Volharden tot het einde — Een KJV Bijbelstudie met Strong-nummers

(Mijn persoonlijke gedachten — let op hoe vaak het woord DAGELIJKS zegt. Zij bleven dagelijks volharden. Zij braken het brood van huis tot huis. Zij vermaanden elkaar dagelijks. Dit is geen godsdienst van één uur op zondag, en één uur midden in de week — een stoel tweemaal verwarmd, en de rest van het leven iemands eigen zaak. De eerste kerk beleefde het elke dag, samen, en de Heer voegde dagelijks toe aan hen die behouden werden. Een geloof dat opzij wordt gelegd tot de volgende samenkomst, is een geloof dat verhard door de verleiding van de zonde. Hij vraagt niet om een bezoek. Hij vraagt om een leven.)

(Mijn persoonlijke gedachten — let op wat de Heer doet met de lauwe. Niet alleen de koude, maar de lauwe — degene die net genoeg religie heeft om zich comfortabel te voelen, en niet genoeg om levend te zijn — die zal Hij uit Zijn mond spuwen. Verbonden blijven met Hem is niet aan een draadje hangen, warm op zondag en koud de rest van de week. Het is branden. Beter heet, zegt Hij, of zelfs koud, dan dat middelding dat Hem doet walgen. Blijf in Hem, en laat Hem u laten branden tot het einde.)

(Mijn persoonlijke gedachten — een kind in Christus mag naar de vlam grijpen, ook al heeft de Vader nee gezegd. Dat is de misstap van een kind dat nog leert, en de Vader weet dat. Een volwassen zoon of dochter zou het beter moeten weten. Maar hier is de genade ervan: ook wanneer wij zondigen, worden wij niet weggeworpen. Wij hebben een Voorspraak — Jezus Christus, de Rechtvaardige — die altijd leeft en altijd tot de Vader spreekt namens ons. Dus staan wij weer op. Een rechtvaardige valt zevenmaal en staat weer op. Wij onderzoeken onszelf, belijden wat wij deden, keren ons daarvan af, en gaan terug naar de zaken van onze Vader, en laten het verleden achter ons — want God heeft onze zonden al zo ver verwijderd als het oosten van het westen is, en Hij gedenkt ze niet meer. Maar maak van deze genade geen excuus. Ezechiël geeft de andere kant: een rechtvaardige die zich afkeert van zijn gerechtigheid en sterft in zijn zonde, zal niet behouden worden door de gerechtigheid die hij eertijds had. Petrus laat in het Nieuwe Testament hetzelfde beeld zien, en hij haalt daarvoor het oude spreekwoord aan: een hond die terugkeert tot zijn eigen uitspuwsel, een gewassen zeug die terugkeert tot het slijk — iemand die aan de vervuiling van de wereld ontkomen was door de kennis van de Heere, en die zich vervolgens weer daarin keerde, aan het einde erger dan in het begin. En Jezus zegt tot degenen die kwaad deden in Zijn naam: "Ik heb u nooit gekend." Houd nu beide zijden van dit zwaard vast, en verstomp geen van beide. De Heere zegt dat niemand Zijn schapen uit Zijn hand kan rukken — geen vijand, geen macht, geen mens. Die veiligheid is echt, en het is Zijn greep die vasthoudt, niet de onze. Maar kijk hoe Hij die schapen beschrijft: zij horen Zijn stem, en zij volgen Hem. Het woord laat nergens een schaap zien dat uit Zijn hand wordt gerukt; het laat de gewassene zien die zich omkeert en terugloopt naar het slijk, uit eigen wil. De Schrift houdt beide vast — de hand die niet openbreekt, en de waarschuwing om zich niet af te keren — en zij smelt die niet samen tot één gemakkelijke formule, dus wij ook niet. Wees niet vertwijfeld wanneer u valt: de Voorspraak is echt, en de weg naar huis staat open. Ga er niet van uit dat u vrij kunt terugkeren: de waarschuwing is ook echt. Val, maar sta op. Sta op, en volhard tot het einde.)

(Mijn persoonlijke gedachten — let hier goed op: als wat wij geloven niet overeenstemt met wat de boodschappers verkondigden, dan hebben WIJ het mis, niet zij. Zij hebben Hem gezien, en gehoord, en zijn door Hem gezonden. Wie naar God luistert, luistert naar hen. Een leraar boven de apostelen plaatsen is luisteren naar de geest van de dwaling.)

(Mijn persoonlijke gedachten — zelfs in de dagen van de apostelen zelf drongen mensen binnen en verdraaiden de leer. Hoeveel meer in onze eigen tijd, waarin zoveel van wat er onderwezen wordt nieuw is, geen wortel heeft in het oude woord, en niet op de juiste wijze gehanteerd wordt. Iets is niet waar omdat velen het geloven, en ook niet omdat het oud is in de mond der mensen. Het is alleen waar wanneer het overeenstemt met wat de boodschappers hebben overgeleverd.)

