Kurtulmak İçin Ne Yapmalıyım? — Strong Numaralarıyla Bir KJV İncil Çalışması

(Kişisel düşüncelerim — kurtuluş ve günahların bağışlanması ONUN İÇİNDEDİR. Onun İÇİNE vaftiz edilmemizin nedeni de budur: bizi yıkayan kan ve onun satın aldığı bağışlanma, içine vaftiz edildiğimiz o Kişinin kendisinde bulunur.)

(Bunlar benim kişisel düşüncelerimdir — yavaşça oku ve bunun SENİN İÇİN olduğunu bil. Yıldızları var eden yüz, tanınmaz hale getirilecek kadar bozuldu. Her şeyi ayakta tutan sırt, kırbaçla parçalandı. Cüzamlıyı iyileştiren eller, demirle delindi. Kemikleri sayılacak kadar belirginleşti. Daha tek bir çivi çakılmadan ter, kan gibi döküldü. O yenilgiye uğratılmadı: Sırtını gönüllü olarak verdi; yüzünü gizlemedi. Her kamçı izi, üzerine yüklenmiş günahındı; her yara, senin haksızlığındı; her damla, senin borcundu. Ve iş bitirildiğinde, böğründen kan ve su aktı — kan seni yıkamak için, su ise seni O'nunla birlikte gömmek için. Bu yüzden sana tövbe et ve vaftiz ol dendiğinde, senden zor bir şey yapman istenmiyor. Senden, O'na bunca şeye mal olanı, dizlerinin üzerinde kabul etmen isteniyor.)

(Kendi düşüncelerim — bu ikisini yan yana koyun ve öğretsinler. Çölde, ölmekte olan insanlara bir tedaviyi hak etmeleri söylenmedi. Onlara, Tanrı'nın bir direk üzerine yükselttiği şeye iman ile bakmaları söylendi — ve yaşadılar. İsa, o direğin kendi çarmıhının bir resmi olduğunu söyler. İman etmek, bakmaktır. Bir kişi herhangi bir şeyden tövbe etmeden veya herhangi bir şeye itaat etmeden önce, önce bütün yüreğiyle yükseltilmiş Olan'a bakmalı ve O'na güvenmelidir. Ve İbrahim'e dikkat edin: o iman etti ve Tanrı bunu ona doğruluk saydı — yasadan önce, herhangi bir törenden önce. İman, her şeyin başladığı yerdir. Ama sonraki ayetlerde imanın itaate ne kadar hızlı geçtiğine dikkat edin — aynı gece, aynı saatte.)

(Kişisel düşüncelerim — Kutsal Kitap'ın tamamında bu soru tam olarak bu şekilde yalnızca iki kez sesli sorulur: burada, Filipi'deki hapishanede ve Pentikost'ta, Elçilerin İşleri 2'de. İki cevabı yan yana koyun. Pentikost'taki kalabalık zaten duymuş ve zaten inanmıştı — yürekleri bu yüzden sızlamıştı — bu yüzden Petrus bir sonraki adımdan başladı: tövbe edin ve vaftiz olun. Zindancı ise henüz hiçbir şey bilmiyordu, bu yüzden Pavlus ilk adımdan başladı: iman edin — ve ardından Rab'bin sözünü ona söyledi, ve gecenin o saatinde adam vaftiz oldu. İki başlangıç, tek bir yol. İman etmek vaftize rakip değildir, vaftiz de iman etmeye rakip değildir; iman, itaat eden yürektir ve "o saat" yeterince yakındır.)

(Kişisel düşüncelerim — bunun bir kez söylenip bitirilen küçük bir söz olduğunu sanmayın. Tövbe et, ve buna benzer sözler, Kitab'ın tamamında yüz on iki kez yankılanır — Eski Ahit'te kırk altı, Yeni Ahit'te altmış altı kez. Peygamberlerin dönün, dönün diye haykırmasından, Yahya'nın tövbe edin diye haykırmasına, Rab'bin Kendisine, elçilere, dirilmiş Mesih'in kiliselere yazmasına kadar — Yaratılış'tan Vahiy'e kadar tek bir çağrı sürüp gider: DÖNÜN. Tanrı, insanları buna çağırmaktan bir kez bile vazgeçmemiştir. Ve hiç kimse bunu yapmayı bırakamaz.)

