تا به آخر پایدار ماندن — یک مطالعهٔ کتاب مقدس KJV با شماره‌های استرانگ

(افکار شخصی من — توجه کنید که کلمه «هر روز» چقدر تکرار می‌شود. آنان هر روز ادامه می‌دادند. از خانه‌ای به خانه‌ای نان را پاره می‌کردند. هر روز یکدیگر را تشویق می‌کردند. این دینی نیست که تنها یک ساعت در روز یکشنبه و یک ساعت در میانه‌ی هفته باشد — صندلی‌ای دوبار گرم‌شده، و باقی زندگی از آنِ خود شخص. کلیسای نخستین آن را هر روز، با هم، زندگی می‌کرد، و خداوند هر روز کسانی را که نجات می‌یافتند به آنان می‌افزود. ایمانی که تا نشست بعدی کنار گذاشته شود، ایمانی است که از فریب گناه سخت می‌گردد. او دیداری را نمی‌خواهد. او زندگی‌ای را می‌خواهد.)

(افکار شخصی من — توجه کنید که خداوند با ولرم‌ها چه می‌کند. نه فقط با سردها، بلکه با ولرم‌ها — کسی که فقط به اندازه‌ای دین دارد که راحت باشد، و نه به اندازه‌ای که زنده باشد — او را از دهان خود بیرون خواهد افکند. پیوسته ماندن با او این نیست که با نخی آویزان باشیم، یکشنبه گرم و تمام هفته سرد. پیوسته ماندن یعنی سوختن. او می‌گوید بهتر است داغ باشی، یا حتی سرد، تا آن حالت میانه‌ای که او را بیمار می‌کند. در او بمان، و بگذار او تو را تا پایان در حال سوختن نگاه دارد.)

(افکار شخصی من — نوزادی در مسیح ممکن است حتی پس از آن که پدر گفته «نه»، باز دست به سوی شعله دراز کند. این لغزش کودکی است که هنوز در حال آموختن است، و پدر این را می‌داند. اما پسر یا دختری بالغ باید بهتر بداند. ولی رحمت این‌جاست: حتی وقتی گناه می‌کنیم، دور انداخته نمی‌شویم. ما مدافعی داریم — عیسی مسیحِ عادل — که همواره زنده است و همواره از جانب ما با پدر سخن می‌گوید. پس دوباره برمی‌خیزیم. مرد عادل هفت بار می‌افتد و باز برمی‌خیزد. خود را می‌آزماییم، آنچه کرده‌ایم اعتراف می‌کنیم، از آن روی می‌گردانیم، و به کار پدر خود بازمی‌گردیم، و گذشته را پشت سر می‌گذاریم — زیرا خدا از پیش گناهان ما را به اندازه‌ی فاصله‌ی مشرق از مغرب دور کرده، و دیگر آن‌ها را به یاد نمی‌آورد. اما این رحمت را بهانه نکن. حزقیال روی دیگر سکه را نشان می‌دهد: مرد عادلی که از عدالت خود روی برگرداند و در گناه خویش بمیرد، به‌سبب عدالتی که پیش‌تر داشت نجات نخواهد یافت. پطرس نیز در عهد جدید همین تصویر را نشان می‌دهد، و برای این کار مثل قدیمی را نقل می‌کند: سگی که به قی خود بازمی‌گردد، خوکی شسته‌شده که به لجن بازمی‌گردد — کسی که از آلودگی جهان از راه شناخت خداوند رهایی یافته بود، و سپس به آن بازگشت، و در پایان بدتر از آغاز شد. و عیسی به آنانی که به نام او کار شرارت کردند می‌گوید: «هرگز شما را نشناختم.» اکنون هر دو تیغه‌ی این شمشیر را در دست نگاه‌دار، و هیچ‌یک را کند نکن. خداوند می‌گوید هیچ‌کس نمی‌تواند گوسفندان او را از دست او برباید — نه دشمنی، نه قدرتی، نه انسانی. این امنیت واقعی است، و این دست اوست که نگه می‌دارد، نه دست ما. اما ببین چگونه او این گوسفندان را وصف می‌کند: آن‌ها صدای او را می‌شنوند، و از او پیروی می‌کنند. کلام هرگز گوسفندی را نشان نمی‌دهد که از دست او ربوده شده باشد؛ بلکه آن شسته‌شده را نشان می‌دهد که به میل خود روی برمی‌گرداند و به سوی لجن بازمی‌گردد. کتاب مقدس هر دوی این‌ها را نگه می‌دارد — دستی که نمی‌توان گشود، و هشداری که از روی‌گردانی بازدارد — و آن‌ها را در یک فرمول آسان ذوب نمی‌کند، پس ما نیز چنین نخواهیم کرد. هنگامی که می‌افتی ناامید نشو: مدافع واقعی است، و راه بازگشت به خانه باز است. گمان نکن که می‌توانی آزادانه روی برگردانی: هشدار نیز واقعی است. بیفت، اما برخیز. برخیز، و تا پایان پایدار بمان.)

