ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? — ਸਟ੍ਰੌਂਗਸ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ KJV ਬਾਈਬਲ ਅਧਿਐਨ

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਛੁਟਕਾਰਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ: ਉਹ ਲਹੂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਧੋਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਫ਼ੀ ਜੋ ਇਹ ਲਹੂ ਖ਼ਰੀਦਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਸਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੜ੍ਹੋ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੀ। ਜਿਸ ਚਿਹਰੇ ਨੇ ਤਾਰੇ ਬਣਾਏ ਸਨ, ਉਹ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੀ ਪਿੱਠ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਰੜੇ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹਾ ਲੰਘਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗਿਣਨ ਲਈ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇੱਕ ਵੀ ਕਿੱਲ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਸੀਨਾ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਪਿਆ। ਉਹ ਦਬਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ: ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਇਆ। ਹਰ ਕੋਰੜੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਰਾਈ ਸੀ, ਹਰ ਬੂੰਦ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗ ਨਿਕਲੇ — ਲਹੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਲਈ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋਬਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਥੋਂ ਕੋਈ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ। ਤੁਹਾਥੋਂ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਈ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦਿਓ। ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ, ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਖੰਭੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਸੀ — ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਯਿਸੂ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੰਭਾ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਲੀਬ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵੇਖਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੋਂ ਤੋਬਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ: ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਗਿਣਿਆ — ਬਿਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੀਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵੇਖੋ ਕਿ ਅਗਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ — ਉਸੇ ਰਾਤ, ਉਸੇ ਘੜੀ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਸਾਰੀ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਵਾਰ ਹੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਇੱਥੇ ਫ਼ਿਲਿੱਪੈ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 2 ਵਿੱਚ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ। ਦੋਵਾਂ ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੀ ਭੀੜ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ — ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਢੇ ਗਏ — ਇਸ ਲਈ ਪਤਰਸ ਨੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ: ਤੋਬਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਵੋ। ਜੇਲ੍ਹਦਾਰ ਅਜੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ — ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਉਸੇ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਦੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ, ਇੱਕ ਰਾਹ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਹ ਦਿਲ ਹੈ ਜੋ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਘੜੀ ਕਾਫ਼ੀ ਛੇਟੀ ਹੈ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੋਬਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦ, ਸਾਰੀ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ — ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਛਿਆਲੀ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਛਿਆਹਠ। ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਪੁਕਾਰਨ ਤੋਂ ਮੁੜੋ, ਮੁੜੋ, ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਪੁਕਾਰਨ ਤੋਬਾ ਕਰੋ ਤੱਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਤੱਕ, ਰਸੂਲਾਂ ਤੱਕ, ਜੀ ਉੱਠੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਤੱਕ — ਇੱਕ ਪੁਕਾਰ ਉਤਪਤ ਤੋਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਹੈ: ਮੁੜੋ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਅੰਤਹਕਰਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਹੈ: ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਲਹੂ ਦਾ ਅੰਤਹਕਰਨ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਉਠਾਏ ਜਾਣਾ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਉਹੀ ਸਚਾਈ ਹੈ। ਨਅਮਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੋੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: ਜਾ ਕੇ ਯਰਦਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਵਾਰ ਧੋ ਲਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹਨ — ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਸਧਾਰਨ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਠੇਡਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਰਦਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰ ਡੁਬਕੀ ਲਾਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਦੁਆਰਾ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਫੜੀ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਦਾਤ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਅਮਾਨ ਨੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਿਫਾ ਨਹੀਂ ਕਮਾਈ ਸੀ, ਜਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਸੱਪ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਕਮਾਈ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਹੱਈਆ ਕੀਤਾ; ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਸ਼ੇਖ਼ੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਉਹ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵਾਲਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਪਰ 1 ਪਤਰਸ 3:21 ਬਾਰੇ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ: ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਹੀ ਆਇਤ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਹਨ: ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ — ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਹਾਂ, ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੇ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਕਮਾਈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦਾਤ ਆਖਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋਤੇ ਗਏ। ਤਰਸੁਸ ਦੇ ਸੌਲੁਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੱਕ ਸਤਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਨਿੰਦਕ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਤਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਹਨਾਨਿਯਾਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ: ਉੱਠ, ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਸੁੱਟ। ਜੇ ਦੰਮਿਸਕ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੌਲੁਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਧੋ ਸਕੀ, ਪਰ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਧੋ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਿਸੇ ਸੌਖੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕੁਝ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਗੀ — ਵਿਰਸੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਅਗਾਊਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ — ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਸਵਾਲ ਸਾਫ਼ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਬਚਨ ਇਸਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੁੱਹਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਦੇ ਰਹੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਸ਼ਬਦ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ। ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘਰ-ਘਰ ਰੋਟੀ ਤੋੜੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਦੋ ਵਾਰ ਗਰਮ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਸੀਟ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਆਪਣੀ। ਪਹਿਲੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇਕੱਠੇ, ਜੀਵਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜੋ ਬਚਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜੋ ਅਗਲੀ ਸਭਾ ਤੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਧੋਖੇ ਰਾਹੀਂ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਹੀਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕੁਸੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਠੰਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੁਸੇ ਜਿਹੇ ਨਾਲ ਵੀ — ਉਹ ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਹਿਣ ਲਈ ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਊਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ — ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢ ਸੁੱਟੇਗਾ। ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਲਟਕਿਆ ਰਹੀਏ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਠੰਡੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਬਲਣਾ ਹੈ। ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਗਰਮ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਾਵੇਂ ਠੰਡਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਬਜਾਏ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਲਦੇ ਰੱਖਣ ਦਿਓ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਲਾਟ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਠੋਕਰ ਹੈ ਜੋ ਅਜੇ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਯਾ ਇਹ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੁੱਟੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਹੈ — ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਧਰਮੀ — ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਵਾਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫੇਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੀਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਛਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ — ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉੱਨਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਪੂਰਬ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਇਸ ਦਯਾ ਨੂੰ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੂਜਾ ਪੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਤਰਸ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਤਸਵੀਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਵਤ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੀ ਉਲਟੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਸੂਰਨੀ ਚਿੱਕੜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਕੋਈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲੋਂ ਬੁਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ। ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।" ਹੁਣ ਇਸ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਫੜੀ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁੰਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖੋਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ — ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਹੈ ਜੋ ਥਾਮਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਦੇਖੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਚਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਭੇਡ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖੋਹੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ; ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਸੂਰਨੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਚਿੱਕੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਹੱਥ ਜੋ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਾਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ — ਅਤੇ ਇਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌਖੇ ਫਾਰਮੂਲੇ ਵਿੱਚ ਢਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਢਾਲਾਂਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਿੱਗ ਪਓ ਤਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ: ਵਕੀਲ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਚੇਤਾਵਨੀ ਵੀ ਸੱਚੀ ਹੈ। ਡਿੱਗੋ, ਪਰ ਉੱਠੋ। ਉੱਠੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਹਿਣ ਕਰੋ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ: ਜੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਰਚਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਗ਼ਲਤ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸਿੱਖਿਅਕ ਨੂੰ ਰਸੂਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣਾ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੁਣਨਾ ਹੈ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਲੋਕ ਘੁਸ ਆਏ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਤਾਂ ਹੀ ਹੈ ਜੇ ਇਹ ਉਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕਾਂ ਨੇ ਸੌਂਪੀ ਸੀ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਘੜੀ ਹੈ: ਲੋਕ ਜੋ ਖਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਢੇਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਿੱਖਿਅਕ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਣਗੇ — ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸਣ ਜੋ ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿੱਖਿਅਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਘਰ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਗਲਤ ਹੋਵੇ। ਸੱਚ ਕਦੇ ਬਹੁਮਤ ਦੁਆਰਾ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਸੱਚ ਤੋਂ ਮੁੜੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੋੜ ਲਏ ਗਏ ਹੋ — ਬਚਨ ਇਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ — ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੱਲ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣਨ ਅਤੇ ਛਾਂਟਣ ਲਈ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਸੌਖਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਔਖਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਮਨੁੱਖ ਹਰੇਕ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਨਾ, ਜਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਘਟਾਉਣਾ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਝੂਠਾ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ ਹੈ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦਲੀਲ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਮਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੋਰ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਕਦੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਲਈ ਬਪਤਿਸਮਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਓ ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਬਚਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਤੋਲੀਏ, ਅਤੇ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਹੁਣ ਇਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਤੱਕੋ। ਸ਼ਬਦ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਲੋਕ ਧਾਰਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਾਰਨਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਿਧਾਂਤ ਖੜਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸੁਣੋ ਕਿ ਸ਼ਬਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਯਰੂਸ਼ਲਮ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਯਹੂਦਿਯਾ, ਅਤੇ ਯਰਦਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੇਸ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਸੂਲੀਆਂ ਨੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ। ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੋਰ ਕੋਈ ਫ਼ਰੀਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਪਰਾਧੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਕਿਸਮ ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਤੋਬਾ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਲਈ ਭੀੜ ਬਣਾ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਲਈ ਬਪਤਿਸਮਾ ਸੀ: ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕੀਤਾ — ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਲਾਇਕ ਫਲ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਜੋੜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਸਾਰੇ ਦੇਸ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ। ਸੋ ਸੱਚਾਈ ਬਹਾਨੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ: ਸ਼ਬਦ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਚੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਸਗੋਂ ਅਜਿਹੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਲੱਗਭਗ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧੋਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਅਤੇ ਮੰਨ ਲਓ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਗੱਲ, ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ: ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਸੀਅਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਿਤ ਹੈ, ਵਸੀਅਤ ਦਾ ਕੋਈ ਬਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਜੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਕਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਕ ਮਰ ਰਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਜੀਵਿਤ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਕਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੋਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਸੋ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਹਾਨਾ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਕਦੇ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਸਪਸ਼ਟ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਬਚਨ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਘਰ ਹੈ ਜੋ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਹੁਕਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਫਿਰਾਓ, ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਵੋ, ਹਰੇਕ ਜਨ।)

(ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ — ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਭਰੀ ਧਾਰਨਾ ਨਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦੇ ਹੋ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਧਾਰਨਾ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਗਲਤ ਸਾਬਤ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਇਹ ਬਚਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਦਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਹਿਮਾਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਈਏ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਖੋ: ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਬਚਨ ਸਾਨੂੰ ਸੁਧਾਰੇ। ਪਰ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੇਲੇ ਦੇ ਰਸੂਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਮਰਾਹ ਨਾ ਹੋ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ ਇੰਨੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਭਾਵੇਂ ਬਾਈਬਲ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।)