(Kişisel düşüncelerim — kurtaran su değildir. Tanrı'ya karşı iyi bir vicdanın cevabıdır: vaftiz itaati aracılığıyla vicdana uygulanan kan ve kişinin yeni bir hayata diriltilmesidir.)

(Benim şahsi düşüncelerim — işte aynı hakikat çok önceden resmedilmiş. Naaman büyük bir adamdı, bir cüzamlıydı ve ona küçük bir şey yapması söylendi: Ürdün'de yedi kez yıkanmak ve temizlenmek. Öfkelendi, büyük bir jest bekliyordu ve kendi ülkesinin nehirlerinin İsrail'in sularından daha iyi olduğunu düşündü — tıpkı insanların hâlâ böyle basit bir emirde takılıp sendelemesi gibi. Ama onu iyileştiren hiçbir zaman Ürdün'ün suyu değildi; Tanrı'nın belirlediği suda Tanrı'nın sözüne itaat etmekti. Aşağı indi ve yedi kez daldı, teni KÜÇÜK BİR ÇOCUĞUN teni gibi geri geldi. İnsan işte böyle yeniden doğar: kendi büyük çabasıyla değil, itaatle aşağı inerek ve yeni bir çocuk olarak, temiz olarak yukarı çıkarak.)

(Kişisel düşüncelerim — bu iki hakikati bir arada tutun, aralarında hiçbir çelişki yoktur. Lütuf armağandır; iman onu kabul eder; ve vaftiz, Naaman'ın bir nehirde yıkanarak şifasını hak etmediği gibi ya da can çekişenlerin tunç yılana bakarak hayatlarını hak etmedikleri gibi, hiçbir şeyi hak etmeyen bir iş değildir. Tanrı her şeyi sağladı; insan yalnızca itaat eder ve kabul eder. Sudan çıkan adamın övünecek hiçbir şeyi yoktur — o gömüldü ve Tanrı onu diriltti. Yukarıda 1. Petrus 3:21 hakkında söylenmişti, burada da doğrudur: bu su değildir, kendi ellerimizin işleri de değildir. Bu, imanın itaati aracılığıyla alınan lütuftur. Ve hemen sonraki ayet, işlerin ne için olduğunu söyler: kurtuluşun temeli değil, onun meyvesi — biz Tanrı'nın yapıtıyız, Mesih İsa'da yeniden yaratıldık ki, O'nun bizim için önceden hazırladığı iyi işlerde yürüyelim. Emre itaat eden hiç kimse armağanı hak etmiş olmaz, ve bunu hak etmek diye adlandıran hiç kimse emri anlamamış demektir.)

(Kişisel düşüncelerim — bu itaatle KİMİN günahlarının yıkanıp temizlendiğine dikkat edin. Tarsuslu Saul, Mesih'in yolunu ölüme kadar zulmetti. Erkekleri ve kadınları tutuklayıp hapse sürükledi; bir küfürbaz ve Tanrı'nın halkının zalimiydi. Rab'bin kendisi yolda onunla karşılaştı, onu yere yıktı ve gökten ona seslendi. Ve YİNE DE, üç gün sonra, Ananias şunu söylemek üzere gönderildi: kalk, vaftiz ol ve Rab'bin adını çağırarak günahlarını yıkayıp temizle. Şam yolundaki ışık Saul'un günahlarını yıkayıp temizlemediyse, ama itaatin suyu bunu yaptıysa, o zaman hiç kimse kendi günahlarının, Tanrı'nın günahkârların en kötüsüne verdiğinden daha kolay bir yolla giderileceğini düşünmesin.)