(افکار شخصی من — خوب توجه کنید: اگر آنچه ما باور داریم با آنچه رسولان اعلام کردند مطابقت نداشته باشد، پس ما اشتباه می‌کنیم، نه ایشان. آنان او را دیدند، و از او شنیدند، و از جانب او فرستاده شدند. هر که به خدا گوش می‌دهد، به ایشان گوش می‌دهد. برتر دانستن یک معلم از رسولان، گوش دادن به روح گمراهی است.)

(افکار شخصی من — حتی در روزگار خودِ رسولان نیز، افرادی نفوذ کردند و تعلیم را تحریف نمودند. چقدر بیشتر در روزگار ما، که بسیاری از آنچه تعلیم داده می‌شود تازه است، ریشه‌ای در کلام قدیم ندارد، و به‌درستی به کار گرفته نشده است. چیزی به این دلیل که بسیاری به آن باور دارند حقیقی نیست، و نه از این رو که در دهان مردم کهنه شده است. تنها زمانی حقیقی است که با آنچه رسولان تحویل دادند موافق باشد.)

(افکار شخصی من — و این دقیقاً همان ساعت است: مردمی که تعلیم درست را تحمل نمی‌کنند، بلکه برای خود معلمانی به تعداد انبوه گرد می‌آورند — هر چند نفری که خارش گوش‌هایشان را برطرف کنند، و آنچه را می‌خواهند بشنوند به ایشان بگویند. انسان می‌تواند خانه‌ای پر از معلمان بسازد، که همه با او موافق‌اند، و همه در اشتباه. حقیقت هرگز با اکثریت ثابت نشده، هرگز با شمار کسانی که آن را باور دارند حقیقی نگشته، و هرگز برای خوشایند گوش خم نشده است. از حقیقت روی برگردان، و برگردانده می‌شوی — کلام چنین می‌گوید — به سوی افسانه‌ها.)

(افکار شخصی من — ما آزاد نیستیم که از میان کلام خدا دست‌چین کنیم، سخنان آسان را نگاه داریم و سخنان دشوار را کنار بگذاریم. انسان به هر کلمه زندگی می‌کند. افزودن بر آن، یا کاستن از آن، یافت‌شدن به دروغگویی در برابر خدایی است که آن را گفته است.)

(افکار شخصی من — این است آن سنگی که بسیاری تمام استدلال خود را بر آن بنا می‌کنند: دزد در حال مرگ نجات یافت، می‌گویند، و او هرگز تعمید نگرفت؛ پس تعمید ضروری نیست. اکنون آن را در پرتو کلام بسنجیم، و ببینیم واقعاً بر چه چیزی استوار است.)

