The Word Made Flesh — A KJV Bible Study with Strong's Numbers

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι ἔννοιαι· μία περίοδος ἐν τῷ Μιχαίᾳ εʹ 2 ἀμφοτέρας τὰς ἄκρας ταύτης ὅλης τῆς μελέτης ἔχει. οὗτος ὁ ἄρχων ΕΞΕΛΕΥΣΕΤΑΙ ἐκ πόλεως μικρᾶς. τὸ ἐξελθεῖν ἐκ πόλεως μικρᾶς ἀρχή ἐστιν, ἐν τόπῳ εἰς ὃν ἄνθρωπος πεζῇ πορευθῆναι δύναται. αἱ δὲ ΕΞΟΔΟΙ τούτου τοῦ ἄρχοντος ἀπ' ἀρχῆς εἰσιν, ἀπ' αἰῶνος. αἱ ἐξ αἰῶνος ἔξοδοι οὐδεμίαν ὅλως ἀρχὴν ἔχουσιν. ὁ Μιχαίας ἀμφοτέρας τὰς ἀληθείας ἐν τῇ αὐτῇ περιόδῳ λέγει. ὁ Μιχαίας οὐδετέραν τῶν ἀληθειῶν μαλάσσει.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις· ἀνάγνωθι τὸ Ἠσαΐου 53:9 καὶ εἶτα πάλιν τὸ Ἠσαΐου 53:10, κατὰ τάξιν. Τὸ Ἠσαΐου 53:9 λέγει ὅτι ὁ παῖς ΤΕΘΝΗΚΕΙ καὶ ἐτάφη ἐν τάφῳ πλουσίου ἀνδρός. Τὸ Ἠσαΐου 53:10 λέγει ὅτι, ἐπειδὰν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς γένηται προσφορὰ περὶ ἁμαρτίας, ὁ παῖς ΟΨΕΤΑΙ τὸ σπέρμα αὑτοῦ καὶ ΜΑΚΡΥΝΕΙ τὰς ἡμέρας αὑτοῦ. Ταῦτα τὰ δύο οὔκ ἔνεστιν ἄμφω ἀληθῆ εἶναι περὶ ἀνδρός ὃς νεκρὸς μένει. Ἡ ἀνάστασις γεγραμμένη ἔστιν ἐν τῷ κεφαλαίῳ τούτῳ τοῦ Ἠσαΐου. Ἡ ἀνάστασις γεγραμμένη ἔστιν ἐν τῷ κεφαλαίῳ τούτῳ ἑπτακόσια ἔτη πρὸ τοῦ τὴν ἀνάστασιν γενέσθαι.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι· Τοῦτο ἐρώτημά ἐστιν εἰλικρινές, μεγαλοφώνως ἐρωτηθὲν ὑπὸ ἀνδρός, ὃς οὐδέποτε τὴν ἀπόκρισιν ἤκουσεν. Τὸ ἐρώτημά ἐστι· περὶ τίνος ὁ προφήτης λέγει; Ἡ ἀπόκρισις οὐκ ἔστιν ἰδία γνώμη τοῦ Φιλίππου. Ὁ Φίλιππος ἤρξατο ἀπ᾽ αὐτοῦ τοῦ χωρίου ἐν τῷ Ἠσαΐᾳ νγʹ. Ὁ Φίλιππος τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τούτου τοῦ χωρίου ἐκήρυξεν. Ἡ αὐτῶν τῶν ἀποστόλων ἀνάγνωσις τοῦ Ἠσαΐου νγʹ ἡμῖν γέγραπται. Οὐδεὶς ὀφείλει εἰκάζειν περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἀναγνώσεως τοῦ Ἠσαΐου νγʹ.