony? — Studium Biblijne KJV z numerami Stronga

(Moje osobiste przemyślenia — odkupienie i przebaczenie grzechów są W NIM. Dlatego jesteśmy chrzczeni W Niego: krew, która nas obmywa, i przebaczenie, które ona nabywa, znajdują się w samym Tym, w którego jesteśmy chrzczeni.)

(Moje osobiste myśli — przeczytaj to powoli i wiedz, że było to dla CIEBIE. Oblicze, które uczyniło gwiazdy, zostało zniekształcone do niepoznania. Grzbiet, który podpiera wszystko, został rozorany biczem. Ręce, które uzdrowiły trędowatego, zostały przebite żelazem. Jego kości wystawały tak, że można je było zliczyć. Pot spadał jak krew, zanim wbito choćby jeden gwóźdź. Nie został pokonany: dobrowolnie oddał swój grzbiet; nie zakrył swego oblicza. Każda rana to twój grzech złożony na Nim, każde zranienie to twoje przewinienie, każda kropla to twój dług. A gdy się wykonało, z Jego boku wypłynęła krew i woda — krew, by cię obmyć, i woda, by pogrzebać cię w Nim. Gdy więc mówi się ci, abyś się upokorzył i dał się ochrzcić, nie proszy się cię o uczynienie czegoś trudnego. Prosi się cię, byś przyjął, na kolanach, to, co kosztowało Go to wszystko.)

(Moje osobiste przemyślenia — zestawmy te dwa fragmenty obok siebie i pozwólmy im nauczać. Na pustyni umierający ludzie nie byli proszeni, by zasłużyć na uzdrowienie. Powiedziano im, by spojrzeli z wiarą na to, co Bóg wywyższył na drzewcu — i żyli. Jezus mówi, że to drzewce było obrazem Jego własnego krzyża. Wierzyć to spojrzeć. Zanim człowiek pokutuje z czegokolwiek albo cokolwiek uczyni w posłuszeństwie, musi najpierw spojrzeć całym sercem na Tego, który został wywyższony, i zaufać Mu. I zauważcie Abrahama: uwierzył, a Bóg poczytał mu to za sprawiedliwość — przed zakonem, przed jakąkolwiek ceremonią. Wiara jest tym, od czego wszystko się zaczyna. Ale zobaczcie, jak szybko wiara przechodzi w posłuszeństwo w kolejnych wersetach — tej samej nocy, tej samej godziny.)

(Moje osobiste przemyślenia — tylko dwukrotnie w całej Biblii pada to dokładne pytanie wypowiedziane na głos: tutaj, w więzieniu w Filippi, oraz w Dniu Pięćdziesiątnicy w Dziejach Apostolskich 2. Zestawmy obok siebie te dwie odpowiedzi. Tłum w dniu Pięćdziesiątnicy już usłyszał i już uwierzył — dlatego byli przeszyci w sercu — więc Piotr zaczął od kolejnego kroku: pokutujcie i ochrzcijcie się. Strażnik więzienny nie wiedział jeszcze niczego, więc Paweł zaczął od pierwszego kroku: uwierz — a następnie głosił mu słowo Pańskie, i tej samej godziny w nocy człowiek ten został ochrzczony. Dwa początki, jedna droga. Wiara nie jest rywalką chrztu, a chrzest nie jest rywalem wiary; wiara jest sercem, które jest posłuszne, a ta sama godzina jest dostatecznie szybka.)

(Moje osobiste myśli — nie sądźcie, że to jest małe słowo, powiedziane raz i zakończone. Nawróćcie się, i słowa podobne do niego, rozbrzmiewają przez całą Biblię sto dwanaście razy — czterdzieści sześć w Starym Testamencie i sześćdziesiąt sześć w Nowym. Od proroków wołających zwróćcie się, zwróćcie się, do Jana wołającego nawróćcie się, do samego Pana, do apostołów, do zmartwychwstałego Chrystusa piszącego do zborów — jedno wezwanie przebiega od Księgi Rodzaju do Objawienia: ZWRÓĆCIE SIĘ. Bóg ani razu nie przestał wezwać ludzi do tego. I nikomu nie wolno przestać to czynić.)

(Moje osobiste przemyślenia — to nie woda zbawia. To odpowiedź czystego sumienia wobec Boga: krew zaaplikowana sumieniu przez posłuszeństwo chrztu, oraz osoba wzbudzona do nowego życia.)