(Kişisel düşüncelerim — Kutsal Ruh, seçilmiş birkaç kişiye verilen bir ödül değildir. O, Kral'ın kendi malı olanların üzerindeki MÜHÜR'üdür ve MİRASIN İLK TAKSİTİDİR — mirasın peşin ödenen ilk bölümüdür — kurtuluş gününe dek O'na ait olduğunuzun güvencesidir. Öyleyse soru apaçık ortadadır ve sorulmalıdır: Kutsal Ruh'u aldınız mı? Çünkü söz açıkça şöyle der: Mesih'in Ruhu'na sahip olmayan kişi O'na ait değildir. Mührü olmayan bir mektup, Kral'ın mektubu değildir. Ruh'u olmayan bir kişi henüz Mesih'e ait değildir. O'na sahip olana dek O'nu arayın.)

(Kişisel düşüncelerim — kelimenin ne kadar sık HER GÜN geçtiğine dikkat edin. Her gün devam ediyorlardı. Evden eve ekmek bölüyorlardı. Birbirlerini her gün teşvik ediyorlardı. Bu, pazar günü bir saat ve haftanın ortasında bir saat — iki kez ısınan bir koltuk ve hayatın geri kalanı kişinin kendi malı olan bir din değildir. İlk kilise bunu her gün, birlikte yaşadı ve Rab kurtulanları her gün onlara katıyordu. Bir sonraki toplantıya kadar bir kenara bırakılan iman, günahın aldatıcılığıyla katılaşan bir imandır. O bir ziyaret istemiyor. O bir hayat istiyor.)

(Kişisel düşüncelerim — Rab'bin ılık olanlara ne yaptığına dikkat edin. Sadece soğuk olana değil, ılık olana da — rahat olacak kadar din sahibi olan ama diri olacak kadar olmayan kişiye — O, onu ağzından tükürecektir. O'na bağlı kalmak, bir ipliğe tutunup Pazar günü sıcak, hafta boyunca soğuk kalmak değildir. Yanmaktır. O'nu mide bulandıran o orta hâlden ziyade, sıcak olmak, hatta soğuk olmak daha iyidir, diyor. O'nda kalın ve sonuna dek sizi yanmaya devam ettirmesine izin verin.)

(Şahsi düşüncelerim — Mesih'te bir bebek, Baba hayır dedikten sonra bile aleve uzanabilir. Bu, hâlâ öğrenmekte olan bir çocuğun sendelemesidir ve Baba bunu bilir. Yetişkin bir oğul veya kız evlat ise daha iyisini bilmelidir. Ama işte bunun merhameti: günah işlesek bile bir kenara atılmayız. Bir Avukatımız var — adil olan İsa Mesih — ki O daima diridir ve bizim adımıza Baba'ya daima konuşmaktadır. Böylece yeniden kalkarız. Adil bir adam yedi kez düşer ve yeniden kalkar. Kendimizi sınarız, yaptığımızı itiraf ederiz, ondan dönüp Baba'mızın işine geri döneriz, geçmişi arkada bırakarak — çünkü Tanrı günahlarımızı doğunun batıdan uzak olduğu kadar bizden uzaklaştırmıştır ve onları bir daha anmayacaktır. Ama bu merhameti bir bahaneye dönüştürmeyin. Hezekiel meselenin diğer yüzünü verir: doğruluğundan dönen ve günahı içinde ölen doğru bir adam, önceden sahip olduğu doğrulukla kurtulmayacaktır. Petrus, Yeni Ahit'te aynı tabloyu gösterir ve bunu yapmak için eski bir özdeyişi aktarır: kendi kusmuğuna dönen bir köpek, yıkanmış olup çamura dönen bir domuz — Rab'bi tanıyarak dünyanın kirliliğinden kurtulan, sonra ona geri dönen kişi, sonu başlangıcından daha kötü olan biri. Ve İsa, O'nun adına kötülük işleyenlere şöyle der: "Sizi hiç tanımadım." Şimdi bu kılıcın her iki tarafını da tutun ve hiçbirini körelmeyin. Rab, hiç kimsenin O'nun koyunlarını elinden kapamayacağını söyler — hiçbir düşman, hiçbir güç, hiçbir insan. Bu güvenlik gerçektir ve tutan bizim tutuşumuz değil, O'nun kavrayışıdır. Ama O'nun bu koyunları nasıl tanımladığına bakın: O'nun sesini işitirler ve O'nu takip ederler. Söz hiçbir yerde O'nun elinden koparılıp alınan bir koyun göstermez; kendi isteğiyle dönüp çamura yürüyen yıkanmış olanı gösterir. Kutsal Yazı bunların ikisini de tutar — kırılamayan el ve dönüp gitmemek için verilen uyarı — ve bunları kolay bir formülde eritmez, biz de eritmeyeceğiz. Düştüğünüzde umutsuzluğa kapılmayın: Avukat gerçektir ve eve giden yol açıktır. Serbestçe geri dönebileceğinizi de sanmayın: uyarı da gerçektir. Düşün, ama kalkın. Kalkın ve sona kadar dayanın.)

