ข้าพเจ้าจะต้องทำอะไรเพื่อจะรอด? — การศึกษาพระคัมภีร์ KJV พร้อมเลขสตรอง

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — การไถ่และการอภัยบาปนั้นอยู่ในพระองค์ นี่คือเหตุผลที่เราถูกบัพติศมาเข้าในพระองค์ พระโลหิตที่ชำระเราให้สะอาด และการอภัยที่พระโลหิตนั้นไถ่ไว้ ล้วนพบได้ในผู้เดียวกันที่เราถูกบัพติศมาเข้าไปนั้นเอง)

(ความคิดส่วนตัวของฉัน — อ่านช้า ๆ และจงรู้ไว้ว่าสิ่งนี้เป็นไปเพื่อคุณ พระพักตร์ที่สร้างดวงดาวถูกทำให้วิปริตจนจำไม่ได้ พระปฤษฎางค์ที่ค้ำยันสิ่งสารพัดถูกเฆี่ยนจนแตกออก พระหัตถ์ที่รักษาคนโรคเรื้อนถูกตอกทะลุด้วยเหล็ก กระดูกของพระองค์นูนออกมาให้นับได้ พระเสโทหยดลงเหมือนเลือดก่อนที่ตะปูตัวแรกจะถูกตอก พระองค์ไม่ได้ถูกบังคับ พระองค์ทรงมอบพระปฤษฎางค์ของพระองค์เองด้วยความสมัครใจ พระองค์ไม่ได้ซ่อนพระพักตร์ของพระองค์ ทุกรอยแผลคือบาปของคุณที่ถูกวางลงบนพระองค์ ทุกบาดแผลคือความผิดของคุณ ทุกหยดคือหนี้ของคุณ และเมื่อสำเร็จแล้ว เลือดและน้ำก็ไหลออกจากด้านข้างของพระองค์ — เลือดนั้นเพื่อชำระคุณ และน้ำนั้นเพื่อฝังคุณเข้าไว้ในพระองค์ ดังนั้นเมื่อคุณถูกบอกให้กลับใจและรับบัพติศมา คุณไม่ได้ถูกขอให้ทำสิ่งที่ยาก คุณกำลังถูกขอให้รับ ด้วยการคุกเข่าลง สิ่งที่ต้องแลกมาด้วยสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดของพระองค์)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — ให้วางสองข้อนี้ไว้เคียงกันและให้มันสอนเรา ในถิ่นทุรกันดาร ผู้ที่กำลังจะตายไม่ได้รับคำสั่งให้ทำตัวเพื่อให้ได้รับการรักษา แต่พวกเขาได้รับคำสั่งให้มองดู ด้วยความเชื่อ สิ่งที่พระเจ้าทรงยกขึ้นบนเสา — และพวกเขาก็มีชีวิตอยู่ พระเยซูตรัสว่าเสานั้นเป็นภาพเล็งถึงกางเขนของพระองค์เอง การเชื่อคือการมองดูนั่นเอง ก่อนที่บุคคลหนึ่งจะกลับใจจากสิ่งใด หรือเชื่อฟังสิ่งใด เขาต้องมองดูพระองค์ผู้ทรงถูกยกขึ้นด้วยสุดใจของเขาก่อน และวางใจในพระองค์ และจงสังเกตอับราฮัม เขาเชื่อ และพระเจ้าทรงถือว่าสิ่งนั้นเป็นความชอบธรรมแก่เขา — ก่อนที่จะมีธรรมบัญญัติ ก่อนพิธีกรรมใด ๆ ความเชื่อคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง แต่จงสังเกตดูว่าความเชื่อเคลื่อนไปสู่การเชื่อฟังอย่างรวดเร็วเพียงใดในข้อต่อไป — ในคืนเดียวกัน ในชั่วโมงเดียวกัน)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — คำถามนี้เป๊ะ ๆ ถูกถามออกมาดัง ๆ เพียงสองครั้งในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม คือที่คุกในเมืองฟีลิปปีที่นี่ และที่เทศกาลเพ็นเทคอสต์ในกิจการบทที่ 2 ลองวางคำตอบทั้งสองไว้เคียงกัน