(Moje osobiste przemyślenia — oto ta sama prawda przedstawiona już dawno temu. Naaman był wielkim człowiekiem, a trędowatym, i powiedziano mu, aby uczynił małą rzecz: pójść i umyć się siedem razy w Jordanie, i być czystym. Rozgniewał się i oczekiwał jakiegoś wielkiego gestu, i myślał, że rzeki jego własnego kraju są lepsze niż wody Izraela — tak jak ludzie wciąż potykają się o tak proste przykazanie. Ale to nigdy nie woda Jordanu go uzdrowiła; to było posłuszeństwo słowu Bożemu w wodzie, którą Bóg wskazał. Zstąpił i zanurzył się siedem razy, i jego ciało stało się jak ciało MAŁEGO DZIECKA. Tak właśnie człowiek się odradza: nie przez jakiś wielki własny wysiłek, lecz przez zstąpienie w posłuszeństwie i powstanie jako nowe dziecko, i czyste.)

(Moje osobiste myśli — trzymajmy razem te dwie prawdy, i nie ma między nimi sprzeczności. Łaska jest darem; wiara ją przyjmuje; a chrzest nie jest uczynkiem, który zdobywa cokolwiek, tak jak Naaman nie zasłużył na uzdrowienie poprzez zanurzenie się w rzece, ani umierający nie zasłużyli na życie, patrząc na miedzianego węża. Bóg zapewnił wszystko; człowiek tylko posłucha i przyjmuje. Człowiek wychodzący z wody nie ma się czym chwalić — został pogrzebany, a Bóg go wzbudził. Powiedziano to wcześniej o 1 Piotra 3:21, i tutaj jest to również prawdą: to nie woda, i nie uczynki naszych własnych rąk. To łaska, przyjęta przez posłuszeństwo wiary. A następny werset mówi, do czego służą uczynki: nie jako podstawa zbawienia, lecz jego owoc — jesteśmy dziełem Bożym, stworzonym na nowo w Chrystusie Jezusie, abyśmy chodzili w dobrych uczynkach, które On już dla nas przygotował. Nikt, kto posłuszny jest przykazaniu, nie zasłużył na dar, i nikt, kto nazywa to zasługiwaniem, nie zrozumiał przykazania.)

(Moje osobiste myśli — zauważ, CZYJE grzechy zostały zmyte przez to posłuszeństwo. Saul z Tarsu prześladował drogę Chrystusa aż na śmierć. Aresztował mężczyzn i kobiety i wlekł ich do więzienia, będąc bluźniercą i prześladowcą ludu Bożego. Sam Pan spotkał go na drodze, powalił go na ziemię i przemówił do niego z nieba. A JEDNAK trzy dni później posłano Ananiasza, aby powiedział: wstań i ochrzcij się, i zmyj swoje grzechy, wzywając imienia Pańskiego. Jeśli światło na drodze do Damaszku nie zmyło grzechów Saula, ale woda posłuszeństwa to uczyniła, to niech nikt nie wyobraża sobie, że jego własne grzechy mogą być usunięte jakąś łatwiejszą drogą, niż tę, którą Bóg dał najgorszemu z grzeszników.)

(Moje osobiste myśli — Duch Święty nie jest nagrodą dla wybranych. On jest PIECZĘCIĄ Króla na tych, którzy są Jego własnością, i ZASTAWEM — pierwszą częścią dziedzictwa wypłaconą z góry — że należysz do Niego aż do dnia odkupienia. Pytanie więc pozostaje jasne i musi być zadane: czy przyjąłeś Ducha Świętego? Ponieważ Słowo mówi to wyraźnie: kto nie ma Ducha Chrystusowego, nie należy do Niego. List bez pieczęci nie jest listem Króla. Człowiek bez Ducha nie jest jeszcze Chrystusowy. Szukaj Go, aż Go posiądziesz.)

(Moje osobiste myśli — zwróć uwagę, jak często pojawia się słowo CODZIENNIE. Trwali codziennie. Łamali chleb z domu do domu. Zachęcali się nawzajem codziennie. To nie jest religia jednej godziny w niedzielę i jednej godziny w środku tygodnia — ogrzane dwukrotnie miejsce, a resztę życia zostawia się dla siebie. Pierwszy zbór żył tym każdego dnia, razem, a Pan przydawał im codziennie tych, którzy byli zbawieni. Wiara odkładana do następnego zebrania jest wiarą, która twardnieje przez zwodniczość grzechu. On nie prosi o wizytę. On prosi o życie.)

(Moje osobiste przemyślenia — zauważcie, co Pan czyni z letnimi. Nie tylko z zimnymi, ale z letnimi — z tym, kto ma akurat tyle religii, by było mu wygodnie, a za mało, by żyć — tego wypluje ze swoich ust. Trwać złączonym z Nim to nie trzymać się cienkiej nitki, ciepłym w niedzielę, a zimnym przez cały tydzień. To płonąć. Lepiej gorący, mówi On, albo nawet zimny, niż ten stan pośredni, który Go mierzi. Trwaj w Nim i pozwól Mu utrzymać cię płonącym aż do końca.)