(Kişisel düşüncelerim — iyi dikkat edin: eğer inandığımız şey elçilerin vaaz ettikleriyle uyuşmuyorsa, yanlış olan BİZİZ, onlar değil. Onlar O'nu gördüler, O'nu işittiler ve O'nun tarafından gönderildiler. Tanrı'yı dinleyen, onları dinler. Bir öğretmeni elçilerin üzerine koymak, yanılgı ruhunu dinlemektir.)

(Kişisel düşüncelerim — havarilerin kendi çağında bile, bazı kişiler araya sızıp öğretiyi çarpıttı. Kendi çağımızda ise, öğretilenlerin çoğu yeni olduğuna, eski sözde kökü bulunmadığına ve doğru şekilde ele alınmadığına göre, bu durum ne kadar daha fazladır. Bir şey, birçok kişi ona inandığı için doğru değildir, insanların ağzında eski olduğu için de değildir. O şey, ancak elçilerin ilettikleriyle uyuştuğunda doğrudur.)

(Kişisel düşüncelerim — ve işte tam da o saattir bu: sağlam öğretiye tahammül etmeyen, bunun yerine kendilerine kalabalıklar halinde öğretmenler toplayan insanlar — kulaklarının kaşıntısını kaşıyacak, onlara işitmek istediklerini söyleyecek kadar çok öğretmen. Bir insan, her biri kendisiyle hemfikir olan ve her biri yanılan öğretmenlerden koca bir ev kurabilir. Hakikat hiçbir zaman çoğunluk tarafından ispatlanmamıştır, ona inananların sayısıyla hiçbir zaman doğru kılınmamıştır ve hiçbir zaman kulağı hoşnut etmek için eğilip bükülmemiştir. Hakikatten yüz çevir, ve döndürülürsün — söz böyle diyor — masallara.)

(Kişisel düşüncelerim — Tanrı'nın sözleri arasında seçim yapmakta özgür değiliz, kolay olanları alıp zor olanları bırakmakta. İnsan HER sözle yaşar. Ona bir şey eklemek ya da ondan bir şey çıkarmak, onu söyleyen Tanrı'nın önünde yalancı çıkmak demektir.)

(Kişisel düşüncelerim — birçok kişinin tüm iddiasını üzerine dayandırdığı taş işte burada: derler ki, ölmekte olan hırsız kurtulmuştur ve o hiç vaftiz edilmemiştir; bu yüzden vaftiz gerekli değildir. Şimdi bunu sözün ışığında tartalım ve gerçekte neye dayandığını görelim.)