(Mijn persoonlijke gedachten — en dit is precies dat uur: mensen die de gezonde leer niet zullen verdragen, maar voor zichzelf leraars verzamelen naar de menigte — zovelen als de jeuk van hun oren zullen voeden, en hun zeggen wat zij willen horen. Een mens kan een heel huis van leraars bouwen, allen met hem eens, en allen verkeerd. De waarheid is nooit bewezen door een meerderheid, nooit waar gemaakt door het aantal dat het gelooft, en nooit gebogen om het oor te behagen. Wend u af van de waarheid, en gij zijt gewend — het woord zegt het — tot fabelen.)

(Mijn persoonlijke gedachten — het staat ons niet vrij om te kiezen en te schiften onder Gods woorden, de gemakkelijke te behouden en de moeilijke te laten liggen. Een mens leeft van IEDER woord. Eraan toevoegen, of ervan afnemen, betekent dat men bevonden wordt een leugenaar te zijn voor het aangezicht van de God die het gesproken heeft.)

(Mijn persoonlijke gedachten — hier is de ene steen waarop veel mensen hun hele argument laten rusten: de stervende moordenaar werd gered, zeggen zij, en hij is nooit gedoopt; daarom is de doop niet noodzakelijk. Laten wij dit nu wegen in het licht van het woord, en zien waar het werkelijk op steunt.)

(Mijn persoonlijke gedachten — weeg de moordenaar nu eens in dit licht. Het woord zegt nergens dat hij niet gedoopt was. Dat is iets wat mensen aannemen, en waarop ze vervolgens een hele leer bouwen op hun eigen aanname. Maar luister naar wat het woord WEL zegt: Jeruzalem, en HEEL Judea, en de gehele streek rondom de Jordaan gingen uit en werden gedoopt, hun zonden belijdend. Het gewone volk en de tollenaars werden gedoopt. De hoeren geloofden. Alleen de Farizeeën en de wetgeleerden weigerden, en werden niet gedoopt. De moordenaar was geen Farizeeër — hij was een van het volk, een misdadiger, precies het soort mens dat massaal toestroomde naar de doop van bekering van Johannes. En op het kruis deed hij juist datgene waarvoor de doop bedoeld was: hij beleed zijn zonde — wij ontvangen wat onze daden verdienen. Voeg daarbij het feit dat de eigen discipelen van de Heer nog meer mensen doopten dan Johannes, door heel dat land, gedurende meer dan drie jaar. De waarheid is dus het omgekeerde van het excuus: het woord leidt ons niet naar een moordenaar die nooit gedoopt was, maar naar een die vrijwel zeker WEL gedoopt was, samen met de anderen. Wie op hem leunen, hebben geleund op een man die al gewassen was.)

(Mijn persoonlijke gedachten — en stel dat het allerergste waar was, dat hij helemaal nooit gedoopt is: zelfs dan is hij geen maatstaf voor u. Hij stierf voordat het nieuwe verbond van kracht werd. Een testament heeft geen kracht zolang degene die het heeft opgesteld nog leeft, en de HEER was nog niet gestorven. Dus de misdadiger werd ontvangen zoals mensen in de oude tijd ontvangen werden, voordat de deur van dit nieuwe verbond ooit geopend was. En hij was met handen en voeten aan een kruis genageld, en kon niet naar beneden komen om gedoopt te worden. God vereist gehoorzaamheid van een mens in wat hij in staat is te doen. Wat een stervende man NIET kon doen, is geen excuus voor een levende man die het WEL kan. U bent niet aan een kruis genageld; u kunt gehoorzamen.)

(Mijn persoonlijke gedachten — dus het hele excuus hangt op een aanname die het woord nooit uitspreekt. Het staat tegenover het duidelijke bewijs dat het woord wél geeft. Dat is een huis gebouwd op het zand, en zijn val zal groot zijn. Maar het gebod staat op de rots, en het is niet verplaatst: bekeert u, en wordt gedoopt, ieder van u.)

(Mijn persoonlijke gedachten — luister echter ook hiernaar met eerbied, en niet met de zorgeloze aanname dat u het al helemaal begrijpt. Velen hebben dat aangenomen, en hadden het mis. En wij die u deze woorden brengen, beweren niet alles te weten. Wij zijn nog steeds leerlingen, en bereid ons te laten corrigeren door het woord en door hen die gezonden zijn. Maar wij durven niet te veranderen wat de boodschappers duidelijk gezegd hebben. Onderzoek het dus zelf: als wij het mis hebben gehad, laat het woord ons dan corrigeren. Maar wees voorzichtig dat u zich niet laat misleiden door meer te luisteren naar de stemmen van mensen dan naar de stem van de apostelen van het Lam. Wij bekijken deze bepaalde vraag zo gedetailleerd als één voorbeeld van hoe u nog iets kunt geloven, zelfs wanneer de Bijbel op het eerste gezicht sterk het tegenovergestelde lijkt te benadrukken. Wij moeten het woord juist verdelen: wij mogen er niets aan toevoegen, en wij mogen er niets van afnemen.)