(افکار شخصی من — حالا این دزد را در این پرتو بسنجید. کلام هرگز حتی یک بار نگفته که او تعمید نگرفته بود. این چیزی است که مردم فرض می‌کنند، و سپس یک آموزه کامل را بر فرض خودشان بنا می‌کنند. اما به آنچه کلام واقعاً می‌گوید گوش دهید: اورشلیم، و تمامی یهودیه، و تمامی حوالی اردن بیرون آمدند و تعمید یافتند، در حالی که به گناهان خود اعتراف می‌کردند. مردم عادی و باجگیران تعمید گرفتند. فاحشه‌ها ایمان آوردند. تنها فریسیان و فقیهان امتناع کردند، و تعمید نگرفتند. آن دزد فریسی نبود — او یکی از مردم عادی بود، یک تبهکار، دقیقاً از همان نوعی که به سوی تعمید توبه یوحنا هجوم می‌آوردند. و بر روی صلیب او دقیقاً همان کاری را کرد که تعمید برای آن بود: او به گناه خود اعتراف کرد — ما به سزای اعمال خود می‌رسیم. به این بیفزایید این واقعیت را که شاگردان خود خداوند حتی بیشتر از یوحنا مردم را تعمید دادند، در سراسر آن سرزمین، طی بیش از سه سال. پس حقیقت برخلاف این بهانه است: کلام ما را به دزدی که هرگز تعمید نگرفته هدایت نمی‌کند، بلکه به کسی هدایت می‌کند که تقریباً به یقین همراه با دیگران تعمید گرفته بود. آنانی که بر او تکیه کرده‌اند، بر مردی تکیه کرده‌اند که پیشاپیش شسته شده بود.)

(افکار شخصی من — و فرض کنید بدترین حالت را، که او هرگز غسل تعمید نگرفت: حتی در آن صورت نیز او قاعده‌ای برای شما نیست. او پیش از آن که عهد جدید به اجرا درآید مرد. وصیت‌نامه تا زمانی که وصیت‌کننده زنده است اعتباری ندارد، و خداوند هنوز نمرده بود. پس آن دزد به همان شیوه‌ای که مردم در ایام گذشته، پیش از آن که در این عهد جدید هرگز گشوده شود، پذیرفته می‌شدند، پذیرفته شد. و او دست و پا بر صلیب کوبیده شده بود و نمی‌توانست فرود آید تا غسل تعمید گیرد. خدا از انسان اطاعت را در آنچه او قادر به انجام آن است می‌طلبد. آنچه که یک مرد در حال مرگ نمی‌توانست انجام دهد، بهانه‌ای برای مردی که زنده است و می‌تواند، نیست. شما بر صلیب کوبیده نشده‌اید؛ شما می‌توانید اطاعت کنید.)

(افکار شخصی من — پس تمام این بهانه بر فرضی استوار است که کلام هرگز آن را بیان نکرده است. این بر ضد شواهد آشکاری است که کلام ارائه می‌دهد. این خانه‌ای است که بر شن بنا شده، و سقوط آن عظیم خواهد بود. اما فرمان بر صخره استوار است، و تکان نخورده است: توبه کنید، و هر یک از شما تعمید گیرید.)

(این افکار شخصی من است — اما حتی این را نیز با احترام بشنو، و نه با این پیش‌فرض بی‌احتیاطانه که همه‌چیز را از پیش می‌دانی. بسیاری چنین پیش‌فرضی داشته‌اند و در اشتباه بوده‌اند. و ما که این سخنان را برای شما می‌آوریم، مدعی نیستیم که همه‌چیز را می‌دانیم. ما هنوز در حال آموختنیم و آماده‌ایم تا توسط کلام و توسط کسانی که فرستاده شده‌اند اصلاح شویم. اما جرأت نمی‌کنیم آنچه را که پیام‌آوران به‌روشنی گفته‌اند تغییر دهیم. پس خود آن را بررسی کن: اگر ما اشتباه کرده‌ایم، بگذار کلام ما را اصلاح کند. اما مراقب باش که با شنیدن صدای انسان‌ها بیش از صدای رسولان بره، به گمراهی کشیده نشوی. ما به این پرسش خاص با چنین دقتی نگاه می‌کنیم به‌عنوان نمونه‌ای از اینکه چگونه می‌توان همچنان چیزی را باور داشت حتی زمانی که کتاب‌مقدس در ظاهر به‌شدت به سوی دیگری فشار می‌آورد. ما باید کلام را به‌درستی تقسیم کنیم: نمی‌توانیم بر آن بیفزاییم، و نمی‌توانیم از آن کم کنیم.)