The Word Made Flesh — A Bible Study with Strong's Numbers

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: মীখা ৫:২ৰ এটা বাক্যই এই সমগ্র অধ্যয়নৰ দুয়োটা প্রান্ত ধাৰণ কৰি আছে। এই শাসনকৰ্তা এটা সৰু নগৰৰ পৰা আগবাহি আহিব। সৰু নগৰৰ পৰা আগবাহি আসিটো এটা আৰম্ভণী, এনে ঠাইত যিটোত এজন মানুহ খোজ কাঢ়ি যাব পাৰে। এই শাসনকৰ্তাৰ আগবাহি অহাসমূহ পুৰাকাল হইতেই, অনন্তকাল হইতেই। অনন্তকাল হইতে আগবাহি অহা মানে কোনো আৰম্ভণীয়েই নহয়। মীখাই দুয়োটা সত্যকেই একেটা বাক্যতে কৈছে। মীখাই এটাও সত্যকে সৰল কৰি কোৱা নাই।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: যিশাইয়া ৫৩:৯ পদ পঢ়ি তাৰ পিছত পুনৰ যিশাইয়া ৫৩:১০ পদ ক্রমান্বয়ে পঢ়ক। যিশাইয়া ৫৩:৯ পদত কৈছে যে সেই দাসজন মৃত আছিল আৰু এজন ধনী লোকৰ কবৰত মৈদাম দিয়া হৈছিল। যিশাইয়া ৫৩:১০ পদত কৈছে যে দাসজনৰ প্ৰাণটো পাপৰ বাবে বলিদান কৰাৰ পিছত, দাসজনে তাৰ বংশধৰক দেখিব আৰু তাৰ আয়ুস দীঘলীয়া হ'ব। এজন মৃত হৈ থাকিব লগা মানুহৰ বিষয়ে এই দুটা কথা একেসময়তে সত্য হোৱাটো সম্ভব নহয়। পুনৰুত্থানৰ কথা যিশাইয়াৰ এই অধ্যায়টোত লিখা হৈ আছে। পুনৰুত্থান ঘটনাৰ সাতশ বছৰ আগতেই এই অধ্যায়টোত পুনৰুত্থানৰ কথা লিখা হৈছিল।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: এইটো এটা আন্তরিক প্রশ্ন, যাৰ উত্তৰ কেতিয়াও শুনা নাথাকা এজন মানুহে মুখেৰে সুধিছিল। প্রশ্নটো হ'ল: ভাববাদীজনে কাৰ বিষয়ে কৈছে? উত্তৰটো ফিলিপৰ ব্যক্তিগত মত নহয়। ফিলিপ যিচয়া ৫৩ অধ্যায়ৰ সেই একেটা পদৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিছিল। ফিলিপে সেই পদৰ পৰাই যীশুৰ কথা প্রচার কৰিছিল। যিচয়া ৫৩ অধ্যায়ৰ বিষয়ে পাঁচনিসকলৰ নিজৰ ব্যাখ্যা আমাৰ বাবে লিখা হৈ আছে। যিচয়া ৫৩ অধ্যায়ৰ বিষয়ে পাঁচনিসকলৰ ব্যাখ্যাৰ কথা কাকো অনুমান কৰিব লগা নহয়।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: যিচয়া ৯:৬ পদত থকা দুটা ক্ৰিয়াপদৰ ক্ৰম চাওক। দুটা ক্ৰিয়াপদ একে নহয়। এই দুটা ক্ৰিয়াপদ সেই ক্ৰমত থকাটো দুৰ্ঘটনাজনিত নহয়। এটি শিশু জন্ম হয়। এজন পুত্ৰ দিয়া হয়। জন্ম হোৱাটোৱে বৰ্ণনা কৰে যে শিশুটি পৃথিৱীলৈ কেনেকৈ আহিল। দিয়া হোৱাটোৱে বৰ্ণনা কৰে যে ইতিমধ্যে অস্তিত্বত থকা এজন পুত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত কি ঘটিল। এতিয়া এই শিশুটিক দিয়া নামবোৰৰ কথা বিবেচনা কৰক। যিচয়া ৯:৬ পদে নকয় যে শিশুটি পৰাক্ৰমী ঈশ্বৰৰ দৰে হ’ব। যিচয়া ৯:৬ পদে কয় "তেওঁৰ নাম পৰাক্ৰমী ঈশ্বৰ বুলি কোৱা হ’ব।" তালিকাত থকা প্ৰথম নামটো, আশ্চৰ্য, pele (H6382)। Pele-এ বিচাৰকৰ্তৃসকল ১৩ অধ্যায়ত মানোহে পোৱা উত্তৰৰ সৈতে একেই মূল শব্দ ভগাই লয়, যেতিয়া তেওঁ এটা নাম বিচাৰিছিল কিন্তু পাব নোৱাৰিছিল। যিচয়া ৯:৬ পদত, নামটো দিয়া হয়।