शरीरीभूतः शब्दः — स्ट्रॉङ्ग्संख्यायुक्तः केजेवी-बाइबिल-अध्ययनम्

(मम व्यक्तिगतविचाराः: मीखा ग्रन्थस्य ५:२ एकं वाक्यं अस्य सम्पूर्णाध्ययनस्य उभौ अन्तौ धारयति। अयं शासकः एकस्मात् लघुनगरात् निर्गच्छति। लघुनगरात् निर्गमनम् आरम्भः अस्ति, यत्र मनुष्यः पादाभ्यां गन्तुं शक्नोति। अस्य शासकस्य निर्गमनानि पुरातनकालात्, सनातनकालात् सन्ति। सनातनकालात् निर्गमनं कदापि आरम्भः न भवति। मीखा उभे सत्ये एकस्मिन् एव वाक्ये कथयति। मीखा किमपि सत्यं न मृदूकरोति।)

(मम व्यक्तिगतविचाराः: यशायाहः ५३:९ पठत ततः यशायाहः ५३:१० पुनः क्रमेण पठत। यशायाहः ५३:९ कथयति यत् सः सेवकः मृतः आसीत् धनिकस्य पुरुषस्य समाधौ च निहितः। यशायाहः ५३:१० कथयति यत् सेवकस्य आत्मा पापार्थं बलिः कृते सति सः सेवकः स्वस्य बीजं द्रक्ष्यति स्वस्य दिनानि च दीर्घीकरिष्यति। एतौ द्वौ कथनौ मृतः तिष्ठतः पुरुषस्य विषये उभौ सत्यौ भवितुं न शक्नुतः। पुनरुत्थानम् यशायाहस्य अस्मिन् अध्याये लिखितम् अस्ति। पुनरुत्थानं घटितुं पूर्वं सप्तशतवर्षाणि पूर्वमेव एतस्मिन् अध्याये लिखितम् अस्ति।)

(मम व्यक्तिगतविचाराः- इदम् एकं सत्यं प्रश्नम्, येन पुरुषेण उत्तरं कदापि न श्रुतं तेन उच्चैः पृष्टम्। प्रश्नः अस्ति- भविष्यद्वक्ता कस्य विषये कथयति? उत्तरं फिलिप्पस्य निजमतं न अस्ति। फिलिप्पः यशायाहस्य ५३ अध्यायस्य तस्मिन् एव श्लोके आरब्धवान्। फिलिप्पः तस्मात् श्लोकात् यीशुं प्रचारितवान्। प्रेरितानां स्वयं यशायाहस्य ५३ अध्यायस्य पाठनं अस्मदर्थं लिखितम् अस्ति। कस्यापि प्रेरितानां यशायाहस्य ५३ अध्यायस्य पाठनविषये अनुमानं कर्तुं न आवश्यकम्।)

(मम स्वकीयाः विचाराः: यशायाह ९:६ इत्यस्य श्लोकस्य क्रियापदद्वयस्य क्रमं पश्यत। तौ क्रियापदे समाने न स्तः। तौ क्रियापदे तस्मिन् क्रमे आकस्मिकतया न स्थिते। बालकः जायते। पुत्रः दीयते। जन्म इति तत् वर्णयति यत् कथं बालकः जगति आगतः। दान इति तत् वर्णयति यत् पूर्वमेव विद्यमानस्य पुत्रस्य किम् अभवत्। अधुना अस्मै बालकाय दत्तानि नामानि विचारयत। यशायाह ९:६ न कथयति यत् बालकः महाबलं ईश्वरम् इव भविष्यति। यशायाह ९:६ कथयति यत् "तस्य नाम 'महाबलः ईश्वरः' इति आहूयिष्यते।" सूचीयां प्रथमं नाम, अद्भुतः, पेले (H6382) इति अस्ति। पेले इत्यस्य तदेव मूलम् अस्ति यत् मानोहेन न्यायाधीशानां पुस्तके १३ अध्याये प्राप्तम्, यदा सः नाम अयाचत परं न प्राप्तवान्। यशायाह ९:६ इत्यत्र नाम दत्तम् अस्ति।)