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι· Σκόπει τὴν τάξιν τῶν δύο ῥημάτων ἐν τῷ Ἠσαΐᾳ θ 6. Τὰ δύο ῥήματα οὐκ ἔστι τὸ αὐτὸ ῥῆμα. Οὐ κατὰ τύχην τεταγμένα εἰσὶ τῇ τάξει ταύτῃ. Παιδίον ΓΕΓΕΝΝΗΤΑΙ. Υἱὸς ΔΕΔΟΤΑΙ. Τὸ γεννηθῆναι δηλοῖ πῶς τὸ παιδίον εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθεν. Τὸ δοθῆναι δηλοῖ τί συνέβη Υἱῷ ἤδη ὄντι. Νῦν δὲ σκόπει τὰ ὀνόματα τὰ δοθέντα τῷ παιδίῳ τούτῳ. Ὁ Ἠσαΐας θ 6 οὐ λέγει ὅτι τὸ παιδίον ἔσται ὅμοιον τῷ ἰσχυρῷ Θεῷ. Ὁ Ἠσαΐας θ 6 λέγει· «καὶ κληθήσεται τὸ ὄνομα αὐτοῦ Θεὸς ἰσχυρός». Τὸ πρῶτον ὄνομα τοῦ καταλόγου, Θαυμαστός, ἐστὶ πελε (H6382). Τὸ πελε τὴν αὐτὴν ῥίζαν ἔχει τῇ ἀποκρίσει ἣν ἔλαβε Μανωὲ ἐν τοῖς Κριταῖς ιγ, ὅτε ὄνομα ᾔτησε καὶ οὐκ ἠδυνήθη λαβεῖν. Ἐν δὲ τῷ Ἠσαΐᾳ θ 6, τὸ ὄνομα δίδοται.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι: Ὁ Θεὸς ἐλάλησε τὸ τῆς Γενέσεως τρίτου κεφαλαίου δέκατον πέμπτον ἔπος πρὸς τὸν ὄφιν ἐν τῷ παραδείσῳ, καθ' ὃν καιρὸν ἡ ἁμαρτία εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον. Τοῦτο τὸ ἔπος ἐστὶν ἡ πρώτη ἐπαγγελία λυτρωτοῦ ἐν ὅλῃ τῇ Γραφῇ. Πρόσεχε τίνος τὸ σπέρμα ὀνομάζεται ἐν τούτῳ τῷ ἔπει. Διὰ παντὸς τοῦ λοιποῦ τῆς Γραφῆς, ἡ τοῦ γένους διαδοχὴ ἴχνη ἔχει διὰ τῶν ἀνδρῶν. Παραδείγματα εἰσὶ τὸ σπέρμα τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τὸ σπέρμα τοῦ Δαυίδ. Ἐνταῦθα δέ, ἅπαξ, ἐν αὐτῇ τῇ ἀρχῇ, ἡ ὀνομαζομένη διαδοχὴ ἐστὶ τὸ σπέρμα τῆς ΓΥΝΑΙΚΟΣ. Πρόσεχε ἔτι τὰ δύο τραύματα ἐν τούτῳ τῷ ἔπει, ἃ οὐκ ἔστιν ἴσα τὸ μέγεθος. Ἡ πτέρνα τοῦ σπέρματος τῆς γυναικὸς τιτρώσκεται. Ἡ κεφαλὴ τοῦ ὄφεως συντρίβεται.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διανοήσεις· Ἡ πρὸς Γαλάτας 4:4 λέγει ὅτι ὁ Θεὸς ΕΞΑΠΕΣΤΕΙΛΕ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρὸς Γαλάτας 4:4 ἔπειτα λέγει ὅτι ὁ Υἱὸς ΕΓΕΝΕΤΟ ΕΚ ΓΥΝΑΙΚΟΣ. Ἡ ἀποστολὴ πρῶτον ὀνομάζεται ἐν τῇ προτάσει. Ἡ γέννησις δεύτερον ὀνομάζεται ἐν τῇ προτάσει. Αὕτη ἡ τάξις σημασίαν