ฝูงชนที่เพ็นเทคอสต์ได้ยินและเชื่อแล้ว — นั่นคือเหตุที่พวกเขาเจ็บปวดในใจ — เปโตรจึงเริ่มที่ขั้นตอนถัดไป คือ จงกลับใจใหม่และรับบัพติศมา ส่วนพัศดีนั้นยังไม่รู้อะไรเลย เปาโลจึงเริ่มที่ขั้นตอนแรก คือ จงเชื่อ — แล้วจึงกล่าวพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าแก่เขา และในโมงเดียวกันของคืนนั้นเอง ชายคนนั้นก็รับบัพติศมา จุดเริ่มต้นสองแบบ หนทางเดียวกัน การเชื่อไม่ใช่คู่แข่งของการรับบัพติศมา และการรับบัพติศมาก็ไม่ใช่คู่แข่งของการเชื่อ ความเชื่อคือใจที่เชื่อฟัง และโมงเดียวกันนั้นก็เร็วพอแล้ว)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — อย่าคิดว่านี่เป็นคำเล็กน้อยที่กล่าวเพียงครั้งเดียวแล้วก็จบ กลับใจใหม่ และถ้อยคำที่คล้ายกันนี้ ดังก้องอยู่ทั่วทั้งพระคัมภีร์ถึงหนึ่งร้อยสิบสองครั้ง — สี่สิบหกครั้งในพันธสัญญาเดิม และหกสิบหกครั้งในพันธสัญญาใหม่ นับตั้งแต่เหล่าผู้เผยพระวจนะที่ร้องว่า จงกลับใจ จงกลับใจ ไปจนถึงยอห์นที่ร้องว่า จงกลับใจใหม่ ไปจนถึงองค์พระผู้เป็นเจ้าเอง ไปจนถึงเหล่าอัครทูต ไปจนถึงพระคริสต์ผู้ทรงเป็นขึ้นมาแล้วที่ทรงเขียนถึงคริสตจักรทั้งหลาย — เสียงเรียกเดียวดังต่อเนื่องตั้งแต่ปฐมกาลจนถึงวิวรณ์ นั่นคือ จงกลับใจ พระเจ้าไม่เคยหยุดเรียกผู้คนให้ทำเช่นนั้นแม้แต่ครั้งเดียว และไม่มีผู้ใดจะหยุดกระทำสิ่งนี้ได้)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — มิใช่น้ำเป็นสิ่งที่ช่วยให้รอด แต่เป็นการตอบสนองของจิตสำนึกอันดีต่อพระเจ้า คือพระโลหิตที่ประยุกต์ใช้กับจิตสำนึกผ่านการเชื่อฟังในบัพติศมา และบุคคลนั้นได้รับการทรงให้เป็นขึ้นมาสู่ชีวิตใหม่)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — นี่คือความจริงเดียวกันที่ถูกวาดภาพไว้เมื่อนานมาแล้ว นาอามานเป็นคนใหญ่โต และเป็นโรคเรื้อน และเขาได้รับคำบอกให้ทำสิ่งเล็กน้อย คือ ไปล้างตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้ง แล้วจะสะอาด เขาโกรธ และคาดหวังท่าทีที่ยิ่งใหญ่บางอย่าง และคิดว่าแม่น้ำในประเทศของเขาเองดีกว่าน้ำแห่งอิสราเอล — เช่นเดียวกับที่คนยังคงสะดุดกับคำบัญชาที่เรียบง่ายเช่นนี้อยู่ แต่ไม่ใช่น้ำแห่งแม่น้ำจอร์แดนที่รักษาเขาให้หาย แต่เป็นการเชื่อฟังพระวจนะของพระเจ้าในน้ำที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ เขาลงไปและจุ่มตัวเจ็ดครั้ง และผิวของเขาก็กลับมาเหมือนผิวของ เด็กเล็กๆ นั่นคือวิธีที่คนหนึ่งจะเกิดใหม่ นั่นไม่ใช่โดยความพยายามอันยิ่งใหญ่ของตนเอง แต่โดยการลงไปด้วยความเชื่อฟัง และขึ้นมาเป็นเด็กใหม่ และสะอาด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — จงยึดความจริงทั้งสองนี้ไว้ด้วยกัน แล้วจะไม่มีการขัดแย้งกันระหว่างกัน พระคุณเป็นของประทาน ความเชื่อเป็นผู้รับของประทานนั้น และบัพติศมาไม่ใช่การกระทำที่ได้มาซึ่งสิ่งใด ไม่ต่างจากที่นาอามานไม่ได้รับการรักษาให้หายด้วยการจุ่มตัวในแม่น้ำ หรือผู้ที่กำลังจะตายไม่ได้ชีวิตของตนมาด้วยการมองดูงูทองเหลือง พระเจ้าทรงจัดเตรียมทุกสิ่งไว้แล้ว มนุษย์เพียงแต่เชื่อฟังและรับไว้เท่านั้น คนที่ขึ้นมาจากน้ำนั้นไม่มีสิ่งใดจะอวดได้ — เขาถูกฝังไว้ และพระเจ้าทรงให้เขาเป็นขึ้นมา ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นเกี่ยวกับ 1 เปโตร 3:21 และก็เป็นความจริงในที่นี้เช่นกัน ไม่ใช่น้ำ และไม่ใช่การกระทำแห่งมือของเราเอง แต่เป็นพระคุณที่ได้รับผ่านการเชื่อฟังแห่งความเชื่อ และข้อถัดไปก็กล่าวถึงจุดประสงค์ของการประพฤติดีเหล่านั้น ไม่ใช่มูลเหตุแห่งความรอด แต่เป็นผลของมัน — เราทั้งหลายเป็นผลงานของพระองค์ ที่ทรงสร้างขึ้นใหม่ในพระเยซูคริสต์ เพื่อให้เราดำเนินตามการประพฤติดีที่พระองค์ได้ทรงจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเพื่อเรา ไม่มีผู้ใดที่เชื่อฟังพระบัญญัตินั้นได้สมควรได้รับของประทานนั้นด้วยการกระทำ และไม่มีผู้ใดที่เรียกสิ่งนั้นว่าการได้มาด้วยการกระทำที่เข้าใจพระบัญญัตินั้นอย่างแท้จริง)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — จงสังเกตว่าบาปของ ใคร ถูกล้างออกไปโดยการเชื่อฟังนี้ เซาโลแห่งเมืองทาร์ซัสข่มเหงทางของพระคริสต์ถึงแก่ความตาย เขาจับกุมชายและหญิงและฉุดลากไปยังคุก เป็นผู้หมิ่นประมาทและเป็นผู้ข่มเหงประชากรของพระเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าเองทรงพบเขาบนถนน ทรงกระทำให้เขาล้มลงถึงดิน และตรัสกับเขาจากฟ้าสวรรค์ และ กระนั้น อีกสามวันต่อมา อานาเนียก็ถูกส่งไปเพื่อกล่าวว่า จงลุกขึ้น รับบัพติศมา และล้างบาปของท่านออกไป โดยร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าแสงสว่างบนถนนสู่เมืองดามัสกัสไม่ได้ล้างบาปของเซาโลออกไป แต่น้ำแห่งการเชื่อฟังนั้นล้างออกไปแล้ว ก็ขออย่าให้ผู้ใดคิดว่าบาปของตนจะถูกลบไปโดยทางที่ง่ายกว่าทางที่พระเจ้าประทานให้แก่คนบาปที่ร้ายที่สุดนั้นเลย)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — พระวิญญาณบริสุทธิ์ไม่ใช่รางวัลสำหรับคนเพียงบางกลุ่มที่ถูกเลือกไว้ พระองค์ทรงเป็นตราประทับของกษัตริย์บนผู้ที่เป็นของพระองค์เอง และเป็นมัดจำ — ส่วนแรกของมรดกที่จ่ายล่วงหน้า — ว่าท่านเป็นของพระองค์จนถึงวันแห่งการทรงไถ่ ดังนั้นคำถามจึงยืนอยู่อย่างชัดเจน