อดทนจนถึงที่สุด — การศึกษาพระคัมภีร์ KJV พร้อมเลขสตรอง

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — สังเกตดูว่าคำว่า ทุกวัน นั้นถูกกล่าวถึงบ่อยเพียงใด พวกเขาเพียรทำสิ่งนี้ทุกวัน พวกเขาหักขนมปังตามบ้านเรือน พวกเขาหนุนใจกันและกันทุกวัน นี่ไม่ใช่ศาสนาที่มีเพียงหนึ่งชั่วโมงในวันอาทิตย์ และหนึ่งชั่วโมงกลางสัปดาห์ — ที่นั่งอุ่นสองครั้ง แล้วชีวิตส่วนที่เหลือเป็นของตนเอง คริสตจักรแรกดำเนินชีวิตเช่นนี้ทุกวัน ร่วมกัน และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเพิ่มจำนวนคนที่กำลังได้รับความรอดเข้ากับพวกเขาทุกวัน ความเชื่อที่ถูกเก็บไว้จนกว่าจะถึงการประชุมครั้งต่อไป เป็นความเชื่อที่แข็งกระด้างไปด้วยความล่อลวงของบาป พระองค์ไม่ได้ทรงขอการมาเยี่ยม พระองค์ทรงขอชีวิตทั้งชีวิต)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — จงสังเกตดูว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำอย่างไรกับคนที่อุ่น ๆ ไม่เพียงแต่คนที่เย็นเท่านั้น แต่คนที่อุ่น ๆ ด้วย — คนที่มีศาสนาพอให้รู้สึกสบายใจ แต่ไม่มากพอที่จะมีชีวิต — คนนั้นแหละที่พระองค์จะทรงบ้วนทิ้งจากพระโอษฐ์ของพระองค์ การติดสนิทอยู่กับพระองค์นั้น ไม่ใช่การเกาะอยู่แค่เส้นด้าย อุ่นในวันอาทิตย์แล้วเย็นชืดตลอดสัปดาห์ แต่คือการเผาไหม้ พระองค์ตรัสว่า ร้อนหรือแม้แต่เย็นยังดีกว่าสภาพกึ่ง ๆ กลาง ๆ นั้นที่ทำให้พระองค์ทรงคลื่นไส้ จงติดสนิทอยู่ในพระองค์ และให้พระองค์ทรงรักษาท่านให้ลุกไหม้อยู่จนถึงที่สุด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — ทารกในพระคริสต์อาจยื่นมือไปหาเปลวไฟแม้หลังจากที่พระบิดาตรัสห้ามแล้ว นั่นคือการสะดุดของเด็กที่ยังเรียนรู้อยู่ และพระบิดาทรงทราบเรื่องนี้ดี บุตรชายบุตรสาวที่เติบโตแล้วควรรู้ดีกว่านั้น แต่นี่คือพระเมตตาในเรื่องนี้ แม้เมื่อเราทำบาป เราก็ไม่ถูกทิ้งขว้าง เรามีทนายแก้ต่าง — พระเยซูคริสต์ผู้ชอบธรรม — ผู้ทรงพระชนม์อยู่เสมอและตรัสวิงวอนต่อพระบิดาเพื่อเราอยู่เสมอ ดังนั้นเราจึงลุกขึ้นได้อีก คนชอบธรรมล้มลงเจ็ดครั้งและลุกขึ้นได้อีก เราสำรวจตนเอง สารภาพสิ่งที่เราทำ หันกลับจากมัน และกลับไปทำพระราชกิจของพระบิดาของเรา ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง — เพราะพระเจ้าได้ทรงกำจัดบาปของเราให้ไกลออกไปเหมือนทิศตะวันออกไกลจากทิศตะวันตก และพระองค์จะไม่ทรงจดจำบาปเหล่านั้นอีกต่อไป แต่อย่าเปลี่ยนพระเมตตานี้ให้กลายเป็นข้ออ้าง เอเสเคียลให้อีกด้านหนึ่งไว้ว่า