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: পাপে পৃথিৱীত প্ৰৱেশ কৰা সময়ত, বাগিচাত সাপক ঈশ্বৰে আদিপুস্তক ৩:১৫ পদ কৈছিল। আদিপুস্তক ৩:১৫ গোটেই বাইবেলখনৰ ভিতৰত এজন উদ্ধাৰকৰ্তাৰ প্ৰথম প্ৰতিজ্ঞা। লক্ষ্য কৰক এই পদটোত কাৰ বংশৰ নাম কোৱা হৈছে। শাস্ত্ৰৰ বাকী অংশত, পাৰিবাৰিক বংশধাৰা পুৰুষসকলৰ মাজেৰে অনুসৰণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ উদাহৰণ হ'ল অব্ৰাহামৰ বংশ আৰু দায়ূদৰ বংশ। ইয়াত, একেবাৰে আৰম্ভণিতে, একমাত্ৰ ঠাইত, উল্লেখ কৰা বংশধাৰা হ'ল তিৰোতাৰ বংশ। লক্ষ্য কৰক এই পদটোত থকা দুটা ঘাও, যিবোৰ একে আকাৰৰ নহয়। তিৰোতাৰ বংশৰ গোৰোহাটিত আঘাত লাগিব। সাপৰ মূৰটো গুড়ি কৰা হ'ব।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: গালাতীয়া ৪:৪ পদত কোৱা হৈছে যে ঈশ্বৰে নিজৰ পুত্ৰক প্ৰেৰণ কৰিলে। তাৰ পিছত গালাতীয়া ৪:৪ পদত কোৱা হৈছে যে পুত্ৰক নাৰীৰ পৰা জন্ম দিয়া হৈছিল। বাক্যটোত প্ৰেৰণৰ কথা প্ৰথমে উল্লেখ কৰা হৈছে। জন্মৰ কথা দ্বিতীয়তে উল্লেখ কৰা হৈছে। এই ক্ৰম গুৰুত্বপূৰ্ণ। কোনো ব্যক্তিক কোনো ঠাইৰ পৰা প্ৰেৰণ কৰা নহয়, যদিহে সেই ব্যক্তি ইতিমধ্যে সেই ঠাইত অস্তিত্ববান নাথাকে।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: দুয়োটা বিৱৰণৰ মাজৰ পাৰ্থক্যেই শিক্ষা। যিচয়া ৭:১৪ এ কয় তাই সন্তানৰ নাম ইম্মানুৱেল ৰাখিব। মথি ১:২৩ এ কয় তেওঁলোকে সন্তানৰ নাম ইম্মানুৱেল ৰাখিব। যিচয়াৰ বিৱৰণত এজনী মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানৰ নাম ৰাখে। মথিৰ বিৱৰণত সকলোৱে যীচুৰ নাম ৰাখে। মথিয়ে এনে এটা কামো কৰে যাৰ বাবে কোনো পাঠকক অনুমান কৰিব লগা নহয়। মথিয়ে থামি গৈ পাঠকৰ বাবে মথিৰ শুভবাৰ্তাৰ পাঠৰ ভিতৰতেই নামটোৰ অনুবাদ কৰি দিয়ে। যিকোনো শতিকাৰ কোনো পাঠকেই ইম্মানুৱেল নামৰ অৰ্থ বুজিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। ইম্মানুৱেলৰ অৰ্থ ঈশ্বৰ আমাৰ সৈতে। মথিয়ে ইও কোৱা নাই যে যীচুৰ জন্মই কেৱল মথিক যিচয়াৰ ভাববাণীৰ কথা মনত পেলাই দিছিল। মথিয়ে কয় যে যিচয়াৰ ভাববাণী পূৰ্ণ হ'বৰ বাবেই এই সকলোবোৰ কৰা হৈছিল।