(मम स्वकीयाः विचाराः: ईश्वरः उद्याने सर्पं प्रति उत्पत्तिः ३:१५ इति वचनम् अवदत्, यदा पापं जगति प्रविष्टवत्। उत्पत्तिः ३:१५ सम्पूर्णे धर्मग्रन्थे उद्धारकस्य प्रथमा प्रतिज्ञा अस्ति। लक्ष्यताम् एतस्मिन् श्लोके कस्य बीजस्य नाम उक्तम्। धर्मग्रन्थस्य शेषभागे कुलपरम्परा पुरुषैः एव अनुसृता। उदाहरणानि सन्ति अब्राहामस्य बीजं, दाऊदस्य बीजं च। अत्र, एकवारं, आदितः एव, या परम्परा नामिता सा स्त्रियाः बीजम् अस्ति। लक्ष्यताम् अपि एतस्मिन् श्लोके द्वे क्षते, ये समानपरिमाणे न स्तः। स्त्रियाः बीजस्य पार्ष्णिः क्षतं भवति। सर्पस्य शिरः चूर्णितं भवति।)

(मम स्वकीयाः विचाराः: गलातीयपत्रे ४:४ उक्तं यत् ईश्वरः स्वपुत्रं प्रेषितवान्। गलातीयपत्रे ४:४ पुनः उक्तं यत् पुत्रः स्त्रीतः जातः अभवत्। वाक्ये प्रेषणं प्रथमं कथितम्। जन्म द्वितीयं कथितम्। एषः क्रमः महत्त्वपूर्णः अस्ति। कश्चन जनः कुतश्चित् स्थानात् न प्रेष्यते यदि सः जनः तत्र स्थाने पूर्वमेव न आसीत्।)

(मम व्यक्तिगतविचाराः: द्वयोः वृत्तान्तयोः भेदः एव शिक्षा अस्ति। यशायाह 7:14 वदति यत् सा (SHE) बालकस्य नाम इम्मानुएल इति आह्वास्यति। मत्तिः 1:23 वदति यत् ते (THEY) बालकस्य नाम एम्मानुएल इति आह्वास्यन्ति। यशायाहस्य वृत्तान्ते एका माता स्वशिशोः नाम ददाति। मत्तेः वृत्तान्ते सर्वे जनाः यीशोः नाम ददति। मत्तिः अपि तादृशं किमपि करोति यत् पाठकेन अनुमातुं न आवश्यकम्। मत्तिः विरम्य पाठकार्थं नाम्नः अर्थं स्वयमेव मत्तिसुसमाचारग्रन्थस्य अन्तः एव अनुवदति। कस्मिन्नपि शतके कोऽपि पाठकः एम्मानुएल इति नाम्नः अर्थं न विस्मर्तुं शक्नोति। एम्मानुएलस्य अर्थः अस्ति ईश्वरः अस्माभिः सह। मत्तिः अपि न वदति यत् यीशोः जन्म केवलं मत्तिं यशायाहस्य भविष्यद्वाण्याः स्मारयति। मत्तिः वदति यत् एतत् सर्वं कृतम् (DONE) आसीत् यथा यशायाहस्य भविष्यद्वाणी पूर्णा (FULFILLED) भवेत्।)

