Þrauka til enda — KJV biblíunám með Strong's-tölum

(Mínar persónulegu hugleiðingar — takið eftir hversu oft orðið DAGLEGA kemur fyrir. Þeir héldu áfram daglega. Þeir brutu brauð hús úr húsi. Þeir uppörvuðu hver annan daglega. Þetta er ekki trúarbrögð einnar klukkustundar á sunnudegi og einnar klukkustundar um miðja vikuna — sæti hlýtt tvisvar, og afgangur lífsins manns eigin. Fyrsta kirkjan lifði það hvern dag, saman, og Drottinn fjölgaði þeim daglega sem frelsun hlutu. Trú sem lögð er til hliðar þar til næsta samkoma er trú sem harðnar vegna svikaráðs syndarinnar. Hann er ekki að biðja um heimsókn. Hann er að biðja um líf.)

(Mínar eigin hugleiðingar — sjáið hvað Drottinn gerir við hina hálfvolgu. Ekki aðeins hina köldu, heldur hina hálfvolgu — þann sem hefur nægilega trú til að vera þægilegur, en ekki nóg til að vera lifandi — þann mun Hann spýja út úr munni sínum. Að vera tengdur Honum er ekki að hanga á þræði, heitur á sunnudegi og kaldur alla vikuna. Það er að brenna. Betra heitt, segir Hann, eða jafnvel kalt, en það millistig sem gerir Hann veikan. Verið í Honum, og látið Hann halda ykkur brennandi allt til enda.)

(Mínar persónulegu hugsanir — ungabarn í Kristi kann að teygja sig eftir loganum jafnvel eftir að faðirinn hefur sagt nei. Það er hrösun barns sem er enn að læra, og faðirinn veit það. Fullorðinn sonur eða dóttir ætti að vita betur. En hér er miskunnin í því: jafnvel þegar við syndgum, er okkur ekki hent burt. Við höfum málsvara — Jesú Krist hinn réttláta — sem lifir ávallt og talar ávallt máli okkar frammi fyrir föðurnum. Þess vegna reisum við okkur á fætur aftur. Réttlátur maður fellur sjö sinnum og rís upp aftur. Við rannsökum sjálf okkur, játum það sem við gerðum, snúum frá því og höldum áfram með verk föður okkar, skiljum fortíðina eftir að baki — því Guð hefur þegar fjarlægt syndir okkar eins langt og austrið er frá vestrinu, og hann minnist þeirra ekki framar. En gerið þessa miskunn ekki að afsökun. Esekíel sýnir hina hliðina: réttlátur maður sem snýr sér frá réttlæti sínu og deyr í synd sinni mun ekki frelsast fyrir það réttlæti sem hann eitt sinn átti. Pétur sýnir sömu myndina í Nýja testamentinu, og hann vitnar í hið gamla orðtak til þess: hundur sem snýr aftur til síns eigin spýju, þveginn svína sem snýr aftur í leðjuna — einhver sem slapp frá saurgun heimsins með þekkingu á Drottni, og sneri síðan aftur inn í hana, verr staddur á endanum en í upphafi. Og Jesús segir við þá sem unnu illt í hans nafni: „Ég hef aldrei þekkt yður." Höldum nú báðum eggjum þessa sverðs, og sljóvgum hvorugt. Drottinn segir að enginn geti hrifsað sauði hans úr hendi hans — enginn óvinur, ekkert vald, enginn maður. Það öryggi er raunverulegt, og það er hans grip sem heldur, ekki okkar. En sjáið hvernig hann lýsir þessum sauðum: þeir heyra rödd hans, og þeir fylgja honum. Orðið sýnir aldrei sauð rifinn úr hendi hans; það sýnir hinn þvegna snúa við og ganga aftur í leðjuna, af eigin vilja. Ritningin heldur báðum þessum sannindum — hendinni sem ekki verður brotin upp, og viðvöruninni um að snúa ekki frá — og hún bræðir þau ekki saman í eina einfalda formúlu, svo að við gerum það ekki heldur. Örvæntið ekki þegar þið fallið: málsvarinn er raunverulegur, og vegurinn heim er opinn. Ætlið ekki að þið getið snúið aftur frjálslega: viðvörunin er líka raunveruleg. Fallið, en rísið upp. Rísið upp, og þraukið allt til enda.)

(Mínar persónulegu hugsanir — takið vel eftir þessu: ef það sem við trúum er ekki í samræmi við það sem sendiboðarnir prédikuðu, þá erum VIÐ í ósamræmi, ekki þeir. Þeir sáu hann og heyrðu hann og voru sendir af honum. Sá sem hlustar á Guð hlustar á þá. Að setja kennara ofar postulunum er að hlusta á anda villunnar.)

(Mínar eigin hugsanir — jafnvel á dögum postulanna sjálfra læddust menn inn og sneru út úr kenningunni. Hversu miklu fremur á okkar eigin tímum, þegar svo margt af því sem kennt er er nýtt, á sér enga rót í hinu gamla orði, og er ekki farið rétt með. Eitthvað er ekki satt fyrir þá sök að margir trúa því, og ekki heldur fyrir þá sök að það sé gamalt í munni manna. Það er aðeins satt ef það er í samræmi við það sem sendiboðarnir fluttu.)

