Πῶς Ἀσκεῖν τὴν Ἐγκράτειαν κατὰ τὸν Τρόπον τοῦ Θεοῦ — Ἕρπειν, Περιπατεῖν, Τρέχειν (Ἐφαρμογὴ εἰς τὴν Ζωήν KJV)

Ἡ ἐγκράτεια περιπάτησίς τις ἐστὶ πρότερον ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο. Παιδίον οὐ κρατεῖ ἑαυτοῦ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ· πρῶτον μὲν ἕρπει, καὶ βαστάζεται, καὶ γάλακτι τρέφεται· ἔπειτα ἀπογαλακτίζεται, καὶ ἡσυχάζεται, ὡς παιδίον ἀπογεγαλακτισμένον ἀπὸ τῆς μητρὸς αὑτοῦ· ἔπειτα περιπατεῖ, καὶ μανθάνει ἀποβάλλειν τὸ κακὸν καὶ ἐκλέγεσθαι τὸ ἀγαθόν· ἔπειτα τρέχει — καὶ πᾶς ὁ ἀγωνιζόμενος περὶ τοῦ βραβείου πάντα ἐγκρατεύεται. Ἡ Ἑλληνικὴ λέξις ἐστὶν ἐγκράτεια (G1466, ἐγκράτεια) — ἰσχὺς ἔσωθεν, ἀνθρώπου κράτος ἐπὶ ἑαυτόν· καὶ ἔχει σύζυγον, ἐγκρατεύομαι (G1467, ἐγκρατεύεσθαι), ὅ ἐστιν ἡ αὐτὴ ἰσχὺς ἐνεργουμένη ἐν τῷ δρόμῳ. Ἡ Ἑβραϊκὴ τίθησιν αὐτὸ ἐν μιᾷ λέξει, mashal (H4910, κρατεῖν) — ὁ κρατῶν τὸ πνεῦμα ἑαυτοῦ κρείττων ἐστὶ τοῦ αἱροῦντος πόλιν· καὶ ὅπου τὸ κράτος τοῦτο λείπει, matsar (H4623, κράτος), ὁ ἄνθρωπος πόλις ἐστὶ κατεσκαμμένη, ἄνευ τειχῶν. Αὕτη ἡ μελέτη διεξάγει τὴν ἐγκράτειαν διὰ πάσης τῆς ὁδοῦ τοῦ ἀνθρώπου· πῶς εὑρίσκει αὐτὴν ὅτε μόνον ἕρπειν δύναται· πῶς περιπατεῖ ἐν αὐτῇ καθ' ἡμέραν ὅτε ἤδη ἔχει αὐτήν· πῶς τρέχει μετ' αὐτῆς καὶ ἑαυτὸν προσφέρει ὡς στρατιώτης· καὶ πῶς διαβαίνει τὸ τέλος ἐπὶ τέλει, ὅπου ὁ στέφανος οὐδέποτε φθείρεται, καὶ ὅπου ὁ κόσμος παρέρχεται, καὶ ἡ ἐπιθυμία αὑτοῦ μετ' αὐτοῦ, ὁ δὲ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐξερεύνησον αὐτό.

ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΟΙΣ ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ:

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — σκόπει πῶς ἡ λέξις συντέθειται. Ὁ Στρὸγγ λέγει ὅτι ἡ ἐγκράτεια (G1466, ἐγκράτεια) ἐπὶ δύο λέξεων στηρίζεται — G1722, ἐν, καὶ G2904, κράτος, ἰσχύς, ἀρχή — ἰσχὺς ἜΝΔΟΘΕΝ· ἀρχὴ ἀνθρώπου ἐφ' ἑαυτόν. Καὶ τὸ ἐγκρατεύεσθαι (G1467, ἐγκρατεύεσθαι) ἐστὶν αὕτη ἡ αὐτὴ ἰσχὺς εἰς ἔργον ἀγομένη — οὐχ ὅ τι ἄνθρωπος μόνον ἔχει, ἀλλ' ὅ τι ἄνθρωπος πράττει ἐν τῷ δρόμῳ. Ὁ καρπὸς καὶ ὁ δρόμος αὐτῆς μία λέξις ἐστὶν ἐν δυσὶ σχήμασιν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — τὸ μασαλ (H4910, ἄρχειν) αὐτὴ ἐστὶν ἡ λέξις τῆς ἀρχῆς· ἡ αὐτὴ λέξις εὑρίσκεται ἐν τῷ, Κατέστησας αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου (Ψαλμὸς 8:6)· καὶ ὁ Θεὸς εἶπεν αὐτὸ τῷ Κάϊν περὶ τῆς ἁμαρτίας ἐπὶ θύραις κειμένης — πρὸς σὲ ἡ ἀποστροφὴ αὐτῆς, καὶ σὺ ΑΡΞΕΙΣ αὐτῆς (Γένεσις 4:7). Ἡ ἀρχὴ ἣν ὁ Θεὸς ἐξ ἀρχῆς ἔθηκε, πρῶτον τίθησιν ἐπὶ τὸ ἴδιον πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ τὸ ματσαρ (H4623, ἀρχή) σημαίνει ἐγκράτειαν — ὅπου δὲ αὕτη λείπει, λέγει ἡ παροιμία, ὁ ἄνθρωπος ἐστὶ πόλις κατεσκαμμένη καὶ ἄτειχος.)