ἔχει. Οὐδεὶς ἀποστέλλεται ἀπό τινος τόπου, εἰ μὴ οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤδη ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ ὑπῆρχεν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις: Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο ἀφηγήσεων αὕτη ἐστὶν ἡ διδασκαλία. Ἡσαΐας ζ' 14 λέγει ὅτι ΑΥΤΗ καλέσει τὸ ὄνομα τοῦ παιδίου Ἐμμανουήλ. Ματθαῖος α' 23 λέγει ὅτι ΑΥΤΟΙ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ. Ἐν τῇ τοῦ Ἡσαΐου ἀφηγήσει μία μήτηρ ὀνομάζει τὸ βρέφος αὐτῆς. Ἐν τῇ τοῦ Ματθαίου ἀφηγήσει πάντες ὀνομάζουσι τὸν Ἰησοῦν. Ὁ δὲ Ματθαῖος ποιεῖ τι ἔτι, ὃ οὐδεὶς ἀναγνώστης ὀφείλει εἰκάζειν. Ὁ Ματθαῖος ἵσταται καὶ ἑρμηνεύει τὸ ὄνομα τῷ ἀναγνώστῃ, ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ κειμένου τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Οὐδεὶς ἀναγνώστης ἐν οὐδενὶ αἰῶνι δύναται ἀγνοῆσαι τί σημαίνει τὸ ὄνομα Ἐμμανουήλ. Ἐμμανουήλ σημαίνει Ὁ Θεὸς μεθ' ἡμῶν. Ὁ Ματθαῖος οὐδὲ λέγει ὅτι ἡ γέννησις τοῦ Ἰησοῦ μόνον ὑπέμνησε τὸν Ματθαῖον τῆς προφητείας τοῦ Ἡσαΐου. Ὁ Ματθαῖος λέγει ὅτι πάντα ταῦτα ΕΓΕΝΕΤΟ ἵνα ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐου ΠΛΗΡΩΘῇ.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις· ἡ ἐρώτησις τῆς Μαρίας ἐν τῷ κατὰ Λουκᾶν, κεφάλαιον α', στίχος λδ', ἐρώτησίς ἐστιν εὔλογος. Ἔτι καὶ νῦν οἱ ἄνθρωποι τὴν αὐτὴν ἐρώτησιν ἐρωτῶσιν ἣν ἡ Μαρία ἠρώτησεν. Ἡ ἀπόκρισις ἡ τῇ Μαρίᾳ δοθεῖσα οὔκ ἐστιν ἐπιχείρημα. Ἡ ἀπόκρισις ἡ τῇ Μαρίᾳ δοθεῖσα ἀγγελία ἐστὶ περὶ τοῦ ὅ μέλλει ὁ Θεὸς ποιεῖν. Ἐπίστησον τὸν θρόνον τὸν ὀνομασθέντα ἐν τῷ κατὰ Λουκᾶν, κεφάλαιον α', στίχος λβ'· «τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ». Οὗτος ὁ αὐτὸς θρόνος ἐστὶν ὃν ὁ Ἠσαΐας, κεφάλαιον θ', στίχος ζ', εἶπε τὸ παιδίον καθεδεῖσθαι. Οὗτος ὁ αὐτὸς βασιλικὸς οἶκός ἐστι περὶ οὗ ὁ Ψαλμὸς ρι' ἐγράφη.)