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: লূক ১:৩৪ ত মৰিয়মে সোধা প্ৰশ্নটো এটা যুক্তিসংগত প্ৰশ্ন। মানুহে এতিয়াও মৰিয়মে সোধা একেই প্ৰশ্নটো সোধে। মৰিয়মক দিয়া উত্তৰটো কোনো যুক্তি নহয়। মৰিয়মক দিয়া উত্তৰটো ঈশ্বৰে কৰিবলৈ ওলোৱা কামৰ এক ঘোষণা। লূক ১:৩২ ত উল্লেখ কৰা সিংহাসনটো লক্ষ্য কৰক: "তেওঁৰ পিতৃ দায়ূদৰ সিংহাসন।" এইটো সেই একেই সিংহাসন যিটোৰ বিষয়ে যিচয়া ৯:৭ এ কৈছিল যে সন্তানজনে তাত বহিব। এইটো সেই একেই ৰাজবংশ যাৰ বিষয়ে গীতমালা ১১০ লিখা হৈছিল।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: যোহন ১:১ পদে এটা শাৰীত তিনিটা উক্তি দিয়া হৈছে। এই তিনিটা উক্তিৰ প্ৰতিটোৰেই প্ৰয়োজন আছে। প্ৰথম উক্তিটো হ’ল "বাক্য আদিতে আছিল।" বাক্য, যি ঈশ্বৰৰ পুত্ৰই মানুহৰ দেহ ধাৰণ কৰাৰ আগতে ব্যৱহৃত এক উপাধি, তাৰ কোনো আৰম্ভণিৰ বিন্দু নাছিল। দ্বিতীয় উক্তিটো হ’ল "বাক্য ঈশ্বৰৰ সৈতে আছিল।" বাক্য কেৱল পিতৃ ঈশ্বৰৰ আন এটা নাম নহয়, কিয়নো এজন ব্যক্তি নিজৰ সৈতে থাকিব নোৱাৰে। তৃতীয় উক্তিটো হ’ল "বাক্য ঈশ্বৰ আছিল।" বাক্য ঈশ্বৰৰ কাষত থিয় হৈ থকা কোনো নিম্ন সত্তা নহয়। এই তিনিটা উক্তিৰ মাজৰ যিকোনো এটা আঁতৰাই দিলে যোহনে লিখা বাক্যতকৈ ভিন্ন এটা বাক্য হৈ পৰে।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: যোহন ১:১৪ পদত "বাস কৰিলে" শব্দটোৰ বাবে যোহনে ব্যৱহাৰ কৰা গ্ৰীক শব্দটো হৈছে স্কেনু (G4637)। স্কেনুৰ অৰ্থ হৈছে এখন তম্বু পাতি সেই তম্বুত বাস কৰা। পুৰাকালত, ঈশ্বৰে ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলক এখন তম্বু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ক'লে যাতে ঈশ্বৰে ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলৰ মাজত বাস কৰিব পাৰে। ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে সেই তম্বুখন ছাল, কাঠ, আৰু সোণেৰে নিৰ্মাণ কৰিছিল (যাত্ৰাপুস্তক ২৫:৮)। যোহন ১:১৪ পদত, একেই চিত্ৰখন পুনৰ আহে, কিন্তু তম্বুখন হৈছে এক মানৱ শৰীৰ। মৰুভূমিৰ তম্বুখন যোহনে বৰ্ণনা কৰা সত্যৰ এক আৰম্ভণিৰ চিত্ৰ আছিল। মৰুভূমিৰ তম্বুখনে যীচু খ্ৰীষ্টৰ শৰীৰৰ ফালে আগবঢ়াই সূচনা দিছিল। নতুন নিয়মে মৰুভূমিৰ তম্বুখনক এক ছাঁ বুলি চিনাক্ত কৰে, এক চিত্ৰ যিয়ে যীচু খ্ৰীষ্টৰ ফালে সূচনা দিয়ে, কিন্তু কেৱল নতুন নিয়মে সেই ছাঁয়ে কি ফালে সূচনা দিছিল সেয়া প্ৰকাশ কৰাৰ পিছতহে। যোহনে যোহন ১:১৪ পদত যীচু খ্ৰীষ্টৰ শৰীৰৰ বিষয়ে এই সত্য স্পষ্টভাৱে কৈছে।