(मम व्यक्तिगतविचाराः: लूकः १:३४ इत्यत्र मरियमः प्रश्नः युक्तियुक्तः प्रश्नः अस्ति। जनाः अद्यापि तमेव प्रश्नं पृच्छन्ति यं मरियम् अपृच्छत्। मरियमै दत्तम् उत्तरं तर्कः न भवति। मरियमै दत्तम् उत्तरं तस्य घोषणा भवति यत् ईश्वरः किं कर्तुम् उद्यतः अस्ति। लूकः १:३२ इत्यत्र नामितं सिंहासनं ध्यानं देहि: "तस्य पितुः दायूदस्य सिंहासनम्।" इदम् एव तत् सिंहासनम् अस्ति यस्मिन् यशायाः ९:७ इत्यनुसारं बालकः उपवेक्ष्यति इति उक्तम्। इदम् एव तत् राजकुलं यस्य विषये स्तोत्रम् ११० लिखितम् आसीत्।)

(मम व्यक्तिगताः विचाराः: योहनस्य १:१ इति पङ्क्तौ त्रीणि कथनानि एकस्मिन् वाक्ये दत्तानि सन्ति। एतेषां त्रयाणां कथनानां प्रत्येकं आवश्यकम् अस्ति। प्रथमं कथनम् अस्ति "आदौ शब्दः आसीत्।" शब्दः, यः मानवशरीरं धारयितुं पूर्वं ईश्वरपुत्रस्य उपाधिः आसीत्, तस्य आरम्भः नासीत्। द्वितीयं कथनम् अस्ति "शब्दः ईश्वरेण सह आसीत्।" शब्दः केवलं पितुः ईश्वरस्य अपरं नाम न भवति, यतः कश्चन स्वेन सह भवितुं न शक्नोति। तृतीयं कथनम् अस्ति "शब्दः ईश्वरः आसीत्।" शब्दः ईश्वरस्य समीपे स्थितः अल्पतरः जीवः न भवति। एतेषु त्रिषु कथनेषु कस्यचित् अपसारणेन योहनेन लिखितात् वाक्यात् भिन्नं वाक्यम् उत्पद्यते।)

(मम व्यक्तिगतविचाराः: योहनलिखिते १:१४ इत्यत्र "अवसत्" इत्यर्थे यं यूनानीशब्दं योहनः प्रयुङ्क्ते, सः स्केनू (G4637) इति अस्ति। स्केनू इत्यस्य अर्थः वस्तुतः तम्बुं स्थापयित्वा तस्मिन् तम्बौ निवसनम् इति। प्राचीनकाले, ईश्वरः इस्राएलजनान् आदिशत् यत् ते तम्बुं निर्मान्तु यतः ईश्वरः इस्राएलजनानां मध्ये निवसेत्। इस्राएलजनाः तं तम्बुं चर्मभिः काष्ठेन सुवर्णेन च निर्ममुः (निर्गमनम् २५:८)। योहनलिखिते १:१४ इत्यत्र, तदेव चित्रं पुनरागच्छति, परन्तु तम्बुः मानवशरीरम् अस्ति। मरुभूमौ स्थितः तम्बुः योहनेन वर्णितस्य सत्यस्य पूर्वचित्रम् आसीत्। मरुभूमौ स्थितः तम्बुः येशुख्रीष्टस्य शरीरं प्रति अङ्गुलिनिर्देशं करोति स्म। नूतनविधानं मरुभूमिस्थं तम्बुं छायारूपेण, चित्ररूपेण च, यत् येशुख्रीष्टं प्रति निर्दिशति, केवलं तदा एव परिचाययति यदा नूतनविधानं तत् प्रकटयति यत् प्रति सा छाया निर्दिशति स्म। योहनः एतत् सत्यं येशुख्रीष्टस्य शरीरविषये योहनलिखिते १:१४ इत्यत्र स्पष्टतया कथयति।)