และจำต้องถูกถาม คือ ท่านได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์แล้วหรือยัง เพราะพระวจนะกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า ผู้ใดไม่มีพระวิญญาณของพระคริสต์ ผู้นั้นก็ไม่เป็นของพระองค์ จดหมายที่ไม่มีตราประทับย่อมไม่ใช่จดหมายของกษัตริย์ คนที่ไม่มีพระวิญญาณก็ยังไม่เป็นของพระคริสต์ จงเสาะหาพระองค์จนกว่าท่านจะมีพระองค์)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — สังเกตดูว่าคำว่า ทุกวัน นั้นถูกกล่าวถึงบ่อยเพียงใด พวกเขาเพียรทำสิ่งนี้ทุกวัน พวกเขาหักขนมปังตามบ้านเรือน พวกเขาหนุนใจกันและกันทุกวัน นี่ไม่ใช่ศาสนาที่มีเพียงหนึ่งชั่วโมงในวันอาทิตย์ และหนึ่งชั่วโมงกลางสัปดาห์ — ที่นั่งอุ่นสองครั้ง แล้วชีวิตส่วนที่เหลือเป็นของตนเอง คริสตจักรแรกดำเนินชีวิตเช่นนี้ทุกวัน ร่วมกัน และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเพิ่มจำนวนคนที่กำลังได้รับความรอดเข้ากับพวกเขาทุกวัน ความเชื่อที่ถูกเก็บไว้จนกว่าจะถึงการประชุมครั้งต่อไป เป็นความเชื่อที่แข็งกระด้างไปด้วยความล่อลวงของบาป พระองค์ไม่ได้ทรงขอการมาเยี่ยม พระองค์ทรงขอชีวิตทั้งชีวิต)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — จงสังเกตดูว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำอย่างไรกับคนที่อุ่น ๆ ไม่เพียงแต่คนที่เย็นเท่านั้น แต่คนที่อุ่น ๆ ด้วย — คนที่มีศาสนาพอให้รู้สึกสบายใจ แต่ไม่มากพอที่จะมีชีวิต — คนนั้นแหละที่พระองค์จะทรงบ้วนทิ้งจากพระโอษฐ์ของพระองค์ การติดสนิทอยู่กับพระองค์นั้น ไม่ใช่การเกาะอยู่แค่เส้นด้าย อุ่นในวันอาทิตย์แล้วเย็นชืดตลอดสัปดาห์ แต่คือการเผาไหม้ พระองค์ตรัสว่า ร้อนหรือแม้แต่เย็นยังดีกว่าสภาพกึ่ง ๆ กลาง ๆ นั้นที่ทำให้พระองค์ทรงคลื่นไส้ จงติดสนิทอยู่ในพระองค์ และให้พระองค์ทรงรักษาท่านให้ลุกไหม้อยู่จนถึงที่สุด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — ทารกในพระคริสต์อาจยื่นมือไปหาเปลวไฟแม้หลังจากที่พระบิดาตรัสห้ามแล้ว นั่นคือการสะดุดของเด็กที่ยังเรียนรู้อยู่ และพระบิดาทรงทราบเรื่องนี้ดี บุตรชายบุตรสาวที่เติบโตแล้วควรรู้ดีกว่านั้น แต่นี่คือพระเมตตาในเรื่องนี้ แม้เมื่อเราทำบาป เราก็ไม่ถูกทิ้งขว้าง เรามีทนายแก้ต่าง — พระเยซูคริสต์ผู้ชอบธรรม — ผู้ทรงพระชนม์อยู่เสมอและตรัสวิงวอนต่อพระบิดาเพื่อเราอยู่เสมอ ดังนั้นเราจึงลุกขึ้นได้อีก คนชอบธรรมล้มลงเจ็ดครั้งและลุกขึ้นได้อีก เราสำรวจตนเอง สารภาพสิ่งที่เราทำ หันกลับจากมัน และกลับไปทำพระราชกิจของพระบิดาของเรา ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง — เพราะพระเจ้าได้ทรงกำจัดบาปของเราให้ไกลออกไปเหมือนทิศตะวันออกไกลจากทิศตะวันตก และพระองค์จะไม่ทรงจดจำบาปเหล่านั้นอีกต่อไป แต่อย่าเปลี่ยนพระเมตตานี้ให้กลายเป็นข้ออ้าง เอเสเคียลให้อีกด้านหนึ่งไว้ว่า คนชอบธรรมที่หันกลับจากความชอบธรรมของตนและตายในบาปของตนจะไม่ได้รับความรอดด้วยความชอบธรรมที่เขาเคยมี เปโตรแสดงภาพเดียวกันนี้ในพันธสัญญาใหม่ และท่านอ้างสุภาษิตโบราณเพื่อแสดงเรื่องนี้ นั่นคือ สุนัขที่กลับไปกินสิ่งที่มันสำรอกออกมา สุกรที่ล้างตัวแล้วกลับไปเกลือกในโคลนตม — ผู้ที่หนีพ้นจากมลทินของโลกโดยการรู้จักพระเจ้า แล้วกลับหันไปสู่มันอีก จนสภาพสุดท้ายเลวร้ายยิ่งกว่าตอนแรก และพระเยซูตรัสแก่บรรดาผู้ที่ทำความชั่วในพระนามของพระองค์ว่า "เราไม่เคยรู้จักเจ้าเลย" บัดนี้จงจับดาบสองคมนี้ให้แน่นทั้งสองด้าน และอย่าให้ด้านใดด้านหนึ่งทื่อไป องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่าไม่มีผู้ใดสามารถแย่งชิงแกะของพระองค์ไปจากพระหัตถ์ของพระองค์ได้ — ไม่มีศัตรู ไม่มีอำนาจ ไม่มีมนุษย์คนใด ความปลอดภัยนั้นเป็นจริง และเป็นพระหัตถ์ของพระองค์ที่ยึดไว้ ไม่ใช่ของเรา แต่จงดูว่าพระองค์ทรงบรรยายแกะเหล่านั้นอย่างไร พวกมันได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ และติดตามพระองค์ไป พระวจนะไม่เคยแสดงภาพแกะที่ถูกฉีกออกจากพระหัตถ์ของพระองค์ แต่แสดงภาพผู้ที่ล้างตัวแล้วหันกลับไปเดินสู่โคลนตมด้วยความสมัครใจของตนเอง พระคัมภีร์ยึดถือทั้งสองสิ่งนี้ไว้ — พระหัตถ์ที่ไม่มีผู้ใดหักออกได้ และคำเตือนไม่ให้หันหนีไป — และไม่ได้หลอมรวมทั้งสองเข้าเป็นสูตรง่ายๆ เดียว ดังนั้นเราก็จะไม่ทำเช่นนั้นเช่นกัน อย่าท้อแท้เมื่อท่านล้มลง ทนายแก้ต่างเป็นจริง และหนทางกลับบ้านยังเปิดอยู่ อย่าคิดเอาเองว่าท่านสามารถหันกลับไปได้อย่างอิสระ คำเตือนนั้นก็เป็นจริงเช่นกัน จงล้มลง แต่จงลุกขึ้น จงลุกขึ้น และอดทนจนถึงที่สุด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — จงจดจำไว้ให้ดี: ถ้าสิ่งที่เราเชื่อไม่สอดคล้องกับสิ่งที่ผู้สื่อสารได้ประกาศไว้ ดังนั้น เราต่างหากที่ผิด ไม่ใช่พวกเขา พวกเขาได้เห็นพระองค์ และได้ยินพระองค์ และถูกส่งมาโดยพระองค์ ผู้ใดที่ฟังพระเจ้าก็ฟังพวกเขา การยกครูสอนไว้เหนืออัครสาวกก็คือการฟังวิญญาณแห่งความผิดพลาด)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า—แม้ในสมัยของอัครทูตเอง ก็ยังมีผู้แอบแซกเข้ามาและบิดเบือนคำสอน จะยิ่งกว่านั้นเพียงใดในสมัยของเรา เมื่อสิ่งที่สอนกันอยู่มากมายนั้นเป็นของใหม่ ไม่มีรากฐานในพระวจนะเก่า