(Mínar persónulegu hugsanir — og þetta er einmitt þessi stund: fólk sem þolir ekki heilnæma kenningu, heldur safnar sér kennurum í hópum — eins mörgum og þarf til að klóra þar sem eyrun kláða, og segja því það sem það vill heyra. Maður getur byggt sér heilt hús af kennurum, hverjum og einum sammála sér, og hverjum og einum röngum. Sannleikurinn var aldrei sannaður með meirihluta, aldrei gerður sannur með fjölda þeirra sem trúa honum, og aldrei beygður til að þóknast eyranu. Snú þér frá sannleikanum, og þú ert snúinn — orðið segir það sjálft — til skröksagna.)

(Mínar persónulegu hugsanir — við höfum ekki frelsi til að velja og hafna meðal orða Guðs, halda þeim auðveldu og sleppa þeim erfiðu. Maðurinn lifir á SÉRHVERJU orði. Að bæta við það, eða draga frá því, er að reynast lygari frammi fyrir Guði sem talaði það.)

(Mínar persónulegu hugleiðingar — hér er sá steinn sem margir byggja alla röksemdafærslu sína á: deyjandi ræninginn var hjálpræddur, segja þeir, og hann var aldrei skírður; þess vegna sé skírn ekki nauðsynleg. Vegum þetta nú í ljósi orðsins og sjáum hvað þetta byggist raunverulega á.)

(Mínar eigin hugleiðingar — vegið nú ræningjann í þessu ljósi. Orðið segir hvergi að hann hafi ekki verið skírður. Það er eitthvað sem fólk gerir ráð fyrir, og byggir svo heila kenningu á eigin ályktun. En hlustið á það sem orðið SEGIR í raun: Jerúsalem, og ÖLL Júdea, og allt landið umhverfis Jórdan fóru út og létu skírast, játandi syndir sínar. Alþýðan og tollheimtumennirnir létu skírast. Skækjurnar trúðu. Aðeins farísearnir og lögvitringarnir neituðu, og létu ekki skírast. Ræninginn var enginn farísei — hann var einn af alþýðunni, glæpamaður, nákvæmlega af því tagi sem þyrptist til iðrunarskírnar Jóhannesar. Og á krossinum gerði hann einmitt það sem skírnin var til: hann játaði synd sína — við fáum makleg málagjöld fyrir verk okkar. Bætið því við að lærisveinar Drottins sjálfs skírðu enn fleiri en Jóhannes, um allt það land, í meira en þrjú ár. Svo sannleikurinn er andstæða afsökunarinnar: orðið leiðir okkur ekki til ræningja sem aldrei var skírður, heldur til manns sem nær örugglega VAR skírður ásamt hinum. Þeir sem styðjast við hann hafa stuðst við mann sem þegar var þveginn.)

(Mínar persónulegu hugleiðingar — og setjum svo að hann hafi alls aldrei verið skírður: jafnvel þá er hann engin regla fyrir þig. Hann dó áður en nýi sáttmálinn tók gildi. Erfðaskrá hefur ekkert gildi meðan sá sem gerði hana er enn á lífi, og DROTTINN var ekki enn dáinn. Þannig var ræninginn tekinn á móti á þann hátt sem fólk var tekið á móti í gamla daga, áður en dyr þessa nýja sáttmála höfðu nokkru sinni verið opnaðar. Og hann var negldur á kross, á höndum og fótum, og gat ekki komið niður til að láta skírast. Guð krefst hlýðni af manni í því sem hann er fær um að gera. Það sem deyjandi maður GAT EKKI gert er engin afsökun fyrir lifandi mann sem GETUR það. Þú ert ekki negldur á kross; þú getur hlýtt.)

(Mínar eigin hugleiðingar — svo að öll afsökunin hvílir á forsendu sem orðið nefnir aldrei. Hún stendur gegn þeim skýra vitnisburði sem orðið sannarlega gefur. Það er hús byggt á sandi, og fall þess mun verða mikið. En boðorðið stendur á klettinum, og það hefur ekki bifast: iðrist og látið skírast, sérhver af yður.)

(Mínar eigin hugsanir — en heyrðu jafnvel þetta með lotningu, og ekki með kærulausri tilgátu um að þú skiljir þegar allt. Margir hafa gert ráð fyrir því og haft rangt fyrir sér. Og við sem færum ykkur þessi orð þykjumst ekki vita allt. Við erum enn að læra og fúsir til að láta orðið og þá sem sendir voru leiðrétta okkur. En við þorum ekki að breyta því sem sendiboðarnir sögðu berum orðum. Prófið því þetta sjálf: hafi okkur skjátlast, látið orðið leiðrétta okkur. En gætið þess að þið látið ekki leiðast afvega með því að hlusta á raddir manna ofar rödd postula lambsins. Við skoðum þetta tiltekna atriði svo nákvæmlega sem eitt dæmi um hvernig maður getur enn trúað einhverju, jafnvel þegar Biblían virðist á yfirborðinu stefna harkalega í hina áttina. Við verðum að skipta orðinu réttilega: við megum ekki bæta við það, og við megum ekki taka frá því.)