(मम व्यक्तिगताः विचाराः: यीशुः योहन ५:३९-४० इत्यत्र एतत् उक्तवान् तेभ्यः पुरुषेभ्यः ये तस्मिन् काले जीवतां प्रायः सर्वेभ्यः अधिकतया शास्त्राणि जानन्ति स्म। एते पुरुषाः शास्त्राणि कण्ठस्थानि कर्तुं शक्नुवन्ति स्म। यीशुः एतान् पुरुषान् उक्तवान् यत् एभिः कण्ठस्थीकृतं सम्पूर्णं शास्त्रं तं प्रति संकेतं करोति स्म। यीशुः एतान् पुरुषान् उक्तवान् यत् एते पुरुषाः तथापि जीवनं प्राप्तुं तस्य समीपम् न आगमिष्यन्ति। शास्त्रस्य शब्दानां ज्ञानं तेषु शब्देषु यस्य विषये उक्तं तस्य पुरुषस्य ज्ञानेन समानं न भवति। जीवनस्य अन्वेषणार्थम् अन्यत् स्थानं नास्ति। यीशुः न उक्तवान् यत् युष्माकं भावान् अन्विष्यत। यीशुः उक्तवान् यत् शास्त्राणि अन्विष्यत।)

(मम व्यक्तिगताः विचाराः: लूककृतसुसंवादस्य २४:४४-४५ इति पद्द्वयं अस्य सम्पूर्णाध्ययनस्य प्रश्नस्य उत्तरं ददाति। इदम् उत्तरं यीशोः मुखात् आगच्छति, यीशोः श्मशानात् पुनरुत्थानानन्तरम्। यीशुः जीर्णनियमस्य त्रीणि विभागानि नामतः उक्तवान्: मोशेधर्मशास्त्रम्, भविष्यद्वक्तृग्रन्थाः, च गीतानि। एतानि त्रीणि विभागानि मिलित्वा सम्पूर्णं जीर्णनियमं भवन्ति। यीशुः अवदत् यत् सम्पूर्णे जीर्णनियमे तस्य विषये वस्तूनि सन्ति। यीशुः न अवदत् यत् जीर्णनियमस्य केवलं कतिपयेषु भागेषु एव तस्य विषये वस्तूनि सन्ति। ततः यीशुः शिष्येभ्यः द्वे पृथक् कार्ये कृतवान्। यीशुः शिष्येभ्यः शास्त्राणि उद्घाटितवान्। यीशुः शिष्याणां बुद्धिं उद्घाटितवान्। जनेन एतयोः उभयोः आवश्यकता वर्तते। जनः सम्पूर्णं बाइबिलं स्वहस्तयोः धारयितुं शक्नोति, तथापि तस्मै यीशुना स्वनेत्रे उद्घाट्य बाइबिले यीशुं द्रष्टुं सहायता आवश्यका भवति। बाइबिलं पठतु। यीशुं प्रार्थयतु यत् सः भवते बाइबिलं उद्घाटयतु। बाइबिलं पठन् तिष्ठतु।)

मम स्वकीयाः विचाराः: योहनः प्रथमयोहनपत्रस्य प्रथमाध्यायस्य प्रथमश्लोके सोद्देश्यं इन्द्रियाणि गणयति: श्रुतम्, दृष्टम्, सम्यक् निरीक्षितम्, अस्माभिः हस्तैः स्पृष्टं च। योहनः न कस्याश्चित् भावनायाः न वा विचारस्य वर्णनं करोति। योहनः तस्य पुरुषस्य वर्णनं करोति येन सह सः भोजनम् अकरोत्। तस्मिन्नेव वाक्ये, योहनः तं पुरुषं "तत् शाश्वतं जीवनम्, यत् पित्रा सह आसीत्" इति आह्वयति। यं पुरुषं प्रेरिताः स्वहस्तैः अस्पृशन्, स एव पुरुषः आदेः पूर्वं पित्रा सह आसीत्। इदमेव प्रथमयोहनपत्रस्य प्रथमाध्यायस्य प्रथमात् तृतीयं पर्यन्तं श्लोकानां सम्पूर्णं कथनम्। योहनः कथयति यत् सः अस्य कथनस्य साक्षी अस्ति, न तु अस्य कथनस्य सिद्धान्तवादी।