(Οἱ ἴδιοι μου λογισμοί· Ἰωάννης αʹ 1 δίδωσι τρεῖς ἀποφάνσεις ἐν μιᾷ γραμμῇ. Ἑκάστη τῶν τριῶν ἀποφάνσεων ἀναγκαία ἐστίν. Ἡ πρώτη ἀπόφανσις ἐστίν· «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος.» Ὁ Λόγος, τίτλος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πρὸ τοῦ ἀναλαβεῖν σῶμα ἀνθρώπινον, οὐκ εἶχεν ἀρχήν. Ἡ δευτέρα ἀπόφανσις ἐστίν· «ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν.» Ὁ Λόγος οὐκ ἔστιν ἁπλῶς ἕτερον ὄνομα τοῦ Θεοῦ Πατρός, διότι πρόσωπον οὐ δύναται εἶναι μεθ' ἑαυτοῦ. Ἡ τρίτη ἀπόφανσις ἐστίν· «Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.» Ὁ Λόγος οὐκ ἔστιν ὂν κατώτερον ἱστάμενον παρὰ τῷ Θεῷ. Ἡ ἀφαίρεσις μιᾶς τῶν τριῶν ἀποφάνσεων ποιεῖ πρότασιν ἑτέραν τῆς προτάσεως ἣν ἔγραψεν ὁ Ἰωάννης.)

(Αἱ ἴδιαι μου ἔννοιαι· Ἡ Ἑλληνικὴ λέξις ἣν χρῆται ὁ Ἰωάννης διὰ τὸ "ἐσκήνωσε" ἐν Ἰωάννου 1:14 ἐστὶ σκηνόω (G4637). Σκηνόω σημαίνει σκηνὴν πήξαι καὶ ἐν αὐτῇ τῇ σκηνῇ οἰκεῖν. Ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις, ὁ Θεὸς εἶπε τῷ λαῷ Ἰσραὴλ σκηνὴν οἰκοδομῆσαι, ἵνα ὁ Θεὸς οἰκήσῃ μετὰ τοῦ λαοῦ Ἰσραήλ. Ὁ λαὸς Ἰσραὴλ ᾠκοδόμησε ταύτην τὴν σκηνὴν ἐκ δερμάτων, ξύλου, καὶ χρυσίου (Ἔξοδος 25:8). Ἐν Ἰωάννου 1:14, ἡ αὐτὴ εἰκὼν ἐπανέρχεται, ἀλλ' ἡ σκηνὴ ἐστὶ σῶμα ἀνθρώπινον. Ἡ σκηνὴ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἦν πρώιμος εἰκὼν τῆς ἀληθείας ἣν ὁ Ἰωάννης περιγράφει. Ἡ σκηνὴ ἐν τῇ ἐρήμῳ προεδείκνυε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ Καινὴ Διαθήκη ταυτίζει τὴν σκηνὴν ἐν τῇ ἐρήμῳ ὡς σκιάν, εἰκόνα δεικνύουσαν τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, μόνον ἀφοῦ ἡ Καινὴ Διαθήκη ἀποκαλύπτει τί ἡ σκιὰ ἐδείκνυεν. Ὁ Ἰωάννης σαφῶς λέγει ταύτην τὴν ἀλήθειαν περὶ τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν Ἰωάννου 1:14.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις· Ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῦτο ἐν Ἰωάννου 5:39-40 πρὸς ἄνδρας οἳ ἐγίνωσκον τὰς Γραφὰς ἄμεινον ἢ σχεδὸν πᾶς ἄλλος ζῶν κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρόν. Οὗτοι οἱ ἄνδρες ἐδύναντο ἀπὸ μνήμης λέγειν τὰς Γραφάς. Ὁ Ἰησοῦς εἶπε τούτοις τοῖς ἀνδράσιν ὅτι πᾶσα ἡ Γραφὴ ἣν οὗτοι οἱ ἄνδρες ἀπεστήθιζον ἐδείκνυεν πρὸς αὐτόν. Ὁ Ἰησοῦς εἶπε τούτοις τοῖς ἀνδράσιν ὅτι ὅμως οὗτοι οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν ἵνα λάβωσι ζωήν. Τὸ γινώσκειν τοὺς λόγους τῆς Γραφῆς οὐκ ἔστι τὸ αὐτὸ τῷ γινώσκειν τὸ πρόσωπον περὶ οὗ οἱ λόγοι λέγουσιν. Οὐκ ἔστιν ἄλλος τόπος εἰς ὃν δεῖ βλέπειν διὰ ζωήν. Ὁ Ἰησοῦς οὐκ εἶπεν, Ἐρευνᾶτε τὰ αἰσθήματα ὑμῶν. Ὁ Ἰησοῦς εἶπεν, Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφάς.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι· τὸ κατὰ Λουκᾶν κδ΄ 44-45 δίδωσι τὴν ἀπόκρισιν πρὸς τὸ ἐρώτημα ὃ πᾶσα αὕτη ἡ μελέτη ζητεῖ. Αὕτη ἡ ἀπόκρισις ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἰησοῦ ἐστιν, μετὰ τὸ ἀναστῆναι αὐτὸν ἐκ τοῦ τάφου. Ὁ Ἰησοῦς ὠνόμασε τρία μέρη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης· τὸν νόμον Μωϋσέως, τοὺς προφήτας, καὶ τοὺς ψαλμούς. Ταῦτα τὰ τρία μέρη ὁμοῦ ἡ ὅλη Παλαιὰ Διαθήκη εἰσίν. Ὁ Ἰησοῦς εἶπεν ὅτι πᾶσα ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶχεν ἐν ἑαυτῇ πράγματα περὶ αὐτοῦ. Ὁ Ἰησοῦς οὐκ εἶπεν ὅτι μόνον μέρος τι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶχεν ἐν ἑαυτῷ πράγματα περὶ αὐτοῦ. Ὁ Ἰησοῦς τότε δύο χωριστὰ πράγματα ἐποίησε τοῖς μαθηταῖς. Ὁ Ἰησοῦς διήνοιξε τὰς ΓΡΑΦΑΣ τοῖς μαθηταῖς. Ὁ Ἰησοῦς διήνοιξε τὴν ΣΥΝΕΣΙΝ τῶν μαθητῶν. Ἄνθρωπός τις ἀμφοτέρων τούτων χρείαν ἔχει. Ἄνθρωπός τις δύναται κρατεῖν ὅλην τὴν Βίβλον ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ καὶ ὅμως χρείαν ἔχειν τοῦ Ἰησοῦ ἵνα ἀνοίξῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ πρὸς τὸ ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν ἐν τῇ Βίβλῳ. Ἀνάγνωθι τὴν Βίβλον. Αἴτησον τὸν Ἰησοῦν ἵνα ἀνοίξῃ σοι τὴν Βίβλον. Ἐξακολούθει ἀναγινώσκων τὴν Βίβλον.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις: ὁ Ἰωάννης καταλέγει τὰς αἰσθήσεις ἐπίτηδες ἐν τῇ πρώτῃ ἐπιστολῇ αὐτοῦ αʹ, αʹ: ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν, ὃ ἐθεασάμεθα, καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν. Ὁ Ἰωάννης οὐ περιγράφει αἴσθημά τι ἢ ἰδέαν τινά. Ὁ Ἰωάννης περιγράφει πρόσωπον μεθ' οὗ συνέφαγεν. Ἐν τῇ αὐτῇ περιόδῳ, ὁ Ἰωάννης ὀνομάζει τὸ πρόσωπον ἐκεῖνο «τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν Πατέρα.» Τὸ πρόσωπον ὃ οἱ ἀπόστολοι ἐψηλάφησαν ταῖς χερσὶν αὐτῶν ἐστι τὸ αὐτὸ πρόσωπον ὃ ἦν πρὸς τὸν Πατέρα πρὸ τῆς ἀρχῆς. Τοῦτό ἐστιν ὅλον τὸ κήρυγμα τῆς πρώτης Ἰωάννου, αʹ, αʹ-γʹ. Ὁ Ἰωάννης δηλοῖ ὅτι αὐτὸς ἐστι μάρτυς τούτου τοῦ κηρύγματος, οὐχὶ θεωρητικός τις περὶ τούτου τοῦ κηρύγματος.)