(Kişisel düşüncelerim — şimdi hırsızı bu ışıkta tartın. Söz, onun vaftiz edilmediğini bir kere bile söylemez. Bu, insanların varsaydığı ve sonra kendi varsayımları üzerine koca bir doktrin kurdukları bir şeydir. Ama sözün gerçekten NE söylediğini dinleyin: Yeruşalim ve TÜM Yahudiye ve Şeria çevresindeki bütün ülke halkı çıkıp günahlarını itiraf ederek vaftiz oldular. Sıradan halk ve vergi tahsildarları vaftiz oldu. Fahişeler iman etti. Yalnızca Ferisiler ve şeriat bilginleri reddetti ve vaftiz olmadılar. Hırsız bir Ferisi değildi — o halktan biriydi, bir suçluydu, tam da Yahya'nın tövbe vaftizine akın eden türden biriydi. Ve çarmıhta tam da vaftizin var oluş amacı olan şeyi yaptı: günahını itiraf etti — yaptıklarımızın karşılığını çekiyoruz. Buna ek olarak, Rab'bin kendi öğrencilerinin, üç yıldan fazla bir süre boyunca, o topraklar boyunca Yahya'dan bile daha çok kişiyi vaftiz ettiği gerçeğini de ekleyin. Öyleyse gerçek, bahanenin tam tersidir: söz bizi hiç vaftiz olmamış bir hırsıza değil, hemen hemen kesinlikle diğerleriyle birlikte vaftiz EDİLMİŞ olan birine götürür. Ona dayananlar, aslında zaten yıkanmış olan bir adama dayanmışlardır.)

(Kişisel düşüncelerim — diyelim ki en kötü ihtimal doğru olsun, hiç vaftiz edilmemiş olsun: yine de bu, senin için bir kural değildir. O, yeni antlaşma yürürlüğe girmeden önce öldü. Bir vasiyet, onu yapan kişi hayattayken hiçbir güce sahip değildir, ve RAB henüz ölmemişti. Bu yüzden haydut, bu yeni antlaşmanın kapısı henüz açılmadan önce, eski günlerde insanların kabul edildiği şekilde kabul edildi. Ve o, eli ayağı çarmıha çakılmıştı, vaftiz olmak için aşağı inemezdi. Tanrı, bir kişiden yapabileceği şeyde itaat ister. Ölmekte olan bir adamın YAPAMADIĞI şey, yapabilen yaşayan bir adam için bahane değildir. Sen çarmıha çakılmış değilsin; itaat edebilirsin.)

(Kişisel düşüncelerim — böylece bütün bu bahane, kelimenin hiçbir zaman ifade etmediği bir varsayıma dayanmaktadır. Bu, kelimenin ortaya koyduğu açık kanıta aykırı durmaktadır. Bu, kum üzerine kurulmuş bir evdir ve onun çöküşü büyük olacaktır. Fakat emir kaya üzerinde durmaktadır ve o yerinden kımıldamamıştır: tövbe edin ve her biriniz vaftiz olun.)

(Kişisel düşüncelerim — yine de bunu bile saygıyla dinle, her şeyi zaten anladığını düşünen dikkatsiz bir varsayımla değil. Birçok kişi böyle varsaymış ve yanılmıştır. Ve size bu sözleri getiren bizler de her şeyi bildiğimizi iddia etmiyoruz. Biz de hâlâ öğrenciyiz ve söz tarafından ve gönderilmiş olanlar tarafından düzeltilmeye hazırız. Fakat elçilerin açıkça söylediklerini değiştirmeye cesaret edemeyiz. Bu yüzden kendiniz inceleyin: eğer yanılmışsak, söz bizi düzeltsin. Ama insanların seslerini Kuzu'nun elçilerinin sesinin üzerinde dinleyerek yoldan saptırılmamaya dikkat edin. Bu belirli soruya, İncil yüzeyde tam tersini şiddetle vurguluyor gibi görünse bile hâlâ bir şeye nasıl inanabileceğinize dair bir örnek olarak bu kadar ayrıntıyla bakıyoruz. Sözü doğru bir şekilde bölmeliyiz: ona bir şey ekleyemeyiz ve ondan bir şey çıkaramayız.)