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: যীচুৱে যোহন ৫:৩৯-৪০ পদত এই কথা এনে লোকসকলক কৈছিল, যিসকলে সেই সময়ৰ প্ৰায় সকলো জীৱিত লোকতকৈ শাস্ত্ৰ বেছি জানিছিল। এই লোকসকলে শাস্ত্ৰ মুখস্থ কৰি পাঠ কৰিব পাৰিছিল। যীচুৱে এই লোকসকলক কৈছিল যে, তেওঁলোকে মুখস্থ কৰা গোটেই শাস্ত্ৰই তেওঁকেই সূচাই আছিল। যীচুৱে এই লোকসকলক কৈছিল যে, তথাপিও তেওঁলোকে জীৱন পাবলৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিব নিবিচাৰিব। শাস্ত্ৰৰ বাক্যবোৰ জনাটো, সেই বাক্যবোৰ যি ব্যক্তিৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে, তেওঁক জনাৰ সমান নহয়। জীৱনৰ বাবে সন্ধান কৰিবলৈ আন কোনো ঠাই নাই। যীচুৱে কোৱা নাছিল যে তোমালোকৰ অনুভৱবোৰ সন্ধান কৰা। যীচুৱে কৈছিল যে শাস্ত্ৰ সন্ধান কৰা।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: লূক ২৪:৪৪-৪৫ এ এই সমগ্ৰ অধ্যয়নে সোধা প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিয়ে। এই উত্তৰ যীচু মৃত্যুৰ পৰা তেওঁ পুনৰুত্থিত হোৱাৰ পাছত তেওঁৰ নিজৰ মুখৰ পৰাই আহিছে। যীচুৱে পুৰণি নিয়মৰ তিনিটা ভাগৰ নাম কৈছিল: মোচিৰ বিধান, ভাববাদীসকলৰ পুস্তক, আৰু গীতমালা। এই তিনিটা ভাগ একেলগে পুৰণি নিয়মৰ সম্পূৰ্ণ অংশ। যীচুৱে ক’লে যে গোটেই পুৰণি নিয়মতে তেওঁৰ বিষয়ে কথা আছে। যীচুৱে এইদৰে কোৱা নাছিল যে পুৰণি নিয়মৰ কেৱল কিছু অংশতহে তেওঁৰ বিষয়ে কথা আছে। তাৰ পিছত যীচুৱে শিষ্যসকলৰ বাবে দুটা পৃথক কাম কৰিছিল। যীচুৱে শিষ্যসকলৰ বাবে শাস্ত্ৰ মুকলি কৰিলে। যীচুৱে শিষ্যসকলৰ বুজাবুজি মুকলি কৰিলে। এজন লোকৰ এই দুয়োটা বস্তুৰ প্ৰয়োজন। এজন লোকে গোটেই বাইবেলখন হাতত ললেও, সেই বাইবেলত যীচুক দেখিবলৈ যীচুৱে তেওঁৰ চকু মুকলি কৰাৰ প্ৰয়োজন হয়। বাইবেল পঢ়ক। যীচুক বাইবেলখন আপোনালৈ মুকলি কৰি দিবলৈ কওক। বাইবেল পঢ়ি থাকক।)

(মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তা: যোহনে ১ যোহন ১:১ ত ইন্দ্ৰিয়সমূহ ইচ্ছাকৃতভাৱে তালিকাভুক্ত কৰিছে: শুনা, দেখা, ভালদৰে চোৱা, আৰু নিজৰ হাতেৰে চুই চোৱা। যোহনে কোনো অনুভৱ বা ধাৰণাৰ বৰ্ণনা কৰা নাই। যোহনে এজন ব্যক্তিৰ বৰ্ণনা কৰি আছে, যাৰ লগত তেওঁ আহাৰ খাইছিল। একে বাক্যতে, যোহনে সেই ব্যক্তিজনক "সেই অনন্ত জীৱন, যি পিতৃৰ লগত আছিল" বুলি কৈছে। পাঁচনিসকলে হাতেৰে চুই চোৱা ব্যক্তিজনেই সেই একেজন ব্যক্তি, যি আৰম্ভণিৰ আগতেই পিতৃৰ লগত আছিল। এইটোৱেই ১ যোহন ১:১-৩ ৰ সম্পূৰ্ণ দাবী। যোহনে কয় যে তেওঁ এই দাবীৰ এজন সাক্ষী, এই দাবীৰ বিষয়ে এজন তত্ত্ববিদ নহয়।)