1. ΕΡΠΩΝ — ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΕΥΡΗΣ

(Οἱ ἐμαυτοῦ λογισμοί — πᾶσα ὁδὸς ἄρχεται ἐκ ταπεινοῦ, καὶ αὕτη ὡσαύτως. Ἡ ἐγκράτεια οὔκ ἐστι πρῶτον ἔργον τῆς σεαυτοῦ χειρός· καρπός ἐστιν — ὁ δὲ καρπὸς οὐ κατασκευάζεται, ἀλλὰ φύεται. Φύεται ἐπὶ ἀμπέλου, καὶ ἡ ἄμπελος Πρόσωπόν ἐστι. Καὶ τὸ βρέφος εὑρίσκει αὐτὸν ὅπου εὑρίσκει πᾶσαν τὴν τροφὴν αὐτοῦ· ἐν τῷ λόγῳ, ὡς γάλα· ζήτει αὐτὸν ἐκεῖ ὡς ἄργυρον, καὶ ἐρεύνησον αὐτὸν ὡς θησαυρὸν κεκρυμμένον. Ἄρχου ἐκ ταπεινοῦ, ἄρχου ἀπὸ τοῦ μαστοῦ τοῦ λόγου, καὶ ἄρχου.)

(Αἱ ἐμαὶ διάνοιαι—ἐνταῦθα εὑρίσκεται ἡ ἐγκράτεια. Γέγραπται ἐν τῷ καρπῷ τοῦ Πνεύματος, ὁ δὲ καρπὸς οὐ φύεται εἰ μὴ ἐπὶ τοῦ κλήματος τοῦ μένοντος ἐν τῇ ἀμπέλῳ. Ἐὰν ἐκκοπῇ τὸ κλῆμα, καρπὸς οὐκ ἔστιν· χωρὶς γὰρ ἐμοῦ, φησίν, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἵνα οὖν εὕρῃς τὴν ἐγκράτειαν, μένε ἐν ΑΥΤΩ—ἡ γὰρ ἔνδον ἰσχὺς ἡ αὐτοῦ ἐστιν ἰσχύς, ἐν σοὶ ζῶσα.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι — παρατήρησον ποῦ ἄρχεται ὁ κανὼν τοῦ νεανίσκου· τῷ προσέχειν κατὰ τὸν ΛΟΓΟΝ σου, καὶ τῷ λόγῳ τῷ κεκρυμμένῳ ἐν τῇ καρδίᾳ. τὸ tsaphan (H6845, κρύπτειν) σημαίνει ἀποθησαυρίζειν ὥσπερ θησαυρόν. Ὁ ἄνθρωπος ὁ μὴ θέλων ἁμαρτάνειν ἀποθησαυρίζει τὸν λόγον ἔνδον, ὅπου ἡ ἐπιθυμία ἀνίσταται — ὁ θησαυρὸς κεῖται αὐτῇ τῇ θύρᾳ ᾗ ὁ ἐχθρὸς κρούει.)