(Moje osobiste przemyślenia — niemowlę w Chrystusie może sięgnąć po płomień nawet po tym, jak Ojciec powiedział „nie". To potknięcie dziecka, które wciąż się uczy, i Ojciec o tym wie. Dorosły syn lub córka powinni wiedzieć lepiej. Ale oto miłosierdzie w tym zawarte: nawet gdy grzeszymy, nie jesteśmy odrzucani. Mamy Orędownika — Jezusa Chrystusa sprawiedliwego — który zawsze żyje i zawsze wstawia się za nami przed Ojcem. Dlatego podnosimy się na nowo. Sprawiedliwy upada siedem razy i znowu powstaje. Badamy samych siebie, wyznajemy to, co uczyniliśmy, odwracamy się od tego i wracamy do spraw naszego Ojca, zostawiając przeszłość za sobą — ponieważ Bóg już usunął nasze grzechy tak daleko, jak wschód jest od zachodu, i już ich więcej nie pamięta. Lecz niech to miłosierdzie nie stanie się usprawiedliwieniem. Ezechiel pokazuje drugą stronę: sprawiedliwy, który odwraca się od swojej sprawiedliwości i umiera w swoim grzechu, nie zostanie zbawiony przez sprawiedliwość, którą kiedyś posiadał. Piotr ukazuje ten sam obraz w Nowym Testamencie i cytuje w tym celu starodawne przysłowie: pies wracający do swoich wymiocin, umyta świnia wracająca do błota — ktoś, kto uszedł ze skalania świata przez poznanie Pana, a potem znów się w nie pogrążył, będąc na końcu w gorszym stanie niż na początku. A Jezus mówi do tych, którzy czynili zło w Jego imieniu: „Nigdy was nie znałem". Trzymaj teraz obie krawędzie tego miecza i nie stępiaj żadnej z nich. Pan mówi, że nikt nie może wyrwać Jego owiec z Jego ręki — żaden wróg, żadna moc, żaden człowiek. To bezpieczeństwo jest rzeczywiste, i to Jego uchwyt trzyma, nie nasz. Ale spójrz, jak opisuje te owce: słyszą Jego głos i idą za Nim. Słowo nigdzie nie pokazuje owcy wyrwanej z Jego ręki; pokazuje natomiast tę umytą, która sama z siebie odwraca się i wraca do błota. Pismo trzyma się obu tych prawd — ręki, której nie da się otworzyć siłą, oraz ostrzeżenia, by się nie odwracać — i nie zlewa ich w jedną łatwą formułę, więc i my tego nie uczynimy. Nie rozpaczaj, gdy upadniesz: Orędownik jest rzeczywisty, a droga do domu jest otwarta. Nie zakładaj, że możesz się dowolnie odwrócić: ostrzeżenie także jest rzeczywiste. Upadnij, ale powstań. Powstań i wytrwaj do końca.)

(Moje osobiste przemyślenia — zapamiętajmy to dobrze: jeśli to, w co wierzymy, nie zgadza się z tym, co głosili posłańcy, to MY jesteśmy w błędzie, nie oni. Oni Go widzieli, i słyszeli Go, i byli przez Niego posłani. Kto słucha Boga, słucha ich. Wynosić nauczyciela nad apostołów to słuchać ducha błędu.)

(Moje osobiste przemyślenia — nawet za dni samych apostołów wkradali się ludzie, którzy przekręcali naukę. O ileż bardziej w naszych czasach, gdy tak wiele z tego, czego się naucza, jest nowe, nie ma korzenia w starym słowie i nie jest właściwie prowadzone. Coś nie jest prawdą dlatego, że wielu ludzi w to wierzy, ani dlatego, że jest stare w ustach ludzi. Jest prawdą tylko wtedy, gdy zgadza się z tym, co przekazali posłańcy.)

(Moje osobiste przemyślenia — i to jest właśnie ta godzina: ludzie, którzy nie zniosą zdrowej nauki, lecz według swoich upodobań gromadzą sobie nauczycieli w tłumie — tylu, ilu zaspokoi swędzenie ich uszu, i powiedzą im to, co chcą usłyszeć. Człowiek może zbudować cały dom nauczycieli, z których każdy się z nim zgadza, i każdy się myli. Prawda nigdy nie została udowodniona przez większość, nigdy nie stała się prawdziwa przez liczbę tych, którzy w nią wierzą, i nigdy nie ugięła się, by zadowolić ucho. Odwróć się od prawdy, a zostaniesz zwrócony — tak mówi Słowo — ku baśniom.)