คนชอบธรรมที่หันกลับจากความชอบธรรมของตนและตายในบาปของตนจะไม่ได้รับความรอดด้วยความชอบธรรมที่เขาเคยมี เปโตรแสดงภาพเดียวกันนี้ในพันธสัญญาใหม่ และท่านอ้างสุภาษิตโบราณเพื่อแสดงเรื่องนี้ นั่นคือ สุนัขที่กลับไปกินสิ่งที่มันสำรอกออกมา สุกรที่ล้างตัวแล้วกลับไปเกลือกในโคลนตม — ผู้ที่หนีพ้นจากมลทินของโลกโดยการรู้จักพระเจ้า แล้วกลับหันไปสู่มันอีก จนสภาพสุดท้ายเลวร้ายยิ่งกว่าตอนแรก และพระเยซูตรัสแก่บรรดาผู้ที่ทำความชั่วในพระนามของพระองค์ว่า "เราไม่เคยรู้จักเจ้าเลย" บัดนี้จงจับดาบสองคมนี้ให้แน่นทั้งสองด้าน และอย่าให้ด้านใดด้านหนึ่งทื่อไป องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่าไม่มีผู้ใดสามารถแย่งชิงแกะของพระองค์ไปจากพระหัตถ์ของพระองค์ได้ — ไม่มีศัตรู ไม่มีอำนาจ ไม่มีมนุษย์คนใด ความปลอดภัยนั้นเป็นจริง และเป็นพระหัตถ์ของพระองค์ที่ยึดไว้ ไม่ใช่ของเรา แต่จงดูว่าพระองค์ทรงบรรยายแกะเหล่านั้นอย่างไร พวกมันได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ และติดตามพระองค์ไป พระวจนะไม่เคยแสดงภาพแกะที่ถูกฉีกออกจากพระหัตถ์ของพระองค์ แต่แสดงภาพผู้ที่ล้างตัวแล้วหันกลับไปเดินสู่โคลนตมด้วยความสมัครใจของตนเอง พระคัมภีร์ยึดถือทั้งสองสิ่งนี้ไว้ — พระหัตถ์ที่ไม่มีผู้ใดหักออกได้ และคำเตือนไม่ให้หันหนีไป — และไม่ได้หลอมรวมทั้งสองเข้าเป็นสูตรง่ายๆ เดียว ดังนั้นเราก็จะไม่ทำเช่นนั้นเช่นกัน อย่าท้อแท้เมื่อท่านล้มลง ทนายแก้ต่างเป็นจริง และหนทางกลับบ้านยังเปิดอยู่ อย่าคิดเอาเองว่าท่านสามารถหันกลับไปได้อย่างอิสระ คำเตือนนั้นก็เป็นจริงเช่นกัน จงล้มลง แต่จงลุกขึ้น จงลุกขึ้น และอดทนจนถึงที่สุด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — จงจดจำไว้ให้ดี: ถ้าสิ่งที่เราเชื่อไม่สอดคล้องกับสิ่งที่ผู้สื่อสารได้ประกาศไว้ ดังนั้น เราต่างหากที่ผิด ไม่ใช่พวกเขา พวกเขาได้เห็นพระองค์ และได้ยินพระองค์ และถูกส่งมาโดยพระองค์ ผู้ใดที่ฟังพระเจ้าก็ฟังพวกเขา การยกครูสอนไว้เหนืออัครสาวกก็คือการฟังวิญญาณแห่งความผิดพลาด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า—แม้ในสมัยของอัครทูตเอง ก็ยังมีผู้แอบแซกเข้ามาและบิดเบือนคำสอน จะยิ่งกว่านั้นเพียงใดในสมัยของเรา เมื่อสิ่งที่สอนกันอยู่มากมายนั้นเป็นของใหม่ ไม่มีรากฐานในพระวจนะเก่า และไม่ได้รับการจัดการอย่างถูกต้อง สิ่งหนึ่งไม่เป็นความจริงเพียงเพราะมีคนจำนวนมากเชื่อมัน และไม่เป็นความจริงเพียงเพราะมันเก่าอยู่ในปากของมนุษย์ มันจะเป็นความจริงก็เพียงเมื่อสอดคล้องกับสิ่งที่บรรดาผู้สื่อสารได้ส่งมอบไว้เท่านั้น)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — และนี่คือชั่วโมงนั้นเอง คือคนที่จะไม่อดทนต่อคำสอนที่มีสุขภาพดี แต่รวบรวมครูสอนไว้ให้แก่ตนเองเป็นฝูงชน — มากเท่าที่จะเกาหูของเขาที่คัน และบอกเขาในสิ่งที่เขาต้องการจะได้ยิน คนหนึ่งสามารถสร้างบ้านทั้งบ้านด้วยครูสอน ทุกคนเห็นพ้องกับเขา และทุกคนก็ผิด ความจริงไม่เคยได้รับการพิสูจน์ด้วยเสียงข้างมาก ไม่เคยกลายเป็นจริงเพราะจำนวนคนที่เชื่อ และไม่เคยถูกบิดให้เอาใจหู หันหนีจากความจริง แล้วท่านก็ถูกหันไป — พระวจนะกล่าวไว้เช่นนั้น — ไปสู่นิยายปรัมปรา)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — เราไม่มีสิทธิ์เลือกและคัดเอาถ้อยคำของพระเจ้าตามใจชอบ โดยเก็บเอาถ้อยคำที่ง่ายไว้และทิ้งถ้อยคำที่ยากไป มนุษย์ดำรงชีวิตอยู่ด้วยถ้อยคำ ทุก คำ การเพิ่มเติมเข้าไป หรือตัดออกจากถ้อยคำนั้น ก็คือการถูกพบว่าเป็นผู้มุสาต่อพระพักตร์พระเจ้าผู้ตรัสถ้อยคำนั้น)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — นี่คือหินก้อนหนึ่งที่หลายคนใช้เป็นฐานของข้อโต้แย้งทั้งหมดของพวกเขา: พวกเขากล่าวว่าโจรที่กำลังจะตายได้รับความรอด และเขาไม่เคยรับบัพติศมาเลย ฉะนั้นบัพติศมาจึงไม่จำเป็น ให้เราชั่งดูเรื่องนี้ในความสว่างของพระวจนะ และดูว่าแท้จริงแล้วมันตั้งอยู่บนสิ่งใด)

(ความคิดส่วนตัวของฉัน — ทีนี้ลองพิจารณาโจรคนนั้นในแง่นี้ดูบ้าง พระวจนะไม่เคยกล่าวเลยแม้แต่ครั้งเดียวว่าเขาไม่ได้รับบัพติศมา นั่นเป็นสิ่งที่คนทั้งหลายสมมติขึ้นเอง แล้วก็สร้างหลักคำสอนทั้งชุดขึ้นบนข้อสมมติของตนเอง แต่จงฟังสิ่งที่พระวจนะกล่าวไว้จริง ๆ นั่นคือ กรุงเยรูซาเล็ม และทั่วแคว้นยูเดีย และทั่วบริเวณรอบแม่น้ำจอร์แดนต่างพากันออกไปรับบัพติศมา พร้อมกับสารภาพบาปของตน ทั้งคนสามัญและคนเก็บภาษีก็ได้รับบัพติศมา หญิงแพศยาก็เชื่อ มีแต่พวกฟาริสีและพวกนักกฎหมายเท่านั้นที่ปฏิเสธ และไม่ได้รับบัพติศมา โจรคนนั้นไม่ใช่ฟาริสี — เขาเป็นคนหนึ่งในหมู่ประชาชน เป็นอาชญากร เป็นคนประเภทเดียวกันกับที่แห่กันไปรับบัพติศมาแห่งการกลับใจของยอห์นนั่นเอง และบนไม้กางเขนเขาก็ได้ทำสิ่งเดียวกันกับที่บัพติศมามีไว้เพื่อสิ่งนั้น คือเขาสารภาพบาปของตนเอง — เราได้รับสิ่งที่สมกับการกระทำของเรา เพิ่มเข้าไปกับข้อเท็จจริงที่ว่าสาวกของพระเจ้าเองยังให้บัพติศมาแก่คนมากกว่ายอห์นเสียอีก ทั่วแผ่นดินนั้น เป็นเวลากว่าสามปี ดังนั้นความจริงจึงตรงกันข้ามกับข้อแก้ตัวนั้น พระวจนะไม่ได้นำเราไปสู่โจรที่ไม่เคยรับบัพติศมาเลย แต่นำเราไปสู่คนที่แทบจะแน่นอนว่าได้รับบัพติศมาแล้วร่วมกับคนอื่น ๆ ผู้ที่พึ่งพาเขาได้พึ่งพาคนที่ได้รับการชำระล้างแล้วนั่นเอง)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — และสมมติว่าเลวร้ายที่สุด คือเขาไม่เคยรับบัพติศมาเลย แม้กระนั้นเขาก็ไม่เป็นแบบอย่างสำหรับท่าน เขาตายก่อนที่พันธสัญญาใหม่จะมีผลบังคับใช้ พินัยกรรมย่อมไม่มีผลบังคับตราบใดที่ผู้ทำพินัยกรรมนั้นยังมีชีวิตอยู่ และองค์พระผู้เป็นเจ้ายังไม่สิ้นพระชนม์ ดังนั้นโจรผู้นั้นจึงได้รับการต้อนรับตามแบบที่คนทั้งหลายได้รับในสมัยเก่า ก่อนที่ประตูแห่งพันธสัญญาใหม่นี้จะถูกเปิดออก และเขาถูกตอกตรึงไว้กับกางเขน ทั้งมือและเท้า จึงไม่สามารถลงมารับบัพติศมาได้ พระเจ้าทรงเรียกร้องการเชื่อฟังจากมนุษย์ในสิ่งที่เขาสามารถทำได้ สิ่งที่คนที่กำลังจะตาย ไม่สามารถ ทำได้นั้น ไม่เป็นข้อแก้ตัวสำหรับคนที่มีชีวิตอยู่ซึ่ง สามารถ ทำได้ ท่านไม่ได้ถูกตอกตรึงอยู่กับกางเขน ท่านสามารถเชื่อฟังได้)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — ดังนั้นข้อแก้ตัวทั้งหมดนี้จึงแขวนอยู่บนสมมติฐานที่พระวจนะไม่เคยกล่าวไว้เลย มันขัดแย้งกับหลักฐานอันชัดแจ้งที่พระวจนะได้ให้ไว้ นั่นคือบ้านที่สร้างบนทราย และการล่มสลายของมันจะใหญ่หลวง แต่พระบัญญัตินั้นตั้งอยู่บนศิลา และไม่เคยสั่นคลอน คือ จงกลับใจใหม่ และรับบัพติศมาทุกคน)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — แต่ขอให้ท่านฟังแม้เรื่องนี้ด้วยความยำเกรง และไม่ใช่ด้วยการสันนิษฐานอย่างไม่ระมัดระวังว่าท่านเข้าใจทุกสิ่งอยู่แล้ว หลายคนได้สันนิษฐานเช่นนั้น และผิดพลาด และเราผู้นำถ้อยคำเหล่านี้มาถึงท่านไม่ได้อ้างว่ารู้ทุกสิ่ง เรายังเป็นผู้เรียนรู้อยู่ และพร้อมที่จะรับการทักท้วงจากพระวจนะและจากผู้ที่ถูกส่งมา แต่เราไม่กล้าเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ผู้สื่อสารได้กล่าวไว้อย่างชัดแจ้ง ดังนั้นจงพิจารณาด้วยตัวท่านเอง หากเราผิดพลาด ก็ขอให้พระวจนะแก้ไขเรา แต่จงระมัดระวังไม่ให้ท่านถูกชักนำให้หลงผิดโดยการฟังเสียงของมนุษย์เหนือเสียงของอัครสาวกของพระเมษโปดก เราพิจารณาคำถามนี้โดยเฉพาะอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้เป็นตัวอย่างหนึ่งว่าท่านยังสามารถเชื่อสิ่งหนึ่งได้อย่างไร แม้เมื่อพระคัมภีร์ดูเหมือนจะผลักดันไปในทางตรงกันข้ามอย่างหนักบนพื้นผิว เราต้องแบ่งแยกพระวจนะอย่างถูกต้อง เราไม่อาจเพิ่มเข้าไปในนั้น และเราไม่อาจตัดออกจากนั้น)