และไม่ได้รับการจัดการอย่างถูกต้อง สิ่งหนึ่งไม่เป็นความจริงเพียงเพราะมีคนจำนวนมากเชื่อมัน และไม่เป็นความจริงเพียงเพราะมันเก่าอยู่ในปากของมนุษย์ มันจะเป็นความจริงก็เพียงเมื่อสอดคล้องกับสิ่งที่บรรดาผู้สื่อสารได้ส่งมอบไว้เท่านั้น)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — และนี่คือชั่วโมงนั้นเอง คือคนที่จะไม่อดทนต่อคำสอนที่มีสุขภาพดี แต่รวบรวมครูสอนไว้ให้แก่ตนเองเป็นฝูงชน — มากเท่าที่จะเกาหูของเขาที่คัน และบอกเขาในสิ่งที่เขาต้องการจะได้ยิน คนหนึ่งสามารถสร้างบ้านทั้งบ้านด้วยครูสอน ทุกคนเห็นพ้องกับเขา และทุกคนก็ผิด ความจริงไม่เคยได้รับการพิสูจน์ด้วยเสียงข้างมาก ไม่เคยกลายเป็นจริงเพราะจำนวนคนที่เชื่อ และไม่เคยถูกบิดให้เอาใจหู หันหนีจากความจริง แล้วท่านก็ถูกหันไป — พระวจนะกล่าวไว้เช่นนั้น — ไปสู่นิยายปรัมปรา)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — เราไม่มีสิทธิ์เลือกและคัดเอาถ้อยคำของพระเจ้าตามใจชอบ โดยเก็บเอาถ้อยคำที่ง่ายไว้และทิ้งถ้อยคำที่ยากไป มนุษย์ดำรงชีวิตอยู่ด้วยถ้อยคำ ทุก คำ การเพิ่มเติมเข้าไป หรือตัดออกจากถ้อยคำนั้น ก็คือการถูกพบว่าเป็นผู้มุสาต่อพระพักตร์พระเจ้าผู้ตรัสถ้อยคำนั้น)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — นี่คือหินก้อนหนึ่งที่หลายคนใช้เป็นฐานของข้อโต้แย้งทั้งหมดของพวกเขา: พวกเขากล่าวว่าโจรที่กำลังจะตายได้รับความรอด และเขาไม่เคยรับบัพติศมาเลย ฉะนั้นบัพติศมาจึงไม่จำเป็น ให้เราชั่งดูเรื่องนี้ในความสว่างของพระวจนะ และดูว่าแท้จริงแล้วมันตั้งอยู่บนสิ่งใด)

(ความคิดส่วนตัวของฉัน — ทีนี้ลองพิจารณาโจรคนนั้นในแง่นี้ดูบ้าง พระวจนะไม่เคยกล่าวเลยแม้แต่ครั้งเดียวว่าเขาไม่ได้รับบัพติศมา นั่นเป็นสิ่งที่คนทั้งหลายสมมติขึ้นเอง แล้วก็สร้างหลักคำสอนทั้งชุดขึ้นบนข้อสมมติของตนเอง แต่จงฟังสิ่งที่พระวจนะกล่าวไว้จริง ๆ นั่นคือ กรุงเยรูซาเล็ม และทั่วแคว้นยูเดีย และทั่วบริเวณรอบแม่น้ำจอร์แดนต่างพากันออกไปรับบัพติศมา พร้อมกับสารภาพบาปของตน ทั้งคนสามัญและคนเก็บภาษีก็ได้รับบัพติศมา หญิงแพศยาก็เชื่อ มีแต่พวกฟาริสีและพวกนักกฎหมายเท่านั้นที่ปฏิเสธ และไม่ได้รับบัพติศมา โจรคนนั้นไม่ใช่ฟาริสี — เขาเป็นคนหนึ่งในหมู่ประชาชน เป็นอาชญากร เป็นคนประเภทเดียวกันกับที่แห่กันไปรับบัพติศมาแห่งการกลับใจของยอห์นนั่นเอง และบนไม้กางเขนเขาก็ได้ทำสิ่งเดียวกันกับที่บัพติศมามีไว้เพื่อสิ่งนั้น คือเขาสารภาพบาปของตนเอง — เราได้รับสิ่งที่สมกับการกระทำของเรา เพิ่มเข้าไปกับข้อเท็จจริงที่ว่าสาวกของพระเจ้าเองยังให้บัพติศมาแก่คนมากกว่ายอห์นเสียอีก