(Moje osobiste przemyślenia — nie jesteśmy wolni, aby wybierać i przebierać wśród słów Bożych, zachowując te łatwe, a odrzucając te trudne. Człowiek żyje KAŻDYM słowem. Dodać do niego lub ująć z niego oznacza zostać uznanym za kłamcę przed Bogiem, który je wypowiedział.)

(Moje osobiste przemyślenia — otóż jest ten jeden kamień, na którym wielu ludzi opiera cały swój argument: skazany na śmierć złoczyńca został zbawiony, mówią, a nigdy nie był ochrzczony; zatem chrzest nie jest konieczny. Zważmy to teraz w świetle słowa i zobaczmy, na czym to naprawdę się opiera.)

(Moje osobiste myśli — teraz rozważ złoczyńcę w tym świetle. Słowo nigdzie nie mówi, że nie był ochrzczony. To jest coś, co ludzie zakładają, a potem budują na tym własnym założeniu całą doktrynę. Ale posłuchaj, co słowo NAPRAWDĘ mówi: Jerozolima i CAŁA Judea, i cała okolica Jordanu wychodziły i były chrzczone, wyznając swoje grzechy. Prosty lud i celnicy byli chrzczeni. Nierządnice uwierzyły. Tylko faryzeusze i uczeni w Prawie odmówili i nie zostali ochrzczeni. Złoczyńca nie był faryzeuszem — był jednym z ludu, przestępcą, właśnie takim, jacy tłoczyli się do chrztu Janowego, chrztu pokuty. A na krzyżu uczynił właśnie to, do czego służy chrzest: wyznał swój grzech — otrzymujemy, co nasze uczynki zasłużyły. Dodaj do tego fakt, że sami uczniowie Pana chrzcili jeszcze więcej ludzi niż Jan, w całej tej krainie, przez ponad trzy lata. Prawda jest więc odwrotna od tej wymówki: słowo nie prowadzi nas do złoczyńcy, który nigdy nie był ochrzczony, lecz do takiego, który prawie na pewno BYŁ ochrzczony wraz z innymi. Ci, którzy na nim się oparli, oparli się na człowieku, który już był obmyty.)

(Moje osobiste przemyślenia — a przypuśćmy najgorsze, że nigdy nie został ochrzczony: nawet wtedy nie jest on dla ciebie wzorem. Umarł, zanim nowe przymierze wszedło w życie. Testament nie ma mocy, dopóki żyje ten, kto go uczynił, a PAN jeszcze nie umarł. Tak więc łotr został przyjęty tak, jak przyjmowano ludzi w dawnych czasach, zanim jeszcze otwarto drzwi tego nowego przymierza. A był przybity do krzyża, ręce i nogi, i nie mógł zejść, aby się ochrzcić. Bóg wymaga od człowieka posłuszeństwa w tym, co jest on w stanie uczynić. To, czego NIE MÓGŁ uczynić umierający człowiek, nie jest wymówką dla żyjącego człowieka, który MOŻE. Ty nie jesteś przybity do krzyża; możesz być posłuszny.)

(Moje osobiste przemyślenia — cała ta wymówka opiera się więc na założeniu, którego słowo nigdy nie wyraża. Stoi ona w sprzeczności z jasnym świadectwem, jakie słowo rzeczywiście daje. To dom zbudowany na piasku, a jego upadek będzie wielki. Lecz przykazanie stoi na skale i się nie poruszyło: pokutujcie i niech się każdy z was ochrzci.)

(Moje osobiste przemyślenia — jednak wysłuchaj tego również z szacunkiem, a nie z beztroskim założeniem, że już wszystko rozumiesz. Wielu tak zakładało i się myliło. A my, którzy przynosimy wam te słowa, nie twierdzimy, że wiemy wszystko. Wciąż jesteśmy uczniami i gotowi przyjąć poprawkę od słowa i od tych, którzy zostali posłani. Lecz nie ważymy się zmieniać tego, co jasno powiedzieli posłańcy. Zbadaj więc to sam: jeśli się myliliśmy, niech słowo nas poprawi. Ale uważaj, byś nie dał się zwieść, słuchając głosów ludzi bardziej niż głosu apostołów Baranka. Przyglądamy się temu szczególnemu zagadnieniu tak szczegółowo jako jednemu przykładowi tego, jak można nadal w coś wierzyć, nawet gdy Biblia na pierwszy rzut oka zdaje się mocno przeczyć temu twierdzeniu. Musimy właściwie rozumieć słowo: nie możemy nic do niego dodawać ani niczego z niego ujmować.)