11. ΗΣΑΙΑΣ 28:9-10 Τίνι ἀνηγγείλαμεν κακά, καὶ τίνι ἀνηγγείλαμεν ἀγγελίαν; οἱ ἀπογεγαλακτισμένοι ἀπὸ γάλακτος, οἱ ἀπεσπασμένοι ἀπὸ μαστοῦ. (10) Θλίψιν ἐπὶ θλίψιν προσδέχου, ἐλπίδα ἐπʼ ἐλπίδι, ἐτι μικρὸν ἔτι μικρόν

ΕΒΡΑΪΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ ⚑ H1580 gamal — ἀπογεγαλακτισμένος

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι φροντίδες — τίνας διδάξει; τοὺς ἀπογεγαλακτισμένους. τὸ gamal (H1580, ἀπογεγαλακτισμένος) ἐστὶ τὸ παιδίον τὸ ἀπὸ τοῦ μαστοῦ ἀφαιρεθὲν καὶ ὑπεραυξηθέν· καὶ ὁ ψαλμωδὸς τοῦτο ποιεῖ αὐτὴν τὴν εἰκόνα ψυχῆς πεπαυμένης — ἐκόπασα καὶ ἡσύχασα ἐμαυτόν, ὡς τὸ ἀπογεγαλακτισμένον παιδίον ἐπὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ. ἡ πρώτη ἐγκράτεια, ἣν μανθάνει ἄνθρωπος, ἀπογαλακτισμός τις ἐστίν· ἡ ψυχὴ ἠρεμηθεῖσα ἀπὸ τῆς ἐπιθυμίας αὐτῆς, καὶ διδασκομένη ἐντολὴν ἐπὶ ἐντολήν, γραμμὴν ἐπὶ γραμμήν, μικρὸν ὧδε, καὶ μικρὸν ἐκεῖ.)

2. ΠΕΡΙΠΑΤΕΙΝ — ΤΙ ΔΕΙ ΠΟΙΕΙΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΟΤΑΝ ΕΧΗΣ ΑΥΤΟ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι — τὸ βρέφος ἐπὶ τῶν ποδῶν ἕστηκεν· νῦν δὲ ἔρχεται ἡ καθημερινὴ περιπάτησις. Ἡ εὑρεθεῖσα ἐγκράτεια δεῖ γενέσθαι ἐγκράτειαν ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΜΕΝΗΝ, καὶ ὁ πρῶτος κανὼν τῆς περιπατήσεως οὗτός ἐστιν· Περιπατεῖτε πνεύματι, καὶ ἐπιθυμίαν σαρκὸς οὐ μὴ τελέσητε. Ὁ τρ

(Αἱ ἴδιαι μου σκέψεις — ἰδὲ τὴν ἐπισημείωσιν ὑπὸ τὸ σώφρων ἐνθάδε, G1468: ἐγκρατής, ὁ ἐντὸς ἰσχυρὸς ἄνθρωπος, αὐτὴ ἡ ῥίζα τῆς ἐγκρατείας. Ὁ πρεσβύτερος ὁ ἑστὼς ἔμπροσθεν τῆς ποίμνης ὀφείλει εἶναι τις ἑαυτὸν ἄρχων· καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἄνδρες ὁμοίως — νηφάλιοι, σεμνοί, σώφρονες. Ἡ πορεία ἔστιν διὰ πᾶσαν ἡλικίαν, καὶ οὐ τελευτᾷ σὺν τῇ νεότητι.)

(Οἱ ἐμαυτοῦ στοχασμοί — θέσθαι τὰ δύο ῥήματα τῆς ἀρχῆς ὁμοῦ. Τῷ γὰρ Κάϊν ἐρρέθη περὶ τῆς ἁμαρτίας, σὺ ἄρξεις αὐτῆς — mashal (H4910, ἄρχειν) — ἡ πρώτη ἐντολὴ περὶ ἐγκρατείας ἐν ὅλῳ τῷ βιβλίῳ, λαληθεῖσα ἐπὶ θύρας ὅπου ἡ ἐπιθυμία ἐπετήρει. Καὶ ἡ παροιμία στεφανοῖ τὸ αὐτὸ ῥῆμα· ὁ ἄρχων τοῦ ἑαυτοῦ πνεύματος ΚΡΕΙΤΤΩΝ ἐστὶ τοῦ αἱροῦντος πόλιν. Ὁ κόσμος τὸν αἱροῦντα τὴν πόλιν λογίζεται δυνατόν· ὁ δὲ Θεὸς τὸν ἄρχοντα τοῦ ἑαυτοῦ πνεύματος λογίζεται δυνατώτερον.)

3. ΤΡΕΧΩΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΝ — ΠΑΡΑΔΙΔΟΥ ΩΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΕΝ Τῇ ΣΤΡΑΤΙᾷ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις — τὸ δουλαγωγεῖν ἐστι δουλαγωγέω (G1396), τὸ ἄγειν ὡς δοῦλον. Τὸ σῶμα δοῦλος μέν ἐστιν ἀγαθός, δεσπότης δὲ κακός· ὁ δραμὼν ποιεῖ αὐτὸ δουλεύειν. Καὶ ἴδε ΔΙΑ ΤΙ· ἵνα, ἄλλοις κηρύξας, αὐτὸς ἀδόκιμος μὴ γένηται. Ὁ δρόμος οὐδαμοῦ θᾶττον ἀπόλλυται ἢ ἐν τῷ ἰδίῳ ἀκολάστῳ σώματι τοῦ ἀνθρώπου.)

(Οἱ ἐμαυτοῦ λογισμοί — τὸ ἀγωνίζεσθαι πρὸς τὰ βραβεῖα ἐστὶν ἀθλέω (G118), τὸ ἀνταγωνίζεσθαι ὥσπερ ἐν τοῖς ἀγῶσι· καὶ ὁ στέφανος ἐξαρτᾶται ἐκ μιᾶς λέξεως· ΝΟΜΙΜΩΣ. Ὁ στρατιώτης οὐ περιπλέκεται· ὁ ἀγωνιζόμενος οὐκ ἐκτρέπεται τῆς ὁδοῦ. Ἡ σωφροσύνη ἐστὶ τὸ φυλάττειν πάντα τὸν δρόμον ὑπὸ κανόνα — πάντα ἐν τάξει, ὥστε τὸν στέφανον μὴ ἀπολέσθαι ἐν τῷ δρόμῳ.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καὶ ἐνθάδε ἵσταται ἡ τοῦ στρατιώτου παραίνεσις· ὁ ἀκρατὴς ἄνθρωπος οὐ παρεικάζεται στρατιώτῃ πεπτωκότι, ἀλλὰ πόλει πεπτωκυίᾳ — κατεσκαμμένῃ, καὶ ἀτειχίστῳ. Οὐδενὸς ἐχθροῦ δεῖ αὐτὸν ἑλεῖν· ἤδη γὰρ ἀνεῳγμένος κεῖται. Φύλαττε τὰ τείχη σου, καὶ γρηγόρει.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — ὁ δρομεὺς ἀποτίθεται πᾶν ΒΑΡΟΣ — ὄγκος (G3591, βάρος), ὄγκος φερόμενος. Οὐ πᾶν βάρος ἁμαρτία ἐστίν· ἀλλὰ πᾶν βάρος ἐμποδίζει σε. Ὁ στρατιώτης οὐδὲν πλέον φέρει ἢ ὁ πόλεμος ἀπαιτεῖ, καὶ ὁ δρομεὺς οὐδὲν πλέον ἢ ὁ δρόμος. Ἀπόθου αὐτό, καὶ τρέχε μεθ' ὑπομονῆς· ἡ τελευτὴ τοῦ δρόμου ἔμπροσθέν σού ἐστι

4. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ — Ο ΠΟΙΩΝ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΑΥΤΟΥ, ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ, ΜΕΝΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ

(Οἱ ἐμοὶ ἴδιοι λογισμοί — ὁ στέφανος οὔκ ἐστι μόνου ἑνὸς δρομέως. Οὐ μόνον ἐμοί, φησὶν ὁ Παῦλος, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ. Καὶ ἔστι στέφανος ὁ ΑΦΘΑΡΤΟΣ — οἱ τρέχοντες περὶ τῶν φθαρτῶν στεφάνων ἐγκρατεῖς ἦσαν ἐν πᾶσιν· πόσῳ μᾶλλον οἱ τρέχοντες περὶ τούτου.)