ทั่วแผ่นดินนั้น เป็นเวลากว่าสามปี ดังนั้นความจริงจึงตรงกันข้ามกับข้อแก้ตัวนั้น พระวจนะไม่ได้นำเราไปสู่โจรที่ไม่เคยรับบัพติศมาเลย แต่นำเราไปสู่คนที่แทบจะแน่นอนว่าได้รับบัพติศมาแล้วร่วมกับคนอื่น ๆ ผู้ที่พึ่งพาเขาได้พึ่งพาคนที่ได้รับการชำระล้างแล้วนั่นเอง)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — และสมมติว่าเลวร้ายที่สุด คือเขาไม่เคยรับบัพติศมาเลย แม้กระนั้นเขาก็ไม่เป็นแบบอย่างสำหรับท่าน เขาตายก่อนที่พันธสัญญาใหม่จะมีผลบังคับใช้ พินัยกรรมย่อมไม่มีผลบังคับตราบใดที่ผู้ทำพินัยกรรมนั้นยังมีชีวิตอยู่ และองค์พระผู้เป็นเจ้ายังไม่สิ้นพระชนม์ ดังนั้นโจรผู้นั้นจึงได้รับการต้อนรับตามแบบที่คนทั้งหลายได้รับในสมัยเก่า ก่อนที่ประตูแห่งพันธสัญญาใหม่นี้จะถูกเปิดออก และเขาถูกตอกตรึงไว้กับกางเขน ทั้งมือและเท้า จึงไม่สามารถลงมารับบัพติศมาได้ พระเจ้าทรงเรียกร้องการเชื่อฟังจากมนุษย์ในสิ่งที่เขาสามารถทำได้ สิ่งที่คนที่กำลังจะตาย ไม่สามารถ ทำได้นั้น ไม่เป็นข้อแก้ตัวสำหรับคนที่มีชีวิตอยู่ซึ่ง สามารถ ทำได้ ท่านไม่ได้ถูกตอกตรึงอยู่กับกางเขน ท่านสามารถเชื่อฟังได้)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — ดังนั้นข้อแก้ตัวทั้งหมดนี้จึงแขวนอยู่บนสมมติฐานที่พระวจนะไม่เคยกล่าวไว้เลย มันขัดแย้งกับหลักฐานอันชัดแจ้งที่พระวจนะได้ให้ไว้ นั่นคือบ้านที่สร้างบนทราย และการล่มสลายของมันจะใหญ่หลวง แต่พระบัญญัตินั้นตั้งอยู่บนศิลา และไม่เคยสั่นคลอน คือ จงกลับใจใหม่ และรับบัพติศมาทุกคน)

(ความคิดส่วนตัวของข้าพเจ้า — แต่ขอให้ท่านฟังแม้เรื่องนี้ด้วยความยำเกรง และไม่ใช่ด้วยการสันนิษฐานอย่างไม่ระมัดระวังว่าท่านเข้าใจทุกสิ่งอยู่แล้ว หลายคนได้สันนิษฐานเช่นนั้น และผิดพลาด และเราผู้นำถ้อยคำเหล่านี้มาถึงท่านไม่ได้อ้างว่ารู้ทุกสิ่ง เรายังเป็นผู้เรียนรู้อยู่ และพร้อมที่จะรับการทักท้วงจากพระวจนะและจากผู้ที่ถูกส่งมา แต่เราไม่กล้าเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ผู้สื่อสารได้กล่าวไว้อย่างชัดแจ้ง ดังนั้นจงพิจารณาด้วยตัวท่านเอง หากเราผิดพลาด ก็ขอให้พระวจนะแก้ไขเรา แต่จงระมัดระวังไม่ให้ท่านถูกชักนำให้หลงผิดโดยการฟังเสียงของมนุษย์เหนือเสียงของอัครสาวกของพระเมษโปดก เราพิจารณาคำถามนี้โดยเฉพาะอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้เป็นตัวอย่างหนึ่งว่าท่านยังสามารถเชื่อสิ่งหนึ่งได้อย่างไร แม้เมื่อพระคัมภีร์ดูเหมือนจะผลักดันไปในทางตรงกันข้ามอย่างหนักบนพื้นผิว เราต้องแบ่งแยกพระวจนะอย่างถูกต้อง เราไม่อาจเพิ่มเข้าไปในนั้น และเราไม่อาจตัดออกจากนั้น)