(Αἱ ἐμαὶ προσωπικαὶ σκέψεις — ἴδε νῦν τὴν σημείωσιν, G3306, καὶ παρατήρησον αὐτὴν καλῶς· ἡ λέξις ἡ μεταφρασθεῖσα ΔΙΑΜΕΝΕΙ ἐνθάδε ἐστὶν ἡ αὐτὴ λέξις ἡ μεταφρασθεῖσα ΜΕΝΕΤΕ ἐν τῇ ἀμπέλῳ — μείνατε ἐν ἐμοί — καὶ ἡ αὐτὴ λέξις ἡ μεταφρασθεῖσα ΜΕΝΕΙ ἐν τούτῳ, ὅτι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Τὸ κλῆμα μένει ἐν τῇ ἀμπέλῳ· ὁ ποιῶν τὸ θέλημα αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ὁ λόγος μένει μετ᾿ ἀμφοτέρων. Ὅ ἐπηγγείλατο ἡ ἐπιθυμία, οὐκ ἠδυνήθη φυλάξαι, διότι αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία παράγεται σὺν τῷ κόσμῳ· ὅ δὲ ἡ ἄμπελος φέρει, μένει.)

(Αἱ ἴδιαι μου σκέψεις — θὲς τὸν Πέτρον παρὰ τὸν Ἠσαΐαν, καὶ ἄκουσον μίαν φωνήν· ὁ χόρτος ξηραίνεται, τὸ ἄνθος ἐκπίπτει, καὶ πᾶσα σὰρξ — σὺν πάσῃ ἐπιθυμίᾳ ἣν ἔχει — ἐκεῖνός ἐστιν ὁ χόρτος· ὁ δὲ λόγος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν μενεῖ εἰς τὸν αἰῶνα. Ἡ σὰρξ ἣν ὁ σώφρων ἠρνήσατο δουλεύειν ἐξηραίνετο, καὶ αὐτὴ ἔτι κράζουσα ἵνα αὐτῇ δουλεύηται. Ὁ λόγος καθ᾽ ὃν περιεπάτει ἔτι ἕστηκεν, ὅταν ὁ χόρτος παρέλθῃ.)

ΣΤΟΜΑ ΔΥΟ

(Οἱ ἐμοὶ ἴδιοι λογισμοί — ἄκουε τῶν δύο λαλούντων, καὶ κατανόησον τὸ ἔσοπτρον ἐν ταῖς λέξεσιν· ὁ Παῦλος λέγει, ΓΡΗΓΟΡΩΜΕΝ καὶ ΝΗΦΩΜΕΝ — γρηγορεῖν, νήφειν· ὁ Πέτρος λέγει, ΝΗΦΑΤΕ, ΓΡΗΓΟΡΗΣΑΤΕ — νήφειν, γρηγορεῖν. Αἱ αὐταὶ δύο λέξεις, ὁ εἷς λαλῶν ἀποκρίνεται τῷ ἑτέρῳ, ἀνεστραμμέναι ὥσπερ πρόσωπον ἀποκρινόμενον πρὸς πρόσωπον. Καὶ ὁ Πέτρος τίθησι τὴν νῆψιν ἐπὶ τῷ τέλει τοῦ δρόμου· νήφετε, καὶ ἐλπίζετε ΑΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ. Ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων σταθήσεται τὸ πρᾶγμα· ὁ σώφρων ἄνθρωπος γρηγορῶν ἐστιν ἄνθρωπος, νήφων ἄχρι τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.)

Η ΣΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΙΣ

ΤΕΛΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ

ΕΒΡΑΪΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΕΣ

ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ

ΠΩΣ ΚΛΑΔΟΥΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΕΤΗ

Πιθανὴ ἀποκάλυψις: ἡ λέξις ἡ ἀποδιδομένη ὡς μένειν ἐν τῇ ἀμπέλῳ (Κατὰ Ἰωάννην 15:4, G3306) ἐστὶν ἡ αὐτὴ λέξις ἡ ἀποδιδομένη ὡς μένει εἰς τὸν αἰῶνα (Α΄ Ἰωάννου 2:17) καὶ μένει εἰς τὸν αἰῶνα (Α΄ Πέτρου 1:25) — ἡ σωφροσύνη ἐστὶ καρπός, καρπὸς δὲ φύεται ἐπὶ τοῦ κλάδου τοῦ μένοντος, καὶ ὁ μένων κλάδος μένει μετὰ τοῦ λόγου, εἰς τὸν αἰῶνα.

Τί λέγει ἡ Γραφὴ περὶ ἐγκρατείας (σωφροσύνης); — Ζῆν κατὰ τοῦτο · Γραφαὶ κατὰ τὴν KJV μετὰ τῶν ἀριθμῶν τοῦ Strong

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΟΙΜΙΑΚΟΣ